KRALJEVINA SRBA, HRVATA I SLOVENACA
UPRAVA ZA ZAŠTITU
Klasa 12 (3)
INDUSTRISKE SVOJINE
Izdan 1. Maja 1929.
PATENTNI SPIS BR. 5873
Ture Robert Haglund, Stockoholm, Švedska.
Postupak za proizvođenje aluminijevog oksida ili produkata, koji sadrže aluminijev oksid. Prijava od 14. maja 1927.	Važi od l.juna 1928.
Pronalazak se tiče proizvodnje aluminijevog oksida ili produkata, koji sadržavaju aluminijev oksid iz materijala, koji sadrže aluminijev sulfid odnosno izlučivanje aluminijevog oksida iz materije, koje osim kristaliziranog aluminijevog oksida (korund) sadrže jedan ili viže sulfida aluminijuma, kal-ciuma, barijuma ili magnezijuma. Prema pronalasku oksidira se materija, koja sadrži sulfid, prednosno pod takvim uvjetima, da se kod ove oksidacije jednog odnosno više sulfida oslobođeni sumpor potpuno ili svojim većim delom izluči kao slobodni sumpor. Pronalazak obuhvata istovremeno i postupak za čišćenje produkata za rastva-ranje, koji se dobijaju ovom oksidacijom materije, koja sadrži sumpor, a naročito takove postupke, koji se odnose na izlučivanje pri rastvaranju alum. sulfida stvorenog aluminijevog oksida ili aluminijevog oksihidrata iz nečistih sulfida, železa, dlana i dr.
Da se kod oksidacije materijala, koji sadrži aluminijev sulfid, oslobodi sumpor, koji je u sulfidima vezan, može se prema tome postupku tako raditi, da se oksidacija provede pomoću jednog oksidacionog sredstva n. pr. vazduha u takovoj meri, da ki-seonik ne dostaje za oksidacuju sulfidnog sumpora; ili se mogu upotrebiti takova ok-sidaciona srestva n. pr. SO>, koja ne mogu sumpor oksidirati. Rastvaranje u poslednjem slučaju vrši se n. pr. prema jednačinu. 2 A1,S3 + 3 SO, = 2 A1.,0;! + 9 S.
Pri tome izlučuje se vezani sumpor, kao iz aluminijevog sulfida tako i iz SCL.
Oksidacija aluminijevog sulfiida može se provađati kod tako niske temperature, da sumpor ne ispari. Uopšte se radi ubrzanja reakcione brzine više preporučuje, da se oksidacija provađa u takvim toplotnim odnosima, da se oslobođeni sumpor može odvesti u gasovitom stanju, iza čega se vodi ohlađivanjem odvodnih gasova. Obično je, kod obrađivanja materija, bogatih na aluminijevem sulfida reakcijom među AljSs = SO., već sama reakciona toplota dovoljna, da proizvede temperaturu, kod koje oslobođeni sumpor isparava. Ako je sadržina na AI2S3 niska, n. pr. 10—15°/o to onda obično reakciona toplina kod oksidacije sa S02 nedostaje, da sumpor ispari. Upotrebom vazduha ili drugih gasova, koji sadrže kiseonik, može se reakciona toplota znatno povisiti. Oksidacije se pri tome može tako daleko provađati, da se najprije jedan deo sulfidnog sumpora oksidira na S02 našlo se ovoj privađa reakciji sa novom množinom sulfida. Daljnje rastenje reakcione toplote, upotrebom vazduha ili drugih gasova, koji sadrže kiseonik kao oksidaciono sredstvo, može se postići, ako se vazduh ili slično dovodi u tolikoj množini, da se sumpor potpuno ili delimično veže kao SO,, koji se odvodi kao gas. Regulacijom dovođenja kiseonika i time skopčanom oksioacijom sumpora, t. j.regulacijom odnosa između slobodnogsum-
Din. 15.
pora i odvađanih sumporovitih kiselina, dana je mogućnost da se razvijanje toplote a time i reakciona toplota jednostavnim načinom raguliše u tako širokim granicama, da se dobije za svaki slučaj najpodes-nija toplota, Obrađivanje može se eventualno provađali sa takovim previškom kise-onika odnosno kod takove temperature, da oksidacija ide tako daleko, da se stvara aluminijev sulfat. Pri tome biva razvijanje toplote još veće. Toplota, koja je nužna za izvođenje postupka, može se privađati spo-Ijašnjim ili unutarnjim zagrevanjem. Osobito dobro je, ako se reakcioni gasovi predgreva-ju. U danom siučaju može se i materijal, koji sadrži sulfid prije dodira sa reakcionim gasovima podvrgnuti predgrevanju. Zagreva-nje može se provesti i spaljivanjem jedne ili više materija, kao sumpora, sumporovo-donika, ugljika, ugljenog oksida, generator-skog gasa, vodonika i- t. d. sa vazduhom ili kojim drugim gasom, koji sadrži kise-onik u pećima ili uređajima, u kojima se vrši oksidacija. Gasovi, koji se razvijaju kod ovog spaljivanja, n. pr. SO, mogu se iza toga upolrebiti za oksidaciju. Zagrevanje spaljivanjem ugljika vrši se n. pr. spaljivanjem ugljenog praha u vazduhu ili se može materijal, koji sadrži sulfid mešati sa ugljikom n. pr. drvenim ugljenom u komadima. I oksidacija aluminijevog sulfida može se prema jednom obliku izvođenja ovog pronalaska izvršiti dejstvovanjem kiseoni-kovih spojeva od ugljika n. pr. CO, CO.,, SOS. Kod oksidacije pomoću kiseonikovih spojeva od ugljika može se prilagođivanjem množine reakcionih gasova odnosno upo-trebljene reakcione topline, sulfidni sumpor dobili barem delimično u spojevima sumpora sa ugljikom n. pr. CS2 se najbolje is-korišćuje, ako reakciona temperatura iznaša po prilici 800°—^O^C.
Istovremeno sa oksidirajućim gasovima gore navedene vrste mogu se privoditi i veće ili manje množine vodene pare. Tome je cilj, da ubrza reakciju. Dejstvovanjem vodene pare rastvara se barem jedan deo aluminijevog sulfida oslobađanjem sumpo-rovodonika, n. pr. prema jednačini:
A1,S;, + 5H,0 = AloO, + 3H,S.
Sadrži li oksidirajući gas SOž, oksidira se iza toga sumporovodonik prema jednačinu: 2H..S SO,. = 2H..O	3S.
Sadrži li oksidirajući gas kiseonik, može se dobiti anhidrit sumporaste kiseline i vode primerice prema jednačini:
2H.S [-30, = 2H20 + 2S03.
Zaostali H20 reagira iza toga sa novom množinom sulfida stvarajući sumporovodonik, koji se opet oksidira pomoću SOo ili O.
Pokazalo se mogućim, da se oksidacija ubrza i time, što se hlorovodonik privodi
zajedno sa vodenom parom. Temperatura treba pri tome da se tako visoko održi, da se dejstvovanjem hlorovodonika stvoreni aluminijev Klorid rastvori prema slede-ćoj jednačini, ostavljajući zaostatak hlorovodonika:
2A1C1:, + 3HoO = Al,02 + 6HC1.
Da se ova reakcija što je moguće potpunije izvede, mora temperatura odilazečih produkata prevazilaziti 300" C. Neobično prednost upotrebljavanja oksidacionih gasova, koji sadrže hlorovodonik, leži u tome, da se nečistoće od sumpornog željeza prevađaju u FeCl.,, koji se iza toga može izlučili. I privađanjem hlorovoga plina oksidirajućim gosovima može se ubrzati oksidacija.
Ako temperatura kod oksidacije materijala, koji sadrži aluminijev sulfid iznaša približno 800"C ili više gubi stvoreni aluminijev oksid potpuno ili barem većim delom mogućstvo da prima vodu. To je u mnogim slučajevima nedostatak radi čega je najbolje, da se obična oksidaciona temperatura ne pušta na više od 700°C. Donja granica za provođenje reakcije zavisna je iz praktičnih razloga od brzine reakcije. Ova je opet različita za razna izvođenja ovoga postupka. Da se postigne potrebna reakciona brzina potrebna je obična temperatura od najmanje 20011—300'’C. Upotrebom nižih oksidacion h temperatura i oksidacionih gasove, koji sadrže vodenu paru, dana je mogućnost, da se oksidacije tako provede da se stvori aluminijev hidrat oksidacijom aluminijevog sulfita. U slučaju đa se mora sumpvr odvesti kao slobodan sumpr u gasoiitom stanju mora se odrediti tempratura odvodnih plinova s obzirom na tačku topljenja ključanja sumpora. U takvom slučaju pokazalo se je zgodno, da se upotrebljava temperatura od 500°—600°C. Upotreba temperature ispod 700uC pokazala se neobično dobra, ako materijal koji sadrži i kristalizirani aluminijev oksid u obliku korunda n. pr. takove vrste, kao što je to opisano u amerikanskom patentnom spisu br. 1. 569.483, jer obrađivanjem oksidirane materije sa vodom, aluminijev oksid, koji proizlazi iz alum. sulfita prima vodu i tako se razlaže, da se materijal usled o-slobođenja korundovih kristala raspada, a ovi poslednji mogu se radi svoje veće spec. težine izlučiti n. pr. obrađivanjem materije u aparatima za podeljivanje, koji rade sa proticajućom vodom. Da se ras-tvaranje materije koje je prouzrokovano od raztezanja, ubrza, od koristi je, da se o-brađivanje sa vodom provodi pod takvim okolnostima, da se delići oslobađaju dejstvom trenja ili laganog mlenja n. pr. ku-gličnim ili cevnim mlinovima.
Za obrađivanje sa redukcionim sredstvima u obliku gasa na gore navedeni način, mogu se upotrebiti aparati i peći, koji su u opšloj upotrebi kod procesa sa gasnim obrađivanjem. Materijal se može privađati odnosno vaditi ili najedanput ili neprekidno, ili periodično. Ako materijal koji sadrži aluminijev sulfid, sadrži nečistoće sumpornog željeza ili sličnih sulfida i ako želimo sprečiti njihovu oksidaciju, podesno je, da se plin n. pr. S02 vodi kroz aparat ili peć u istom pravcu kao i materijal koji sadrži alum. sulfid. Ako nije potrebno uzimati u obzir opasnost oksidisanje sumpornog željeza, to je obično zgodnije, da se upotrebi princip protivnog strujanja. Ako se rastvaranje želi postići što potpunije, često je dobro, da se produkt odmah ili neposredno za obrađivanje sa oksidirajućim gasom obrađuje u toplom stanju sa suviš-kom vazduha ili vodene pare. Produkt se može sa istim ciljem obrađivati eventualno i sa vodom, koje mora biti tolika množina, da se produkt ohladi ispod 100°C. Naknadno obrađivanje može se provesti pomoću hlorovodonika, u kojem slučaju se obrađivanje vrši u prisutnosti vodene pare i kod temperature od najmanje 200° C, bolje kod 300° C ili više, jer se alum. oksid, koji je stvoren rastvaranjem aluminijevog sulfida u takvim odnosima ne može pretvarati u alum. hlorid. Nečistote sumpornog željeza pretvaraju se kod takvog obrađivanja u glavnom u FeCL, koji se iza toga može izlučiti. Hlorovodonik i vodena para mogu se privoditi u vreo materijal, koji dolazi iz oksidacionog procesa eventualno uprska-vanjem u vodi rastvorenog klorovodonika, pri čemu isprava kako hlorovodonik, tako i voda. Kod naknadnog obrađivanja stvorena sumporna kiselina odn. sumporovodo-nik mogu se iza toga uvoditi u deo peći ili aparta u koje se vrši oksidacioni proces. Vodena para, koja se eventualno stvorila pri naknadnom obrađivanju, može se na sličan način iskoristiti za provađanje oksidacionog procesa. Naknadno obrađivanje toploga materijala, koji dolazi iz oksidaci: onog procesa, može se provađati i pomoću hlornog plina radi privađanja nečistih sulfita željeza, titana i dr. u spojeve hlora. Ovo obrađivanje vrši se najbolje kod takve temperature, da se stvoreni hloridi, koji lako isparavaju mogu odstraniti u gasovitom stavu. Kod obrađivanja pomoću toplote i hlornog gasa, pokazalo se vrlo korisno, da se dovodi spoj kiseonika i ugljena u gasovitom stanju n. pr. CO ili C02.
Naknadno obrađivanje oksidiranih materijala, koji sadrže sulfite može se provesti i iza ohlađenja navedenih materijala, a vrši se najbolje ili samom vodom ili sa vo-
dom u prisustvu Cl ili SOs. Kod obrađivanja sa hlorom u prisustvu vode, prevodi se željezo, koje je vezano kao sulfit u željezo-hlorni spoj, koji prelazi u rastopinu i može se vna taj način izlučiti.
Čišćenje produkata za rastvaranje obrađivanjem pomoću sumporaste kiseline u prisustvu vode opisaće se naknadno.
Materijal, koji sadrži sulfita može se međutim prema predležećem pronalasku obrađivati na mesto pomoću oksidirajućeg gasa i sa S02 u vodi radi rastvaranja uz oksidaciju aluminijevih, kalcijevih, barijumovih ili magneziumovih sulfida Oksidacija se pri tome može provađati izravno sa SO., i to potpuno ili delimčno, prema jednačini:
2 A1,S3 - 3 SOo = 2AL6, -j 9S. ili se može sulfid rastvoriti najprije s vodom uz razvijanje sumporovodonika, iza čega se provađa reakcija s SO;, ponovnim obrazovanjem vode i izlučivanje sumpora. Naravno da može nastupili stanoviti broj sporednih raakcija, kao obrazovanje thic-sulfata i t. d. dejstvovanjem SOž na ostatak sumpora. Preimućstvo rastvaranja pomoću SO.j, koji sadrži vodu, na mesto sa čistom vodom, leži primerice kod aluminijevog sulfita u tome, da se u tome slučaju ne dobije nikakvo ili neznatno razvijanje sumpo-vodonika, a sulfidni sumpor izluči se bar delimično kod obrađivanja sa SO.,, kao slobodan sumpor.
Ako je privedena količina S02 za to dovoljno, pretvaraju se pomenuti sulfili kod obrađivanja u bazične neutralne ili kisele sulfite, thiosulfate ili si. Ako je sirovina iz sulfida, ili sadrži li sulfid, koji se u vodi vrlo lako rastvara, n. pr. aluminijev sulfid, podesno je, da se pomenuti materijal pridodaje postupno, pri čemu se sumporasta kiselina privodi najbolje odmah iz početka, ili za vreme obrađivanja i to u takvoj množini, da se redovno javlja previšak sumporaste kiseline u odnosu prema količini, koja je potrebna za rastvaranje sulfita.
Korisno je ako se radi sa SO,, rastvorom koja cirkulira u procesu, pri čemu se raspadanje vrši u jednome aparatu ili sistemu aparata, dočim se voda regenerira pomoću S02 u jednom drugom aparatu ili sistemu aparata. Produkti raspadanja koji se dobivaju obrađivanjem pomoću S02 u prisustvu vode sadrže obično nečistote kao sulfit željeza, titan, u takvoj množini, da se aluminijev hidrat potpuno ili većim delom privede u rastvor kao kiseli aluminijev sulfit. Pri tome dobiveni rastvor neće biti redovno slobodan od nečistoća, jer se obrađivanjem sa S02 mogu u rastvor prevesti i nečistote produkata za raspadanje n. pr. kalcijumhidrat, kalcijumsulfid, sumporno željezo. Ipak jedan deo ovih nečistota
n. pr. sumporno željezo reaguje znatno laganije radi čega se pomoću S02 može vrlo zgodno tako provesti da se samo vrlo mala množina sumpornoga željeza rastvori i prevodi u rastvor kao sulfit. Obrađivanjem pomoću hlora ili hlorovih spojeva mogu se ovakve nečistote odstraniti potpuno ili delimično prije rastvaranja aluminijevog hidrata sa SO.. Siliciska kiselina koja se e-ventualno nalazi u produktima za rastvara-nje ostaje kod obrađivanja sa S02 u ne-raspadnutom delu. Rastvor se ocedi ili filtrira i može se iza toga upolrebiti za do-bijanje aluminijevog oksida ili drugih aluminijevih spojeva. Ovo se primerice može tako provesti, da se sumporasta kiselina istera zagrevanjem rastvora. Zagrijavanjem već ispod vrelišta izlučuje rastopina znatne množine SO„, a bazišni aluminijev sulfit ispada. Ako se ovaj talog bazisnog alum. sulfita zagreva u dve ili više perioda, ili ako se zagrevanje prekine prije nego li što počnu ispadati veće množine nečistota, može se glavni deo bazisnog alum. sulfita dobiti osobito čist. Nečistote n. pr. od željeza ostaju pri tom gotovo potpuno u rastvoru, Talog se filtrira i ispira. Zagrevanje do vrelišta vode ubrzava doduše odstranjivanje viška sumporaste kiseline, ali nije, kao što je več gore pomenulo, nužno. Ako se radi u vakumu, može se isto ubrzati odstranjenje sumporaste kiseline, a pri tome se dobiva to preimućstvo, da se može raditi kod niske temperature.
Pri izrađivanju aluminijevih soli iz bazi-snih aluminijevih sulfita, dobivenih pome-nutim načinom, mogu se ovi dodavati jednoj kiselini, kao sumpornoj kiselini, ili se može oprezno dodavati jedna kiselina, pri čemu sumporasta kiselina isparava. Koncentracija kiseline izabira se celishodno na taj način, da se dobija jako koncetrisan rastvor, ili tako, primerice ohlađivanjem ali bez većeg isparavanja tako, da se dobije, skoro isključivo čvrsta so. Ako se aluminijev oksid želi Izrađivati iz bazisnog aluminijevog sufita, to se ovaj zagreva lako, da sumporasta kiselina i voda isparava.
Sumporasta kiselina mora se pri tome izdvajati pri razmerno niskom zagrevanju.
Zagrevanje treba da se celishodno tako provede, da ne nastane znatnija oksidacija aluminijevog sulfita. Ako se upotrebljava obrtna peć, koja se zagreva gasom, onda je najbolje, da se zagrevanje provađa u pravcu strujanja istog smisla.
Bazični aluminijev sulfit može se prevesti u aluminijev hidrat pomoću, za sumpo-rastu kiselinu neutralizacionih srestava. Kao takova mogu se primerice upotrebiti amonijak alkalije, alkali aluminat, alkali karbonat kao natrium-hidrat i soda.
Kod obrađivanja aluminijevog sulfita ili materijala, koji sadrži aluminijev hidrat sa sumporastom kiselinom najbolje je, da se materijal održava razmućen u vodi n. pr. u sudu, snabdevenom sa cevnom napravom. Obrađivanje može se vršiti kako kod atmosferskog pritiska n. pr. u autoklavi, tako i kod višeg pritiska. Preimućstva kod rada sa višim pritiskom leži u tome, da voda može rastvarati veće množine sumporaste kiseline; sumporasta kiselina može se privađati u obliku gasa ili rastvorena u vodi ili kojem drugom srestvu, ili kao tečnost u komprimiranom stanju. Pošto voda rastvara veću množinu sumporaste kiseline kod niske temperature od koristi je, da se ista za vreirie obrađivanja ohlađuje. Qd o-sobito vrednosti je tako ohlađivanje u slučaju, da se obrađivanje sa sumporastom kiselinom vrši dotle dok se vrši stvaranje aluminijevog sulfita, jer se pri rastvaranju aluminijevog hidrala pomoću sumposte kiseline razvija toplota. Potrebna sumporasta kiselina za rastvaranje sulfita može se privađati potpuno ili delimično u obliku materija, koje mogu odavati sumporastu kiselinu. To je osobito podesno u slučaju, da obrađivane materije sadrže sulfite, koji se u vodi lako rastvaraju, n. pr. ALS3. Za po-menutu svrhu dolaze u obzir bazisni, neutralni i kiseli sulfiti n. pr. natrijumovi, kali-jurnovi, aluminijumovi i aluminijevi. I gore naveden rastvor kiselog alum. sulfit" sposoben je isto za to.
Oksidacija materije, koja sadrže sulfit, može se prema predležećem postupku pro-vađati i zagrevanjem materijala sa solima kiselina n. pr. kalijumovi ili natrijumovi sulfiti ili karbonati. Predležeći postupak može se korisno upotrebiti za oksidaciju alu-minijevosulfitnih zgura u takovim procesima za odsumporisanje teških metalnih sulfita, u kojima se zgura iza oksidacije privodi ponovno u proces za odsumporisanje novih množina sulfitne rude.
Patenfni zahtevi:
1.	Postupak za dobijanje produkata, koji sadrže aluminijum, iz materija koja sadrže aluminijev sulfit odn. za dobijanje aluminijevog oksida sadrži još jedan ili više sulfita aluminijuma, kalcijuma, barijuma ili rnag-ne/ijuma, naznačen time, da se materija podvrgne jednoj tako nepotpunoj oksidaciji kod temperature izpod njenog lališta, da se sulfit rastvori izlučujući bar jedan veći deo sulfitnog sumpora u obliku slobodnog sumpora.
2.	Postupak prema zahlevu 1, naznačen time, što se materija koja sadrži aluminijev sulfit obrađuje sa gasom, koji sadrži SO.> celishodno kod takove temperature,
da oslobođeni sumpor, koji poslaje kod oksidacije aluminijevog sulfila, ispari.
3.	Postupak prema zahtevu 1, naznačen time, što se materija, koja sadrži aluminijev sulfil, oksidira sa takovom množinom vazduha ili gasa, koji sadrži kiseonik, da se sulfidni sumpor barem većim delom dobije u obliku slobodnog sumpora, pri čemu je temperatura tako izabrana, da sumpor. ispari.
4.	Izmena postupka prema zahtevu 1 i 3, naznačena time, što se materija, koja sadrži aluminijev sulfit obrađuje s takvom množinom vazduha ili drugog gasa, koji sadrži kiseonik, da se iz sulfita oslobođeni sumpor oksidira.
5.	Postupak prema zahtevu 1, naznačen time, da se materijal sadrži aluminijev sulfil, obrađuje sa gasovima, koji sadrže spojeve ugljenokiseonika n. pr. CO-^CO.
6.	Izmena postupka prema zahtevu 5, naznačena time, što se reakcija vrši u prisustvu takove množine kiseoničkougljenih spojeva i u takvim odnosima temperature, da se kod raspadanja sulfita izlučeni sumpor potpuno ili delimično veže u jedan sumporno ugljični spoj n. pr. CS2,COS.
7.	Postupak prema zahtevu 1—6, naznačen time, što se oksidacija vrši u prisustvu vlage ili vodene pare.
8.	Posupak prema zahtevu 1 --7, naznačen time, što se upotrebljava oksidirajući gas, koji sadrži hlor ili hlorovodonik.
9.	Postupak prema zahtevu 1—8, naznačen time, što se pravađanje materije, koja sadrži aluminijev sulfit i odvađanje obrađenog materijala vrši stalno ili po prekidima i da se oksidacioni gas vodi u istome sme-ru, kao i obrađivana materija.
10.	Postupak prema zahtevu 1—9, naznačen time, što se toplota kod ovoga postupka dovodi proizvađanjem oksidacionog gasa potpuno ili delimično spaljivanjem jedne ili više takvih materija kao sumpora, sum-porovodonika, ugljika, ugljenog oksida ili slično, u vazduhu ili drugom gasu, koji sadrži kiseonik.
11.	Postupak prema zahtevu 1—10, naznačen time, što se gasovi privode u pred-grijanom stanju.
12.	Postupak prema zahtevu 1—11, naznačen lime, što se materija naknadno obrađuje pomoću vode ili vodene pare radi još event. ne raspadnutog aluminijevog sulfita.
13.	Postupak prema zahtevu 1	12, na-
značen time, što se materija naknadno obrađuje sa hlorom radi raspadanja još event. neraspadnutog aluminijevog sulfita.
14.	Postupak prema zahtevu 13, naznačen time, što se oksidirana materija naknadno obrađuje sa hlorovim gasom u prisustvu
gasovitog kiseonikovog spoja sa ugljikom n. pr. CO.
15.	Postupak prema zahtevu 1—12, naznačen time, što se oksidirana materija naknadno obrađuje sa hlorovodonikom u prisustvu vodene pare kod temperature preko 200° C.
16.	Postupak prema zahtevu 1—11, naznačen time, što se oksidacija aluminijevog oksida provađa kod takve temperature, da aluminijev oksid, koji se stvara raspadanjem aluminijevog sulfita ne gubi sposobnost da prima vodu.
17.	Postupak prema zahtevu 1, naznačen time, što se oksidacija materije, koja sadrži aluminijev sulfit vrši pomoću SO,, vazduha, ili slično u prisustvu tolike količine vode ili vodene pare i kod takve temperature, da se može stvarati aluminijev hidrat.
18.	Postupak prema zahtevu 1 i 17, naznačen time, što se materija, koja sadrži sulfit drži za vrme obrađivanja pomoću SO. razmućena u vodi ili u gibanju n. pr. pomoću mešanja.
19.	Postupak prema zahtevu 1 i 18, naznačen time, što se materija, koja sadrži sulfit privodi polagano pri čemu se S02 od početka ili za vreme obrađivanja pred-nosno dovodi u takovoj množini, da se u pravilu pojavi višak na SO, u odnosu prema množini, koja je potrebna za raspadanje sulfita.
20.	Postupak prema zahtevu 1 i 18—19, naznačen time, što se obrađivanje sa S02 vrši pod pritiskom.
21.	Postupak prema zahtevu 1 i 18—20, naznačen time, što se S02 privodi materiji, koja se nalazi u vodi u obliku gasa.
22.	Postupak prema zahtevu 1 i 18	20,
naznačen time, što se SO, privodi u tečnom stanju (komprimiran u tečnost) ili rastvoren u vodi ili drugom srestvu.
23.	Postupak prema zahtevu 1 i 18—22, naznačen time, što se obrađivanje vrši kod ohlađivanja.
24.	Postupak prema zahtevu 1 i 18—20 i 23, naznačen time, što se S02 dovodi potpuno ili delimično u obliku materija, koje mogu izlučivati S02 kao bazisni neutralni ili kiseli sulfati na pr. natriumov ili aluminijev sulfit i dr.
25.	Postupak prema zahtevu 1 i 18—24, naznačen time, da se privodi tolika količina sumporaste kiseline, da se hidrat, koji se stvara raspadanjem sulfitne sadržine provodi potpuno ili delimično u rastvor.
26.	Izmena postupka prema zahtevu 1 i 18, naznačena time, da se raspadnuta materija, koja sadrži aluminijev sulfit izvadi pomoću vode ili vodene pare, iza čega se pri tome stvoreni aluminijev hidrat obradu-
je toliko sa SO.,, da pređe potpuno ili znatnim delom u rastvor.
27.	Postupak za proizvođenje aluminije-vog oksida ili drugih aluminijevih spojeva iz rastvora koji sadrži aluminijum dobiven prema zahtevima 25—26, naznačen time, da se rastvor zagrejava n. pr. u vakumu tako, da se SO._, islera a bazisni aluminijev sultit izluči.
28.	Postupak za proizvađanje aluminijevih soli, n. pr. aluminijevog sulfata iz bazi-snog aluminijevog sulfita proizvedenog prema zahtevu 27, naznačen time, što se materija obrađuje sa jednom kiselinom ili se dodaje na jednoj kiselini, na pr. sumpornoj
kiselini pri čemu se koncentracija kiseline izabere tako, da se stvorena sol bez naročitog isparivanja dobije u čvrstom obliku.
29.	Postupak za proizvođenje aluminijevog oksida iz bazisnog aluminijevog sulfita proizvedenog prema zahtevu 27, naznačen time, što se materija radi isterivanja sumporne kiseline zagreva.
30.	Postupak za proizvođenje aluminijevog oksida ili aluminijevog hidrata iz aluminijevog sulfita proizvedenog prema zah-levu 27, naznačen time, što se materija pretvara u aluminijev hidrat dejstvovanjem ne-utralizacionih srestva kao amonijaka, alka-lija, alkalialuminata, alkaiikarbonata it. d.