Nr. 297. I. 1902. Kirchliches Kerordnungs-Klatt für die Lavanter Diöccfc. Inhalt : 1. Pastoralschreiben des österreichischen Gesaniint - Episcopales an den Clerus. — 2. Adresse des österreichischen Gesnninit Episcopales an den Heilige» Vater. — 3. Antwortschreiben des Heiligen Vaters auf die Adresse der Bischöfe. — 4. Das 25jährige Pontificats- Jubiläuin Seiner Heiligkeit Papst Leo XIII. — 5. Pfarrconcurs - Prüfungen. — 6. Abholung der heil. Öle. — 7. Bcrsichcrnngsfragc gegen Brandschaden. 1. Pastoral schreiben des österreichischen Gesammt-Gpisrapates nn den Gleruo. Archiepiscopi et Episcopi Austriae Dilecto ac Venerabili Clero suo salutem in Domino! Venerabiles fratres ! Sacris muneris nostri officiis satisfacturi supremique Ecclesiae Pastoris Leonis PP. XIII monita1 secuti, iterata vice significavimus vobis, quae pugnae contra s. Matrem Ecclesiam, imprimis in patria nostra, in dies excitentur acriores, tristesque exposuimus eventus, societati christianae exinde minitantes. Verumtamcn infesti conatus illi nequaquam recesserunt, imrao annis novissimis acerbitatem induerunt atque vehementiam, quae nonnisi ex fine proposito intelligitur, quem eorum auctores et fautores omni studio persequuntur. Id sane potissimum agitant, ut de ministrorum Ecclesiae dignitate quam plurimum detrahant eorumque auctoritatem foedissima subvertant infamatione. Eo consilio ad ultimos usque terrae fines excurrentes cleri catholici mores et vitam explorant, et quidquid sive veri sive falsi et commenticii clerico exprobratur, undique conferunt et argutia vere diabolica in diariis et ephemeridibus publicis derum atque iterum in medium proferunt atque diffundunt. Et — quod maxime dolendum — haec calumniosa cleri de societate optime meriti criminatio ncque per leges latas efficaciter reprimitur ncque a magistratibus et in publicis comitiis semper inhibetur, ita ut Ecclesia catholica eiusque ministri extra legem positi et a communi omnibus civilis l'Unianique iuris tutela paene exclusi esse videantur. Revera, venerabiles fratres, tempus illud advenisse edetur, de quo Redemptor et Magister noster ait: „Tunc tradent vos in tribulationem et occident vos, et eritis odio °tonibus gentibus propter nomen meum.“2 „Venit hora, *d omnis, qui interficit vos, arbitretur obsequium se praestare Deo. Et haec facient vobis, quia non noverunt Patrem d^que me.“3 ' Epist. ad Archiepp. et Epp. Austriae d. 13. Mart. 1891. " a Matth. 24, 9. — 8 Ioan. 16, 2. 3. Et quae est causa talis tantique odii? Salvator noster eam indicat dicens : „Si mundus vos odit, scitote, quia me priorem vobis odio habuit. Si de mundo fuissetis, mundus, quod suum erat, diligeret; quia vero de mundo non estis, sed ego elegi vos de mundo, propterea odit vos mundus. Mementote sermonis mei, quem ego dixi vobis: Non est servus maior domino suo. Si me persecuti sunt, et vos persequentur ; si sermonem meum servaverunt, et vestrum servabunt.“ 1 „Sufficit discipulo, ut sit sicut magister eius, et servo, sicut dominus eius. Si patrem familias Beelzebub vocaverunt, quanto magis domesticos eius?“2 llaec est autem consolatio nostra : Eadem sorte fruentes coniuncti sumus cum Domino et Magistro nostro. Numquid secus fieri potest? Christi corpus sumus ! „Vos estis corpus Christi et membra de membro.“ 3 „Sicut enim corpus unum est et membra habet multa, omnia autem membra corporis, cum sint multa, unum tamen corpus sunt: ita et Christus.“ 4 „Et quosdam quidem posuit Deus in Ecclesia primum Apostolos, secundo Prophetas, tertio Doctores, deinde virtutes, exinde gratias curationum, opitulationes, gubernationes, genera linguarum, interpretationes sermonum. Numquid omnes Apostoli ? numquid omnes Prophetae ? numquid omnes Doctores ? . . . Aemulamini autem charismata meliora. “5 Unde neminem latere potest, qualem Icsus Christus aedificaverit Ecclesiam et quem in sacro hoc aedificio posuerit ordinem. Nemini autem licet, hoc aedificium labefactare vel immutare, quin opus Christi contemnat. Quod Christi in terris Vicarius in epistola ad Archiep. Turonen. testatus est verbis : „Divinum quippe aedificium, quod est Ecclesia, verissime nititur in fundamento conspicuo, primum quidem in Petro et Successoribus eius, proximo in Apostolis et Successoribus eorum, Episcopis, quos, qui audit vel spernit, is perinde facit, ac si audiat vel spernat Christum Dominum.“ Qua veritate repetita in epistola ad 1 Ioan. 15, 18—20. — ' Matth. 10, 26. — 8 I. Cor. 12, 27. — ‘Ibid 12. — ° Ibid. 28-31. Archiepp. ct Epp. Galliae1 sic pergit: „Audite igitur, quae praeclarus ille Martyr Antiochenus, 8. Ignatius, Ecclesiae primitivae clero exposuit: „Omnes Episcopum sequimini ut Christus Iesus Patrem . . . Sine Episcopo nemo quidquam faciat eorum, quae ad Ecclesiam spectant.“2 „Quemadmodum itaque Dominus sine Patre nihil fcc.it, . . . sic et vos sine Episcopo.“3 „Vestrum presbyterium ita coaptatum sit Episcopo, ut chordae citharae.“4 „Si aliter ageretis,“ addit Leo PP. XIII, „hoc obsequio et hoc vinculo cum Episcopis neglecto, spectat ad vos, quae Praedecessor Noster Gregorius PP. XVI pronuntiavit5: „Quantum in vobis est, ordinem ah auctore Ecclesiae Deo providentissime constitutum, funditus evertitis.“ Sic Sanctissimus Dominus noster Leo PP. XU 1 Christi mandatum adimplevit : „Et tu . . confirma fratres tuos. “6 Attamen et nostrum est, venerabiles fratres, ut quod mandavit Dominus Petro facere Apostolis, faciamus et vobis, cooperatoribus nostris. Quodquidem, omnia ceterum studia in animarum saluto a vobis collocata, omnes curas in eam impensas omnesque labores pro ea exantlatos gratissimo animo recolentes, hisce literis pastoralibus adimplere studemus. In media pugna cpllocatis acerrima, in qua de aeternae salutis humanae conditionibus agitur, colluctandum nobis est „adversus mundi rectores tenebrarum harum, contra spiritualia nequitiae, in coelestibus“.7 Securi quidem sumus de ultimo pugnae exitu, quum Dominus Iesus nos confortet dicens: „Confidite; ego vici mundum.“8 Ast strenue fortiterque dimicandum est ; nam idem Dominus protestabatur: „Non veni pacem mittere, sed gladium.“ u Attamen „ut castrorum acies ordinata“ 10 et arctissime coadunati ingredi debemus in hanc pugnam spiritualem. Nullus sit discordiae locus, ne hostis malignus ullam invadendi atque perturbationem inferendi inveniat occasionem; nam „omne regnum divisum contra se desolabitur, et omnis civitas vel domus divisa contra se non stabit. Qui non est mecum, contra me est ; et qui non congregat me-cum, spargit.11“ Iam veteris testamenti historia docet nos, tristes exoriri casus, si milites Dei disciplinam neglexerint. „In die illa,“ ut narrat auctor I. lib. Maeli.12, „ceciderunt sacerdotes in bello, dum volunt fortiter facere, dum sine consilio exeunt in praelium. Ipsi autem nori erant de semine virorum illorum, per quos salus facta est in Israel.“ Quomodo autem stabit in pugna sacerdos Novae Legis, sacerdos secundum ordinem Melchisedech, qui totus coelestis, totus spiritualis, totus rebus divinis deditus, verus 1D. 8. Sept. 1899. — 2 Ad Smyrn. 8. — 3 Ad Magn. 7. — 4 Ad Ephes. 4. — 6 Epist. Encycl. d. 12. Aug. 1832. — 0 Lue. 22, 32. — 7 Ephea. 6, 12. — 8 Ioan. 16, 33. — 8 Matth. 10, 34. — 10 Cant. 6, 3. — "Matth. 12, 26. 30. — "5, 67.62, homo Dei esse debet., dicente 8. Paulo: „Sine patre, sine matre, sine genealogia, ncque initium dierum ncque finem vitae habens, assimilatile autem Filio Dei' 1 ? Carnem et sanguinem a parentibus ducens et in medio cuiusdam nationis collocatus, non est, cur sacerdos eisdem naturali quodam affectu non adhaereat, attamen sacris ordinibus in aliam, supernaturalem, lesu Christi familiam est evectus et populo adseriptus, qui absque ullo gentis aut linguae discrimine usque ad fines terrae pertingit. Dei autem populo mancipati nos non amplius nostri, sed Ecclesiae sumus, a qua una cum ministerio et munere dignitatem quoque ac honorem accepimus. Illi ergo serviamus et omn fervore promovere nitamur, quae ad huiusce s. Matris nostrae utilitatem et exaltationem conducunt, ut singuli eu mi S. Apostolo profiteri possimus: „Omnibus omnia factus sum, ut omnes facerem salvos. Omnia autem facio propter Evangelium, ut particeps cius efficiar.“2 Sed in his non licet acquiescere. Quodsi enim inquirimus causas malorum, quae in praesenti adeo deploramus, non solum in alios, sed et in nosmetipsos oculos conficere oportet. Qu! enim factum est, ut disciplina sit dissoluta, fides deficiat pietasque languescat? Nura forsan in Domini sanctuario nil fuerimus nisi nubes obscura, quae non dedit aquam et Ecclesiam obscuravit? Venerabiles fratres! Quia mundus nos odit, pessimam quoque suspicionem in nos confert, praesertim hisce temporibus. Nostrum itaque est, acriori studio contendere, ut satisfaciamus monito Apostoli : „Nemini dantes ullam offensionem, ut non vituperetur ministerium nostrum.“ 3 Vix est, quod ad defendendam veritatem auctoritatemque calumniatoribus nostris obmovere poterimus, efficacius. Vita nostra zeli nostri vera est imago. Proplerea, o homo Dei, ne sis homo mundi, deditus terrenis cupiditatibus, nec servus libidinum atque errorum ! Vocatus in ministerium Dei ad salvandas animas ne te implica sine causa urgenti negotiis mere saecularibus.4 Vas spirituale cum sis portans thesauros Ecclesiae, cave ne quid sordidi illos contaminet, neve vasa Dei in usum perversum convertantur. Sequere Apostolum admonentem : „Omnia autem facite sine murmurationibus ct haesitationibus, ut sitis sine querela etsimplices filii Dei, sine reprehensione in medio nationis pravae et perversae, inter quos lucetis sicut luminaria in mundo.“ 5 Quo in altiore loco Deus te posuit, quo propius te attraxit ad se : eo magis cius similitudinem assequi stude; nam haec est voluntas Salvatoris nostri: „Estote vos perfecti, sicut et pater vester coelestis perfectus est,“6 hoc est monitum Apostoli: „Exemplum esto fidelium in verbo, in conversatione, in charitate, in fide, in castitate.“7 Quod Synodus quoque Tridentina clericis inculcat dicens: „Quum enim 1 Ilehr. 7, 3. — ' I. Cor. 9, 22. 23. — 'II. Cor. 6, 3. — 4 II. Tim. 2, 4. — 6 Phil. 2, 14. 16. — 6 Matth. 6, 48. — 7 Tim- 4, 12. a rebus sacculi in altiorem sublati locutn conspiciantur, in eoa, tanquam in speculum reliqui oculos coniiciunt ex cisque sumunt, quod imitentur. Quapropter sic decet omnino clericos, in sortem Domini vocatos, vitam moresque suos omnes componere, ut habitu, gestu, incessu, sermone aliisque omnibus rebus ni! nisi grave, moderatum ac religione plenum prae se ferant ; levia etiam delicta, quae in ipsis maxima essent, effugiant, ut eorum actiones cunctis afferant venerationem.“ 1 Hortamur itaque vos, Dei ministros, ut vitae clericalis honestatem quam religiosissime custodientes non solum peccatum, sed speciem quoque peccati fugiatis. Quum diuturna experientia compertum sit, ad vitam sacerdotalem sanctificandam magnopere exercitia spiritualia conducere, monemus vos, venerabiles fratres, ut sedulo eisdem vacetis, quibus, uti Clemens PP. XI nos edocet, „ecclesiasticus spiritus reparatur, mentis acies ad divinarum rerum contemplationem extollitur, recte sancteque vivendi norma vel instituitur vel confirmatur.“ 2 Quo maiora autem pericula saluti animarum imminent, eo magis crescat oportet zelus noster eas tuendi et salvandi. Diabolus circuit cum millibus sociorum, zizania seminans infidelitatis et peccati in agro Domini ; numquid patientur ministri Salvatoris hanc segetem perniciosam erescere Deique triticum supprimi? Lupi rapaces ovile Dei invadunt; nonne pastores, in eius custodiam constituti, eos arcere contendent ? Oves ad abyssum approperant ; nonne pastores eas sequentur, ut periclitantes revocent et salvent? Sunt quoque, qui, ut verbis prophetae utamur, »visionem cordis sui loquuntur, non de ore Domini“ ;3 numquid sacerdotes applaudent eis ?1 Rogamus itaque vos cum gentium Apostolo : „Corripite inquietos, consolamini pusillanimes, suscipite infirmos, Patientes estote ad omnes. “5 Studeamus, venerabiles fratres, sacra muneris nostri ufficia adeo pie et ferventer exsequi, ut mentes tepidae ut frigidae ad coelestia convertantur et sancta consilia et Proposita in cis excitentur. Panem verbi divini esurientibus tam sedulo praeparemus et frangamus, ut eius suavitas uns alliciat, et ad recipiendum pronos attentosque faciat. Oves nobis concreditas ita regere et moderari nitamur, ut 'luritiem cordium animorumque asperitatem patientia, reli-8'onis contemptum zelo, aversionem a fide devotione superemus, Spiritu Sancto venturum Salvatorem delincante verbis: „Calamum quassatum non conteret et linum fumigans u°n exstinguet.“11 Studeamus, uti Beatissimus Pater, glorio-mssime regnans et temporum nostrorum indigentias perspi-C|uns, monet7, „omnigeno armorum genere e scientiis de-Pronipto“ parati semper esse „ad satisfactionem omni 1 Seas. XXII. de Reform, c. 1. — 8 Lit. Apoat. d. 1. Febr. Dio. _ a Ierem. 23, 16. — 4 Ibid. 5, 31. - "I. Thess. 5, 14. — ^s' 42, 3. — 7 Epist ad Epp. IVruv. d. 1. Mai. 1894. poscenti rationem de ea, quae in nobis est, spe;“1 „et exhortari in doctrina sana, et eos, qui contradicunt, arguere.“ 2 Aliam adhuc rem, quam temporis nostri indoles quam maxime exigit, silentio praeterire non possumus, ut videlicet adversus eos, qui ad perversas opiniones serendas moresque labefactandos diariis et ephemeridibus abutuntur, adsint quoque homines scientia ac virtute praediti, qui eadem via animos torpore languentes excitent fideique nostrae veritatem strenue tueantur. Quae tamen emolumenta, inonente Sanctissimo Domino nostro Leone PP. XIII, nonnisi tunc „evenient, si eiusmodi scriptores officia accuraverint eorum propria qui pro causa optima dimicant. Scilicet . . . ut, comite moderatione, prudentia, charitate, veri rectique principia tutentur firmiter, Ecclesiae iura sanctissima adserant, Sedis Apostolicae maiestatem illustrent, eorum, qui rempublicam gerunt, auctoritatem vereantur : in quibus tamen officiis, Episcoporum, ut aequum est, adamare ductum, consilia sequi meminerint.“ 3 Ea quoque imprimis cleri saecularis in praesenti est conditio, ut etiam in publicum prodire debeat, et ubicunque de veri et iusti principiis agitur, pronus et paratus sit ad ea defendenda. Quare non tantum in cultu divino celebrando et in sacramentorum administratione sit fervidus, sed in iis quoque rebus, quae ad bonum commune spectant, populo dux sit eumque cura et opere adiuvet. „Qua enim mente,“ docet 8. Gregorius, „is, qui proximis profuturus enitesceret, utilitati ceterorum secretum praeponit suum ; quando ipse summi Patris unigenitus, ut multis prodesset, de sinu Patris egressus est ad publicum nostrum.“ 1 Congregate igitur venerabiles fratres, fideles curae vestrae concreditos eosque unite, ut eos efficacius tueri possitis a periculis, quae imminent eorum saluti tam aeternae quam temporali. Fovete pietatis ac caritatis Christianae societates pro diversis conditionibus et necessitatibus erectas, unde in omnes ubera commoda redundent. Attamen sedulo arcete et cavete, quidquid rixas commovere pacem-que turbare possit. Multa magnaque revera hac nostra aetate a clero pertractanda sunt negotia ; in omnibus autem maximam curam et cautelam adhibere opus est, ut a recto tramite numquam devietur aptisque semper mediis Ecclesiae popu-liquc Christiani prosperitati consulatur. Nefandum vero scelus perpetrant, qui Ecclesiam, quae est regnum Dei et corpus Christi, scindere conantur, eousque gentium indoli indulgentes, ut ecclesiis nationalibus originem dare haud vereantur. Sed Christus nullo pacto, ncque in se ncque in mystico suo corpore, divisus est, omnem detestatus scissionem, dum Patrem enixis rogavit precibus : „Et pro cis rogo, qui credituri sunt . . in me, ut omnes unum 1 I. Petr. 3, 15. — 8 Tit. 1, 9. — 8 Epist. ad Epp. Peruv, d. 1. Mai. 1894. — 4 Past. P. I., c. 5. sint, sicut tu Vater in nie et ego in te, ut et ipsi in nobis unum sint.“ 1 Si unquam, sane nostris temporibus cum Domino dicere licet: „Venit princeps mundi huius.“ 0 vos felices, si singuli vestrum cum Christo addere potestis: „In me non habet quidquam ! “2 Quapropter sequimini doctrinam et praecepta s. Matris Ecclesiae in omnibus, quaecunque agitis et tractatis. Tuemini, quantum in vobis, fundamentum auctoritatis ! Ecclesia enim nunquam desiit, obsequium ex conscientia praedicare et tumultus scditionesque detestari. Id et vestrum est, qui vocati et constituti estis, obsistere iis, qui res publicas perturbare atquc subvertere anhelant. Deus avertat, ut Satana incessanter circumeunto et Christi discipulos sicut triticum cribrante3 animum despondeamus. Nunc autem elevatis ad coelum oculis et manibus oremus fraterna coniuncti caritate Patrem misericordiae : „Deus virtutum convertere ! Respice de coelo et vide et visita istam'“ dilectissimae patriae nostrae „vineam et perfice eam, quam plantavit dextera tua!“4 Datum Viennae, mense Novembri 1901. Antonius Joseph Cardinalis Gruscha, Archiepiscopus Viennen. — Georgius Cardinalis Kopp, Episcopus Vrati-slavien. — Jacobus Cardinalis Missia, Archiepiscopus Goritien. — Leo Cardinalis de Skrbensky, Archiepiscopus Prägen. — Joannes Cardinalis Puiyna, Episcopus Craco- 1 Ioan. 17, 20. 21. — 8 Ioan. 14, 30. — " Luc. 22, 31. — * I’s. 79, 15. 10. Adresse des österreichischen Gesummt Beatissime Pater! Cum liìc ante aliquot annos conveneramus, Sanctissime Pater, Tibi patere voluimus votum, quo vehementer flagrabamus, fore, ut nobis daretur, Te auspice, Te duce et rectore, ingredi in praesens, quod tunc instabat, sacculum. Quod tunc desiderabamus quodque in totius Ecclesiae decus et utilitatem speravimus, Deo benignissime annuente, adepti sumus ; qua de re cumulatissimas gratias divinae Maiestati reddimus, summopere laetantes, sacculum vicesimum, Te incolume, inchoatum, Teque auctore illud idem Christo Redemptori dicatum fuisse, id super omnia exoptantes, ut siculi Christi decoratur nomine, ita et regatur imperio et fulciatur auxilio. Eidem vero consilio consentaneum fuit, quod peropportune hoc anno sacri iubilci beneficio totum orbem uti vien. — loannes, Archiepiscopus Salisburgen. — Theodorus, Archiepiscopus Olomucen. — Andreas, Archiepiscopus Leo-polien. Ruthenorum. — loseph, Archiepiscopus Leopolien. Latinorum. — Matthaeus, Archiepiscopus Iadren. — Emmanuel loannes, Episcopus Litomericen. — Francis-cus Sal., Episcopus Brunen. — Simon, Episcopus Brixin. — loannes Bapt., Episcopus Parentin. et Polen. — Martinus loseph, Episcopus Budvicen. — Eugenius Carolus, Episcopus Tridentin. — loseph, Episcopus Gitrcen. — Franciscus Maria, Episcopus Lincien. — Michael, Episcopus Lavantin. — Philippus, Episcopus Spalatcn. et Macarscen. — Colomannus, Episcopus Tricalen., apostoli-cus Vicarius castrensis. — loseph Gregorius, Episcopus Ragusin. — Eduardus lohannes Nep., Episcopus Reginac-Iiradecen. — Leopoldus, Episcopus Secovien. — Franciscus, Episcopus Catharen. — loannes Bapt., Episcopus 8. Hippolyti. — Matthaeus, Episcopus Sebenicen. — Constantinus, Episcopus Premislien., Sanachien. et Sam-borien. Ruthenorum. — Antonius, Episcopus Veglen. — Antonius Bonaventura, Episcopus Labacen. — loseph Sebastianus, Episcopus Premislien. Latinorum. — Leo, Episcopus Tarnovien. Basilius Facitwicz, Vicarius capitularis Stanislaopolitan. Ruthenorum. — lacobus Moszoro, Viacarius capitularis Leopolien. Armenorum. — lacobus Novak, Vicarius capitularis Pharcn. — Franciscus Petronio, Vicarius capitularis Tcrgcstin. et Iustinopolitan. Wscoplites an den Heiligen Dater. voluisti ; quo beneficio una cum populis nobis commissis libertini usi sumus, non sine fructu verbi divini et pietatis augmento. Istud quoque Tibi in acceptis referimus; sed quod catholici homines per totum orbem ovantes Redemptori, Te excitante, tribuere voluerunt, catholici nominis hostes aegerrime tulerunt, ita ut in rabiem acti, primitias ineuntis saeculi perturbare, Christo bellum atrocius solito indicere, Ecclesiam universam ipsamque Petri sedem concutere, imo eidem exitium parare allaborent. Quas ubique fere terrarum insidias tetenderint, imo acerrimas pugnas inferant, edicere non vacat, at ingemiscimus omnes. Etiam in austriacis nonnullis ditionibus efferbuit clamor eorum, qui romanae unitati nuntium mittendum perstrepunt, quique incautos homines e coetu Ecclesiae avulsos in septa haereticorum pertrahere connituntur. Asseclae, quos expiscantur, pauci quidem sunt, maxime si cum ingenti molimine numerus componitur ; ceterum nullo quamvis fallacis religionis studio incenduntur eiusve speciem prae se ferunt ; politicis quippe contentionibus rerumque novarum profana cupiditate abripiuntur, in Principem non minus quam in Apostolicam ‘Sedem iniuriosi, ceterum et plausu haereticorum allecti et pecunia subnixi. Haec quidem molimina cohibere non potuimus; sed eam pestem propulsare non negleximus; et bis quoque diebus, conamina nostra ingeminantes, Caesarem petitionibus nostris adimus, ut avitae religioni praesidium validius praebere velit, ministros clavo rei publicae regendo praepositos convenimus, ut iniurias Ecclesiae catholicae illatas repellant efficacius, populum denique iterato monemus et obsecramus, ne a fide maiorum degeneres impiorum illecebris se abduci patiantur. Non tantopere autem moveret eorum iactura, qui lapsi sunt, sed plurimum contristat sors innocentis sobolis aut natae aut nasciturae, quae Christiana educatione carebit. Ceterum ad generationis adolescentis eruditionem et profectum, istius etiam Apostolicae Sedis jnonitis obtemperantes, catechismum omnibus dioecesibus nostris communem, in scholis pariter et in templis adhibitum, diligentissimis curis revisum, ornatum et expolitum edidimus, ita ut, quantum arbitramur, nihil ferme desiderandum relinquat, et ab eiusdem usu non modicum fructum bonae institutionis et educationis sperare liceat; etsi hoc ipsum parum mederi possit rationi scholarum publicarum, quas nonnulla ex parte spiritu moderno religionis incurioso aut eidem plane infenso satis imbutas ad saniorem indolem revocare incassum laboravimus. Inter ea, quae nuper Tibi in acceptis retulimus, istud etiam gratantes connumeramus, quod datis sapientissimi litteris „Graves de communi“ luculenter indigitasti, qua via, quibus consiliis ct industriis tum sacri ordinis viri tum laici rebus oeconomicis apte moderandis, dissidiis hac m re componendis et temporalibus quoque commodis inodestisque opibus christianae plebis adaugendis studere debeant, morem Ecclesiae secuti, quae nullo non tempore populis suis curas vere maternas devovit, illos praeprimis 'iwplexata, qui minimi censerentur et minore copia bonorum ’n terris fruerentur; hanc vero viam, hanc industriam, quam vulgo „actionem catholicam“ vocant, libentes studio-seque inimus. Ncque reticemus dolorem, qui ut Tibi, Sanctissime l'atcr, inest et nobis; etenim post longum annorum decursum nihil immutata rerum facie, eadem premeris indigna servitute, quae Tibi et universae Ecclesiae fere incompor-tabilis est. litinam autem Tibi in libertatem et faustitatem eommuni Patri debitam vindicando vires nobis afforent pares voluntati ! Non unum itaque est, quo angimur, ncc non perturbat praevisio futurorum malorum saeculo ineunte; attamen animum non despondere ct solerter agere propositum est, eo opitulante, quem imploramus „Apostolum et Pontificem confessionis nostrae Iesum ‘ >, „Pastorem ct Episcopum animarum nostrarum" 2. Simul autem, infirmitatis nostrae admodum conscii ad Te, Beatissime Pater, suspicimus, Tuoque praesidio communiri petimus; nec enim obi iteratus est vigor verborum illorum, quibus Dominus noster beatum Petrum et in eius persona eiusdem successores allocutus est, inquiens: „Et tu aliquando conversus confirma fratres tuos“3. Interim vero precamur enixe, ut in bonum Ecclesiae et in fratrum omnium solatimi, benignissimus Deus Te diu sospitem faciat, exauditacque precis pignus det anno proxime vertente vicesimum quintum natalem Pontificatus Tui profusis gaudiis celebrare. Viennae in dedicatione basilicarum Ss. Apostolorum Petri et Pauli 1901. Antonius loseph Cardinalis Gruscha, Archiepiscopus Viennen. — Georgius Cardinalis Kopp, Episcopus Vrati-slavicn. — lacobus Cardinalis Missia, Archiepiscopus Goritieu. — Leo Cardinalis de Skrbensky, Archiepiscopus Prägen. — loannes Cardinalis Puzyna, Episcopus Cracovien. — loannes, Archiepiscopus Salisburgen. — Theodorus, Archiepiscopus Olomuccn. — Andreas, Archiepiscopus Leopolien. Ruthenorum. — loseph, Archiepiscopus Leo-polien. Latinorum. — Matthaeus, Archiepiscopus Iadrcn. — Emmanuel loannes, Episcopus Litomericen. — Fran-ciscus Sal., Episcopus Brunen. — Simon, Episcopus Brixin. — loannes Bapt., Episcopus Parentin. et Polen. — Martinas loseph, Episcopus Budvicen. — Eugenius Carolus, Episcopus Tridentin. — loseph, Episcopus Gurcen. — Franciscus Maria, Episcopus Lincici,. — Michael, Episcopus Lavantin. — Philippus, Episcopus Spalate,,, ct Macarsccn. — Colomannus, Episcopus Tricalen., apostolicus Vicarius castrensis. — loseph Gregorius, Episcopus Ragusin. — Eduardus loannes Nep., Episcopus Reginae-ltradecen. — Leopoldus, Episcopus Secovien. — Franciscus, Episcopus Cati,aren. — loannes Bapt., Episcopus 8. Hippolyti. — Matthaeus, Episcopus Scbenicen. — Constantinus, Episcopus Premislien., Sanachien. ct Samborien. Ruthenorum. — Antonius, Episcopus Veglen. — Antonius Bonaventura, Episcopus Labacen. — loseph Sebastianus, Episcopus Premislien. Latinorum. — Leo, Episcopus Tarnovien. — Basilius Faciewicz Vicarius capitularis Stanislaopolitan. Ruthenorum. — lacobus Moszoro, Vicarius capitularis Leopolien. Armenorum. — lacobus Novak, Vicarius capitularis Pharen. — Franciscus Petronio, Vicarius capitularis Tergestin. et Iustinopolitan. 1 Iiebr. 3, 1. — 1 Petr. 2, 25. — 3 Lue. 22, 32. Antwortschreiben des Heiligen Unten« auf die Adresse der Aischöfe. Dilectis Filiis Nostris Antonio Iosepho Tit. S. Mariae Angel, in Thermis 8. R. E. Presb. Card. GRUSCHA Archiep. Vindobonensium, Georgio Tit. 8. Agnetis extra moenia 8. R. E. Presb. Card. KOPP Episcopo Vratislaviensium, Iacobo Tit. S. Stephani in Coelio Monte 8. R. E. Presb. Card. MISSIA Archiep. Goritiensium, Leoni 8. R. E. Presb. Card, de SKRBENSKY Archiep. Pragensium, Ioanni S. R. E. Presb. Card. PUZINA Episcopo Cracoviensium, Ceterisque Archiepiscopis et Episcopis Austriacae ditionis. LEO PP. XIII. Dilecti Filii Nostri Et Venerabiles Fratres, Salutem et Apostolicam Benedictionem. Multis quidem incommodis atque illis profecto non modicis, quibus hoc maxime tempore Ecclesia apud vos agitatur, vestra sollertia divino beneficio repugnavit op-portuneque prospexit, llaec vestris e litteris cum jucundi- tate Nos et gaudio cognovimus, probeque inde sensimus quantum ad cavenda catholico nomini detrimenta valeant con i u net a episcoporum studia sociataequc voluntates. Rem enim vestrum omnium opera sic esse constitutam laetamur ut sperare liceat eorum impetum iri repressum qui animorum cum Petri cathedra coniunctionem dirimere conantur, atque etiam bona sit spes ab impietate posse adolescentium ingenia vindicari, quos et domi et litterariis in ludis Christianae fidei praeceptis instituendos curatis. Illud etiam sollicitos vos tenet inopem libertatis esse Romanum Pontificem : quod quidem nimium quantum obest et Sedis Apostolicae dignitati et progrediendi Religionis bono. Ad has autem levandas calamitates pergite, Dilecti Filii Nostri et Venerabiles Fratres, incumbere magna animorum contentione ; augeat vero alacritatem vestram divinisque gratiis permuniat Aposffdica Benedictio, quam vobis omnibus ac populis vigilantiae vestrae creditis amantissime in Domino impertimus. Datum Romae apud 8. Petrum dic IV Decembris MCMI, Pontificatus Nostri anno vicesimo quarto. LEO PP. XIII m. p. 4. Das 25jährige Ponlisicatojubiläum Sr. Heiligkeit Anplì Leo XIII. Wachdein int Kirchl. Verordnungs-Blatte für die Sa-vnntcr Diverse Dotti 1. Inni 1901, Nr. IX. Absatz 45, dent Schreiben des Cardinalvicars Sr. Heiligkeit vom 24. Mai 1901 gemäß öffentliche Gebete in den Kirchen der Lavanter Diöcese mit dem Zwecke angeordnet worden tunrett, um von Gott die besondere Gnade zu erflehen, dass unser glorreich regierender Heiliger Vater, Papst Lev XIII., in seinem hohen Alter den Beginn des 25. Jahres seines gesegneten Pontifica tes glücklich erlebe, wurden vom sechsten Sonntage nach Pfingsten, das ist, vom 7. Juli 1901 als dem Feste des kostbaren Blutes unseres Herrn Jefit Christi angefangen, in allen Pfarr- und Klosterkirchen der Diveese bis nun nachstehende Andachten abgehalten: Am besagten Sonntage fand ein feierlicher Gottesdienst statt, wobei die Gläubigen in angemessenem Vortrage über die Bedeutung der Feier belehrt, bezw. aufgefordert worden sind, zu Gott für die Erhaltung des thenren Lebens Sr. Heiligkeit des Papstes mit allem Eifer zn beten. 2. Von jener Zeit an schaltet der Priester bei jeder heiligen Messe, sobald es die Rubriken gestatten, die Oratio pro Papa ei». 3. Alt jedem Sonn- und Festtage betet der Seelsorgepriester bei dein nachmittägigen Gottesdienste gemeinschaftlich mit dem Volke ein Vaterunser, ein Gegriißet seist dn Maria und Ehre sei dem Vater, und sodann den Versiculus, das Responsorium und das Gebet für den Papst, so dieses gebetet wird bei Abbetung der Allerheiligen-Litanei. Und das eifrige, innige und andachtsvolle Gebet des Clerus und Volkes hat Gott in seiner unendlichen Erbarmung und Liebe gnädigst erhört. Der Heilige Vater Papst Lev XIII. tritt in das 25. Jahr seiner ruhmvollen Regierung mit ungewöhnlicher Geistes- und Körperfrische ein, und obwohl ein Greis von nahezu 92 Jahren, lenkt er doch mit ungeschwächter Kraft das Schifflein Petri, wenn auch Stürme es umtoben. Finster ist die Sturmesnacht, Doch der Leuchtthurm glänzt im Dunkeln; Und der Wächter, der dort wacht, Macht das Feuer Heller funkeln. Millionen voll Vertrauen Auf den treuen Wächter schauen. Es haben aber die Gläubigen der heilige» katholischen Kirche, die in ihrer mütterlichen Liebe alle fünf Welttheile umfasst, wohl auch allen Grund, für das Wohl und Leben gerade dieses Heiligen Vaters vertrauensvoll zu Gott zu flehen. Papst Leo XIII., der zweite Papst in der langen Reihe der Päpste, der seit den Zeiten des heiligen Apostel-fürsten Petrus das seltene Fest des 25jährigen Pontifieats-jubiläums wird feiern können, nachdem er zuvor das diamantene Priester- und das goldene Bifchofsjubilüum zu feiern imstande war, ist nicht nur ein guter und liebevoller Vater seiner Kinder, deren er mehr denn 200 Millionen zählt und deren Herzen ihm gleich liebevoll entgegenschlagen, sondern er ist auch ein großer Papst, ein lnrncn de coclo, eine wahre Lichtgestalt in unserer trüben, an glanbens- und charakterfesten Männern armen Zeit. Wer kennt nicht seine herrlichen Rnnd-schreiben, die in ihrer Weisheit und Kraft alle Gläubigen entzücken nnd erheben, und die selbst Andersgläubige zwingen, zur geheiligten Person des römischen Papstes, des Statthalters Jesu Christi auf Erden, mit Bewunderung nnd Ehrfurcht aufznblicken! Wir können nicht umhin, darauf hinzudenten, dass unser Heiliger Vater in diesem Jahre auch noch zwei andere gleich seltene Jubiläen beginnt, beziehungsweise beginnen wird. Am 27. Jänner 1843 wurde Msgr. Pecci zum Erzbischof von Darniette prüconisiert und empfieng die Bischofsiveihe in der Basilica von St. Lorenzen in Panisperna durch den Cardinal-Staatssecretär Larnbruschini. Hienach beginnt also Papst Leo XIII. in wenigen Tagen das 60. Jahr seiner erz-bischöflichen Würde, wird somit im Jahre 1903 die Feier seines diamantenen Bischofsjubilärims begehen. Im Consistorium vom 19. December 1853 wurde Erzbischof Pecci vom Papste Pius IX. zum Cardinal der heil, römischen Kirche ernannt, wonach also im kommenden Jahre 1903 der greise Papst auch noch das 50. Jahr in seiner Würde als Cardinal vollendet, hiemit sein goldenes Cardinalsjnbiläum feiert. Im Jahre 1903 begeht somit unser Heiliger Vater das diamantene Bischofs-, das goldene Card in als- und das silberne Pontificais-J ubilä u m. So verdoppeln und verdreifachen wir denn noch in Hinkunft unsere Andacht und unseren Eifer im Gebete für das Wohlergehen unseres Heiligen Vaters, auf dass ihm Gott die Gnade gebe, wie den Tag des begonnenen, so auch den Tag des vollendeten 25. Jahres seines ruhmgekrönten Pvntificates nnd die zwei anderen Jubiläen zur größten Freude seiner lieben treuen Kinder schauen und feiern zu können. Damit auch Gott noch diese unsere innige nnd aufrichtige Bitte gütigst erhöre, werden auf Grundlage der gemeinsamen Beschlüsse des österreichischen Eplseopates vom November 1901 als Ergänzung zu den früheren Weisungen noch nachstehende Anordnungen getroffen: 1. Wie bisher, so ist auch in Hinkunft, und zwar bis z»m 20. Februar 1903 an allen jenen Tagen, an welchen es die Rubriken gestatten, von den Priestern bei der heiligen Messe die Oratio pro Papa einznschalten. Jngleichen ist bis zum genannten Termine auch das gemeinschaftliche Gebet mit dem Volke bei dem nachmittägigen Gottesdienste fortznsetzen. 2. An dem auf den 20. Februar d. I. folgenden Sonntage, d. i. den 23. Februar d. I. (Dorn. 2. Qnadrag.), ist ein solennes Hochamt mit voransgehender, entsprechender Predigt in jeder Pfarr- nnd Klosterkirche der Divcese zu halten. Die heilige Messe selbst kann als missa votiva solemnis behandelt und in weißer Farbe (Missa de ss. Trinitate pro gratiarum actione) mit Gloria und Credo gelesen werden. 3. Am Vortage, Samstag den 22. Februar d. I. ist abends nach dem Ave Maria-Länten der Beginn des Papst-jnbilänms mit allen Glocken der Pfarr-, Filial- und Klosterkirchen feierlich einzuläuten. Videat ergo Beatissimus Pater nostcr Papa Leo XIII. sospes diem natalem Pontificatus sui vicesimi quinti diem-que ipsum peracti istius Pontificatus et adhuc alios dies multos et faustos ! 5. Dfarrconcursprüfungen finden im Jahre 1902 am 29. nnd 30. April und 1. Mai Pfarrconcursprüfung sind wenigstens 14 Tage vor der Prüfling und am 2., 3. und 4. September in der fürstbischöflichcn durch das betreffende F. B. Decanalaint beim F. B. Ordinariate Residenz zu Marburg statt. Die Gesuche mit Zulassung zur einzubringen. V). Die heiligen Hle sind miv gewöhnlich am Gründonnerstage in der F. iti. Ordinariatskanzlei abzuhole». Die Ölgefäße sind vorher sorgfältig zn reinigen. 7. Zur Dersicherungsfrage gegen Krandfchaden. Ans Anlass der Auflösung des Versicherungsvereines „IJnio catliolica“ wurde an den wohlehrwürdigen Divcesan-Clerus unter dem 9. Jänner 1902 nachstehende Note hier-aints gerichtet und wird nun zur Darnachachtung hier neuerdings mitgetheilt: „In Nr. 300hat die „Wiener Zeitung" eine Kundmachung vom 30. December 1901 veröffentlicht, der zufolge die k. k. nieder-österreichische Statthalterei mit dem Erkenntnisse vom 20. December 1901, Z. 120.002 den Versichernngsverein „Unio catliolica“, Verein für gegenseitige Schadcnversicherung in Wien, von amtswegen aufgelöst und die sofortige Einstellung der Vereinsthätigkeit verfügt hat. Demnach kann beim Personale dieses Vereines vom 1. Jänner 1902 an eine Versicherung gegen Brandschaden oder Klockenbruch nicht mehr stattfinden, wohl aber gelten laut der erwähnten Kundmachung die bisher bestellten Versicherungen, wie auch die bereits liquidierten Schäden noch zur Auszahlung gelangen. Etwaige Rückstände der Versichcrungs-Präinien sind bis zum 31. Jänner 1902 direct an den Curator des aufgelösten Vereines, Rechtsanwalt Dr. Robert Pattai in Wien, einzusenden, anderenfalls aber würden sie gerichtlich eingefordert werden. Die Auszahlung der bereits liquidierten Schäden wird auch durch denselben erfolgen. Jene Versicherungen, die bei der „Unio catliolica“ vor dem 31. December 1091 bestellt wurden, bleiben bis zum 15. Februar 1902, mittags 12 Uhr, wirksam, sodann' aber sind sie ohne Ausnahme außer Kraft gesetzt. Hingegen würden etwaige bishin eintretende Schäden, dank der Hilfeleistung einiger Versicherungsanstalten, bis zum angegebenen Termine relniert werden, so dass ans Anlass der Auflösung der „Unio catliolica“ für die Versicherten ein Schaden nicht erwächst. Bei dem Umstande nun, als auch in der Lavanter Diöcese kirchliche Entitäten beim aufgelösten Vereine versichert sein dürften, werden die Herren Seelsorger hiemit angewiesen, obige Andeutungen im Auge zu behalten und z e i t r e ch t die n o t h w e n d i g e n N e n v e r s i ch e r u n g e n einzuleiten. Hiebei wollen sie betreff der Wahl einer Versicherungsanstalt an die hieramtlichen Verfügungen (Kirchl. Verordnnngs-Blatl, 1901, Nr. XIV, S. 181) sich halten, indem die daselbst genannte Gesellschaft, Riunione adriatica di sicurtà in Triest, für diesen Zweck am besten sich eignen dürfte, zumal sie auch Versicherungen gegen Glockenbrnch und Einbrüche annimmt. Sollte aber jemand eine andere Anstalt behufs Versicherung kirchlicher Bauobjecte in Aussicht nehmen, so wäre zuvor die Bewilligung zur Abschließung des Versicherungsvertrages beim F. B. Consistorium' einznholen." F.-B. Lavanter Ordinariat zu Marburg, am 10. Jänner 1902. Fürstbischof. Druck der St. ShrilluS-Buchdruckrrei in Marburg.