Micher Nimsanblalt. Ar. VIII. Inhalt: 66. Papae Leonis XIII. epistola encyclica ad Episcopos Hungariae. — 67. Decretum generale continens catalogum Festorum. — 68. Gesetz vom 19. März 1876, betreffend die Bestimmung der Fristen zur Geltendmachung der Rechtsmittel gegen die Entscheidungen und Verfügungen der Organe der Finanzverwaltung. — 69. Kirchthurmglocken. — 70. Erkenntnis! des f. k. Reichsgerichtes in einer Congrua-Angelegenheit. — 71. Sammlung. — 72. Conenrs - Verlautbarung. — 73. Chronik der Diöcese. 66. Venerabilibus Fratribus Primati Archiepiscopis Episcopis aliisque Locorum Ordinariis in Hungaria Gratiam et Communionem cum Apostolica Sede habentibus LEO PP. XIII. Venerabiles Fratres Salutem et Apostolicam Benedictionem. Constanti Hungarorum in hanc Apostolicam Sedem pietati observantaeque paterna semper Ponti-ficum romanorum benevolentia mutuo cumulateque i'espondit; Nosque ipsi praecipuae earitatis pro-videntiaeque testimonia nunquam passi sumus a vobis a gente vestra desiderari. Istiusmodi vero anirnum Nostrum singulari quadam ratione pate-feeimus, cum septem ante annos maximi faustis-simique eventus memoriam Hungaria celebravit. Hane siquidem opportunitatem nacti, epistolam ad vos dedimus, Venerabiles Fratres, in eaque tum avitam Hungarorum fidem, virtutes et clare facta conimemoravimus, tum etiam consilia vobiscum de rebus communicavimus, quae ad gentis istius salutem et prosperitatem, per haec tam infensa oatholico nomini tempora, pertinere viderentur. Badem vero causa idemque propositum Nos modo mapellunt ut iterum ad vos perscribamus. — Sane ln eo genere rerum, quae omnium animos istic Postremo hoc tempore permoverunt, Apostolici offlcii Nostri ratio postulat, ut vos clerumque vestrum ad animorum constantiam, ad concordiam, ad alacritatem in erudiendis monendisque opportune populis curae vestrae concreditis enixius cohortemur. — Sed alia praeterea sunt apud vos, quae novam sollicitudinis causam Nobis afferunt: pericula intelligimus, quae religioni graviora quo-tidie impendent. — Haec enimvero, uti praecipuas curas cogitationesque Nostras ad se convertunt, ita maxime operam vestram, Venerabiles Fratres, vehementius efflagitant; eamque valde confidimus consiliis expectationique Nostrae parem omnino futuram. Quod generatim ad offlcia catholicorum attinet, tam acri praesertim insidiosaque institutorum chri-stianorum oppugnatione, maiorem in modum oportet ut universi serio naviterque perpendant quanti referat in omni temporum rerurnque varietate salvam incolumemque esse in civitate religionem, itemque quantopere intersit perfectam stabilemque hac in re animorum consensionem retineri. Causa nimirum agitur de summo maximoque omnium bonorum, quae jest sempiterna hominum salus, neque minus de iis ipsis conservandis tuendisque rebus, quae in civili societate vel ad quietem vel ad veri nominis felieitatem impense expetuntur. — Ita plane excelsi illi viri, gvatissimaque omnis posteritatis memoria digni, sensere, qui in eximium fortitudinis animi exemplum ubique gentium, quavis aetate, mirifice eluxerunt, sescque velut murum pro domo Bei impertierunt; non sua omnia solum, sed et vitam ipsam, religionis Ecclesiaeque causa, parati profundere. — In quo pariter habet Hun-garia vestra domestica exempla, eaque, longo aetatum decursu. et multa et praeclara. Quin immo quod ipsa in chatolica üde a Stephano rege et Apostolo suo accepta, fideliter constanterque per-manserit, in hoc sane, praeter singulare Bei bene-ficium, agnoscendus est fructus firmissimi perpe-tuique gentis istius propositi; quod nempe mature intellexerit quum de religione ageretur, de gloria nominis de ipsa incolumitate generis sui causam agi. Mirum vero quam generosas et insignes istiusmodi animorum affectio virtutes aluerit: quarum ope vel in summis temporum difficultatibus magnitudini periculorum non dissimilem Hungari fortitudinis constantiaeque magnitudinem opposu-erunt. Earum sane praesidio virtutum, quum iteratas Tartarorum incursiones, tum etiam diu-turnos immanesque Mahumedanorutn impetus invicti refutarunt: digni sane qui in hoc tarn periculoso certamine ab exteris etiam gentibus, a principibus summis, maxirne a romanis Pontificibus, omni adiuvarentur subsidio; neque enim de fide tantum-modo imperioque Hungarorum, sed de ipsa religione catholica. de Occidentis salute dimicabatur. — Simili ratione recentiorum saeculorum procellas, quae tarn graves apud tinitimas gentes edidere ruinas, etsi earum violentiam ipsa quoque sensit Hungaria, iacturasque fecit non sane leves, sospes tarnen effugit; effugietque in posterum si modo suus religioni stet honos, omnesque pernoscant quae sua cuiusque sint quotidiana officia, eaque diligentissime colant. Atque ut ad ea veniamus, quae propositum Nostrum propius attingunt, haud mediocri pro- fecto animi dolore perspeximus, praeter ea quae in Hungariae legibus, uti alias conquesti sumus, „cum Ecclesiae iuribus discrepant et eius facul-tatem agendi minuunt ac professioni catholici nominis officiunt 1)“, et alia fuisse postremis hisce annis vel publica auctoritate decreta vel acta, haud minus sane Ecclesiae ipsi reique catholicae perniciosa: eo autem qui nunc est eommunium rerum vestrarum cursu. valde pertimescendum, ne longe graviora eveniant religioni damna. — Iamvero, quod nominatim pertinet ad ea rerum capita, quae ferventius apud vos proximo hoc tempore agitata sunt, vestrum est, Venerabiles Fratres, studiose concorditerque da re operam, ut omnes tum sacerdotes tum laici apprime agno-scant quid sibi liceat et a quo cavere debeant. ne contra naturalis divinaeque legis offendant prae-scripta. Et quoniam plerique vestrum de iis ipsis rebus animarum curatores iusserunt Apostolicae Sedis iudicium, a vobismetipsis perrogatum, ex-pectare, vestrum iam erit, Venerabiles Fratres, eosdem sacrorum administros sedulo admonere ut religioni habeant ne mini um quidem ab iis discedere quae Apostolica Sed^s vel statuerit vel praeceperit: quod autem sacerdotibus non liceat, planum est ne laicis quidem hominibus illud licere. — Beterum ad prohibendam plurimorum malorum vim, pennagni ponderis est, ut animarum curatores nunquam desistant multitudinem com-monere, ut ab ineundis cum alienis a catholico nomine coniugiis, quantum fieri possit, abstineant. Probe intelligant fideles, notatumque animis habeant, ab eiusmodi coniugiis, quae semper Ecclesia dete-stata est, ex eo maxime esse abhorrendum, uti Nos ipsi alio loco edixiinus 2), „quod occasionem praebent vetitae societati et communicationi rerum sacrarum; periculum religioni creant coniugis catholici; impedimento sunt bonae institutioni liberorum, et persaepe animos impellunt, ut cun-ctarum religionum aequam habere rationem assu-escant, sublato veri falsique discrimine“. *) Epist. Encycl. ad Episcopos Hung. die XXII. Augusti MDCCCLXXXVI. a) Litt. Encycl. de Matrimonio christiano an. MDCCCLXXX. Sed avitae Hungarorum religioni maiora impend ent, ut monuimus, damna. Quotquot istic sunt inimici catholici nominis non dissimulant profecto quid velint: nimirum, armis omnibus ad nocendum aptioribus, illud assequi ut Ecclesia resque catbolica in deteriorem quotidie conditionem compellantur. Vos itaque, Venerabiles Fratres, vebementius quam unquam alias hortamur, nulli ut labori parcatis, quo tantum periculum a grege vobis commisso a patria vestra propulsetis. — Illud imprimis curate atque efficite ut universi, exemplo et auctoritate vestra confirmati, religionis causam fortes et animosi suscipiant, firmiter tueantur. Profecto. haud raro accidit, neque enim reticebimus id quod est, ut nonnulli inter catholicos, quo tempore maxime deberent virtute constantiaque summa eniti in tuendis vindicandisque Ecclesiae iuribus, specie quadam humanae prudentiae ducti, vel in diversa abeant, vel nimis in actione timidos re-missosque se praebeant. Atqui facile perspicitur, istiusmodi agendi rationem periculis sane gravis-simis aditum patefacere, praesertim si de iis agatur qui vel auctoritate polleant vel in opinionibus multi-tudinis plurimum possint. Praeter enim quam quod officium deseritur iustum ac debitum, haud levis plerumque offensionis affertur causa, et via inter-cluditur ad eam obtinendam servandainque con-cordiam, quae facit ut oinnes idem sentiant, idem suo facto comprobent. Qua sane re, catholicorum scilicet vel desidia vel dissensione, nihil potest ini-mieis catholici nominis optatius contingere; haec nempe illuc, quo proclive est, crebrius evadunt, ut inimicis ipsis liberum expeditumque ad peiora audenda locum relinquant. Oportet sane omnibus in rebus consilii prudentiam temperantiamque habere comites; Ecclesia ipsa vult in defensione ve-i’itatis consultam adhiberi agendi rationem: nihil tarnen a germanae prudentiae legibus tarn alienum, Mam committere ut religio impune vexetur, populi Salus in discrirnen adducatur. Cum vero ad firmandam concordiam, aeque ae ad actuosam catholicorum hominum solertiam excitandam, mire efficacem salutaremque vim ha-beant, uti experiendo patet, annui eorumdem con- ventus, in quibus de re catbolica, de piorum operum omnis generis incremento, Episcoporum ductu atque auspiciis, communia consilia conferuntur; ideo vehementer optamus ut ea naviter perficiantur, quae vosmet non multo ante, hac super re, opportune providisse cognovimus. Neque enim dubitamus, conventus eiusmodi, qui ut aliis quoque in locis haberentur valde Nos auctores fuimus, rationibus vestris magnopere profuturos. — In eo etiam sedulo vos prospicere decet, ut in legumlatorum coetus ii viri spectatae religionis probataeque virtutis co-optentur, qui animum gerant tenacem propositi, videlicet ad Ecclesiae reique catholicae iura vindi-canda promptum semper atque alacrem. — Videtis praeterea, Venerabiles Fratres, tum ephemeridum tum librorum ope. in id acriter incumbere qui ab Ecclesia dissident, ut errorum perversarumque opi-nionum venena late spargant in vulgus, mores bonos corrumpant, atque ab actione vitae chri-stianae multitudinem abducant. Intelligant igitur homines vestri, tempus iam esse conari aliquid maius in hoc genere, omnique ratione efficere ut scripta scriptis opponantur, quae magnitudini eer-taminis paria existant, atque idonea malis remedia suppeditent. Maxime vero, Venerabiles Fratres, studia vestra in puerorum atque adolescentium institu-tione fixa et locata esse volumus. Mens Nobis non est ea iterare, quae iam in iisdem ad vos litteris. initio commemoratis, exposuimus: facere tarnen non possumus quin nonnulla, quae gravioris momenti sunt, breviter attingamus. — De primordiorum scholis, instandum urgendumque est, Venerabiles Fratres, ut curiones ceterique animarum curatores summo in eas Studio continenter evigilent, maxi-masque ponant officii sui partes in alumnis sacra doctrina erudiendis. Tale vero munus, nobile atque grave, ne alienae procurationi permittant, sed ipsi sibi assumant habeantque carissimum, cum certum sit a sana piaque puerilis aetatis institutione, non familiarum solum, sed rei ipsius publicae incolu-mitatem magnam partem pendere. Neque indu-striam solertiamque putetis ullam fore tantam, quin sit adhibenda maior ut scholae eiusmodi laeta quo- 13* tidie inerementa capiant. Illud valde opportunum fuerit, in unaquaque Dioeeesi Inspector es scholarum et dioecesanum et decanales constitui, quibuscum quotannis, Episcopi de scholarum statu et condi-tione, immo et de ceteris rebus ad fidem, ad mores, ad animarura curam pertinentibus, consilia oon-ferant. Quod si neeesse sit ut vel novae institu-antur, pro locorum ratione. scholae, vel ut iam conditae amplificentur, minime dubitamus quin vestra, Venerabiles Fratres, multis iam explorata argumentis, itemque catholicorum hominum ex omni ordine liberalitas prompta sit et generosa adfutura. De mediis vero, ut aiunt, deque maiorum di-soiplinarum scholis, perstudiose cavendum ne bona illa velut semina in animos puerorum infusa, misere in adolescentibus pereant. Quantum igitur vel agendo vel rogando potestis, tantum contendite, Venerabiles Fratres, ut eiusmodi pericula vel amoveantur vel minuantur; imprimisque pastoralis solertia vestra in eo valeat, ut praelectionibus de religione tra-dendis probi deligantur doctique viri, utque eae removeantur oausae, quae salutarem atque uberem earumdem fructum nimis saepe impediunt. — Ce-terum, etsi Nobis bene cognitae sunt probataeque curae a vobismetipsis collatae ut istae studiorum optimorum sedes, quae ex auctorum mente in Ec-clesiae atque Episcoporum potestate esse debent, tales perseverent, quales ab ipsis constitutae, ma-iorem tarnen in modum vos kortamur, ut omni oblata opportunitate in idipsum pergatis communi eonsilio, uti vestrum ius est et officium, incumbere, Quod enim dissentientibus a catholico nomine con-cessum est, aequitati pariter iustitiaeque repugnat id catholicis denegari; publice autem refert, ut quae a maioribus tarn pie sapienterque instituta sunt, non in Ecclesiae fideique catholicae detri-mentum, sed in utriusque tutelam ac praesidium, atque adeo in ipsius rei publicae bonum, perpetuo adhibeantur. Hoc denique officii Nostri ratio exposcit, ut ea vobis impensissime commendemus, quae de adolescentibus clericis, de presbyteris in eis ipsis litteris habuimus commendata. — Profecto si vestrum est, Venerabiles Fratres, plurimum con-silii atque operae in recte instituenda omni iuven-tute ponere, multo vos magis in iis elaborare ne-cesse est, qui in Ecclesiae spem adolescunt, ut nempe et sacerdotii honore digni sint et mune-ribus eius rite obeundis aptam pro temporibus virtutem praeseferant. In quo quura praecipuas vigilantiae vestrae partes iure sibi vindicent sacra Seminaria, alacriore in dies Studio contendite ut optimis ea institutis floreant, abundentque adiu-mentis iis omnibus quae necessaria sunt; ita sane ut, delectorum moderatorum disciplina, ad mores. ad virtutes sui ordinis proprias, atque ad decus omne doctrinae, vel divinae vel humanae, sacrorum alunini mature optimeque excolantur. Quod vero ad fructuosam Cleri vestri acti-onem pertinet. hoc huius maxime est temporis. ut vestra, Venerabiles Fratres, sive in eo diri-gendo concordia, sive in hortando monendoque solertia et caritas, sive in tuenda ecclesiastica disciplina firmitas officii eluceat singularis. — Vi-cissim quotquot sunt ex ordine cleri neeesse est ut Episcopis suis summa cum fide adhaerescant, eorum excipiant monita, consilia et coepta adiu-vent; in perfunctione autem munerum sacrorum. in laboribus pro salute hominum sempiterna su-scipiendis promptes semper alacresque, caritate duce, sese impertiant. — Cum vero in omnes partes plurimum possint sacerdotum exempla, im-primis studeant. semetipsos vivam virtutis et con-tinentiae formam oculis christiani populi constanter exhibere. Caute vero videant, ne civilium vel poli-ticarurn rerum studiis plus nimio se dedant: illudque saepe Pauli Apostoli meminerint: Nemo militans Deo, implicat se negotiis saecularibus: ut ei placeat, cui se probavit1). Gerte, exteriorum pro-videntiam, monente S. Gregorio Magno, in inter-norum sollicitudine rectum est non relinquere: nominatirnque quum de religione tuenda aut de communi bono provehendo agitur, non sunt profecto ea negligenda praesidia atque adiumenta quae tempus vel locus afferat. Summa tarnen prudentia vigilantiaque opus est, ne scilicet gravitatem mo- *) II. Tim. II., 4. dumque transiliant sacri ordinis viri, et minus ipsi caelestia quam humana curare videantur. Aptissime idem Gregorius M.: „Saecularia itaque negotia aliquando ex eompassione toleranda sunt, nunquam vero ex amore requirenda: ne cum meutern diligentis aggravant, hane suo victam pondere ad ima de caelestibus mergant“1). — Hlud etiam volumus, excitari a vobis qui curiis praesunt, ut ecclesiaruin suarum peculium religiöse custodiant diligentissimeque administrent: si qua vero et hoc in genere minus recta insederint, vos item aptam eurationem pro munere admovete. — Praeterea valde opportunum censemus, studiosam a Clero conferri curam, ut quae istic sunt Soda-litates seu Confratemitates laicae in pristinum decus revirescant. Nempe de ea re agitur, quae non minus earumdem Sodalitatum, quam publicum spectet religionis bonum. Ut enim cetera omit-tamus, plurimum sane adiumenti vobis cleroque vestro talia Sodalitia afferre possunt quum in excolendo ad pietatem, ad christianam vitam po-pulo, tum etiam in firmanda salutari illa, quam tantopere expetimus, animorum voluntatumque con-sensione. Deinum de iis omnibus, quae vel ad religi-onis fideique avitae tutelam, vel ad institutorum catholici nominis incrementum, vel etiam ad Oleri utriusque disciplinam pertinent, Optimum sane salu-berrimumque fore arbitramur, Venerabiles Fratres, si consilia identidem inter vos conferre consueve-ritis, ea communi iudicio decreturi, quae vel ne-cessaria vel magis opportuna dignoveritis. ’) Reg. Pastor, p. II., c. VII. Futurum confidimus ut universi ex Hungaria catholici homines, tarn plena periculi rer um suarum inclinatione perspecta, atque in his omnibus, quae diximus, paternae Nostrae sollicitudinis studio-sissimaeque erga ipsos voluntatis testimonium re-cognoscentes, animum viresque sumant; omnique uti par est, religione consiliis monitisque Nostris obtemperent. Vobis autem, Venerabiles Fratres, itemque clero populoque catholico, una velut mente unoque animo pro religione strenue adlaboran-tibus aderit propitius Deus, maximeque felicem coeptis vestris virtutem impertiet. Nec deerit pro-fecto in causa sanctissima iustissimaque summi Principis benevolum ac propensum Studium, Apo-stolici inquimus Regis vestri, cuius vel ab initiis principatus sui late perspecta sunt in gentem vestram promerita. Quo autem omnia secundum vota ac prospere cedant, magnas ad Deum preces et ipsi Nobiscum adhibete, Venerabiles Fratres: potissime patroci-nium interponite augustae Bei Genitricis; tum etiam implorate fidem saneti Stephani Apostoli vestri, ut e caelo Hungariam suam benignus re-spiciat, in eaque divinae beneflcia religionis sancte inviolateque conservet. — Oaelestium vero mu-nerum auspicem et paternae Nostrae benevolentiae testem, Apostolicam benedictionem vobis, Venerabiles Fratres, clero populoque vestro uni verso, peramanter impertimus. Datum Eomae apud 8. Petrum, die II. Septem bris An. MDCCCXCIII, Pontificatus Nostri de-cimo sexto. LEO PP. XIII. 67. Decretum generale continens eatalogum Festorum. Iuxta Decretum diei 2 Iulii nuper elapsi, quum a me infrascripto Oardinali Sacrae Eituum Congregationi Praefecto, et Relatore in Ordinariis ^omitiis, subsignata die ad Vaticanum coadunatis, pi'oposita fuerit approbanda Catalogus Festorum, quae uti primaria vel secundaria retinenda sunt: Eminentissimi et Reverendissimi Patres Sacris tuendis Ritibus praepositi, audito voce et scripto R. P. D. Augustino Caprara S. Fidei Promotore, ita rescribere rati sunt: AFFIRMATIVE; evecto ad ritum duplicis Maioris, in Kalendario univer-sali, festo Dedicationis Basilicae Sanctissimi Salva- toris, si Sanctissimo placuerit. Catalogus vero ita se Juibeat: FESTA PRIMARIA in Caiendario Universali. § I. Duplicia Primae Classis. Nativitas Domini. — Epiphania Domini. — Pascha Resurrectionis. — Ascensio Domini. — Pentecostes. — Festum Corporis Christi. — As-sumptio, et Immaculata Conceptio B. M. V. — Nativitas S. Ioannis Baptistae. — Festum 8. Ioseph Sponsi B. M. V. — Festum Ss. Apostolorum Petri et Pauli. — Festum Omnium Sanctorum. — De-dicatio propriae Ecclesiae. — Patronus vel Titulus Fcclesiae. — Patronus Principalis Regionis, vel Dioecesis, aut loci. § II. Duplicia Secundae Classis. Circumcisio Domini. — Festum Sanctissimae Trinitatis. — Purificatio B. Mariae V. — Annun-tiatio B. Mariae V. — Visitatio B. Mariae V. — Nativitas B. Mariae V. — Dedicatio 8. Michaelis Archangeli. — Natalitia Undecim Apostolorum. — Festa Evangelistarum. — Festum S. Stephani Protomartyris. — Festum Ss. Innocentium Mar-tyrum. — Festum 8. Laurentii Martyris. — Festum S. Annae, Matris B. M. V. — Festum 8. Ioachim, Patris B. M. V. § III. Duplicia Maiora per Anuuin. Transtiguratio Domini. — Dedicatio Basilicae Sanctissimi Salvatoris. — Dedicatio 8. Mariae ad Nives. — Festum Ss. Angelorum C-ustodum. — Dedicatio Basilicarum Ss. Petri et Pauli Aposto- lorum. — Festum 8. Barnabae. — Festum 8. Be-nedicti Abb. — Festum S. Dominici C. — Festum S. Francisci C. — Festum Patronorum minus Principalium. § IV. Alia duplicia per Annum. Dies Natalitia, vel quasi Natalitia uniuscuiusque Sancti. Pro Aliquibus Loci s. 8. Gabrielis Archangeli. — 8. Baphaelis Archangeli. — Dies Natalitia, vel quasi Natalitia uniuscuiusque Sancti. — Commemoratio Sancto- rum, quorum Corpora, vel Reliquiae in Ecclesiis Dioeceseos asservantur. Sacratissimi Cordis Iesu. FESTA SECUNDARIA in Caiendario Universali. § I. Duplicia Primae Classis. 8 II. Duplicia Secundae Classis. Festum Sanctissimi Nominis Iesu. — Festum Inventionis 8. Crucis. — Festum Pretiosissimi Sanguinis D. N. I. C. — Solemnitas Sanctissimi Ro-sarii B. M. V. — Festum Patronicii 8. Ioseph. § III. Duplicia Maiora. Exaltatio 8. Crucis. — Duo festa Septem Dolorum B. M. V. — Commemoratio B. M. V. de Monte Carmelo. — Festum Sanctissimi Nominis B. M. V. — Festum de Mercede B. M. V. — Praesentatio B. M. V. — Apparitio 8. Michaelis Archangeli. — Decollatio 8. Ioannis Baptistae. — Cathedra S. Petri Ap., utraque. — Festum eius- Pro Aliqu Officia Mysteriorum et Instrumentorum Pas-sionis D. N. I. 0. — Sanctissimi Bedemptoris. — Sanctae Familiae lesu. Mariae, Ioseph. — Sanctissimi Cordis Mariae. — Desponsationis, Mater-nitatis, Puritatis, Patrocinii B. M. V. — Transla-tionis Alraae Bomus B. M. V. — Exspectationis Partus B. M. V. — B. M. V. Auxilium Christia-norum. — Prodigiorura B. M. V. — Apparitionis B. M. V. Immaculatae. — Commemoratio Omnium 8s. Summorum Pontificum. Item alia quaecumque festa sive Domini, sive B. M. V. sub aliquo peculiari titulo, sive Sanc-torum, praeter eorumdem natalem diem, uti In-ventionis Corporum, Translationis, Beceptionis, Patrocinii, et hisce similia. Die 22. Augusti 1893. dem ad Vincula. — Conversio, et Commemoratio S. Pauli Ap. — Festum 8. Ioannis ante portam Latinam. ibus loci s. Facta postmodum Sanctissimo Domino nostro Leoni Papae XIII. de his omnibus relatione per me ipsum infrascriptum Cardinalem Praefectum, Sanctitas Sua duplicem Catalogum, prouti superius exstat, approbavit ac vulgari praecepit; elevato ad ritum duplicem maiorem, una cum festo Dedica-tionis Basilicae Sanctissimi Salvatoris. festo etiam Dedicationis Basilicarum 8s. Petri et Pauli Apo-stolorum. Die 27. iisdem mense et anno. L. S. Caietanus Card. Aloisi-Masella S. R. C. Praefectus. Vincentius Nussi S. R. C. Secretarius. 68. Keieü vom 19. März 1876, M. 28 betreffend die Bestimmung der Fristen zur Geltendmachung der Uechtsmittel gegen die Entscheidungen und Ver-füguugeu der Organe der Finanzverwaltung. 9Jiit Zustimmung der beiden Häuser des Reichs-rathes verordne Ich, wie folgt: § 1. Vorstellungen, Beschiverden oder Reeurse gegen die im administrativen Wege erlassenen Aufträge, Verfügungen oder Entscheidungen der für die Vor-anlagnng, Bemessung und Verivaltnng der direkten Steuern, der indireeten Abgaben und sonstigen Gefälle für Staatszwecke bestellten Behörden, Aemter und Organe der Finanzverwaltung sind, insoweit ihre Zulässigkeit in den bestehenden Nonnen begrüudet erscheint, binnen einer Frist von dreißig Tagen, und wenn sie nur gegen die Auferlegung einer Ordnungsstrafe gerichtet werden, binnen acht Tagen bei jenem Organe, von welchem der Auftrag, die Verfügung oder Entscheidung ausgegangen ist, einzubringen. Bezieht sich jedoch das Rechtsmittel auf Ver-füguugeu oder Aufträge vou Pächtern oder sonst mit der Einhebung der Staatsgefälle betrauten Privat-orgaue, so ist dasselbe bei den zur Ueberwachung derselben bestellten Finanzbehörden erster Instanz geltend zu machen. In berücksichtigenswerthen Fällen kann die Frist von der Behörde, bei welcher das Rechtsmittel geltend zu machen ist, verlängert werden. Die Nichteinbringung einer Vorstellung, einer Beschwerde oder eines Re-enrses in der vorgeschriebenen Frist kann nur derjenigen Partei, an welche die Zustellung des bezüglichen Bescheides oder Auftrages erfolgt ist, oder deren Erben zum Nachtheile gereichen. § 2. Die im § 1 erwähnten Erlässe müssen die Behörden, bei welchen, und die Frist, binnen welcher Vorstellungen, Beschwerden oder Reenrse einzubringen sind, ausdrücklich bezeichnen, widrigeus die Frist erst nach der Zustellung eines diese Daten enthaltenden Nachtragserlasses zu laufen beginnt. Die Frist beginnt mit dem der Zustellung nächstfolgenden Tage; bei Berechnung derselben sind die Tage des Postenlaufes in dem Falle nicht zu zählen. wenn das betreffende Schriftstück der Postanstalt gegen eine amtliche Uebernahmsbestätignng (Aufgabsschein, Recepisse n. s. m.) übergeben worden ist. Fällt der letzte Tag der Frist auf einen Sonn-oder allgemeinen Feiertag, so endigt dieselbe erst mit dem nächste» Werktage. Stellt eine Partei bei einer Behörde das Ansuchen um Verlängerung der Frist zur Geltendmachung des Rechtsmittels oder innerhalb der durch dieses Gesetz festgestellten Frist das Ansuchen uin Bekanntgabe der Gründe hinsichtlich einer von derselben er-flossenen Entscheidung, so wird die Frist bis zum Tage der Zustellung der betreffenden Erledigung unterbrochen und beginnt sodann neuerdings zu laufen. § 3. Durch das gegenwärtige Gesetz werden in Ansehung derjenigen Gegenstände, für welche dasselbe erlassen wurde, alle hiermit nicht im Einklänge stehenden Anordnungen außer Kraft gesetzt. § 4. Dieses Gesetz tritt mit 1.April 1876 in Wirksamkeit. Jene Fälle, in welchen die Zustellung vor dem 1. April 1876 ftattgefunden hat, sind, wenn ein Rechtsmittel noch zulässig ist, so zu behandeln, als wenn die Zustellung am 1. April 1876 erfolgt wäre. § o. Mit dem Vollzüge dieses Gesetzes wird der Minister des Innern und der Finanzminister beauftragt. Wien, am 19. März 1876. Fran; Joseph m. p. Äucrspcrg m. p. Lalser m. p. Pretis m. p. 69. Zuschrift der U. k. Genlrat-Kommission für Kunst- und Mor. Denkmale in betreff der kirchlichen Lhurmglocken. Die k. k. Ceutral-Commission für Knust- und historische Denkmale hat bereits wiederholt ihre Aufmerksamkeit den für die katholischen Kirchen so wichtigen Thurmglocken zugewendet und. wird in neuerer Zeit durch die allenthalben in gesteigerter Anzahl verkommenden Umgüsse alter Glocken auf diesen Gegenstand insbefonders aufmerksam gemacht. Weit entfernt, der Frage der Umgüsse hindernd in den Weg zu treten, scheinen der Central - Commission zunächst zwei Hauptmomente doch einer Würdigung wichtig. Dahin gehört zunächst das Einschmelzen von Glocken, die in ihrer Form und Ausschmückung, wegen ihres hohen Alters oder wegen des Meisters, der sie gegossen hat, von Wichtigkeit sind. Bei solchen selbstverständlich nur in hervorragendem Maße bestehenden Besonderheiten wäre die Eentral-Commission der Meinung, es werde vom Umgusse abgesehen, und die Glocke sei, wenn sie gebrochen, an ein Museum abzugebeu. Der zweite Umstand ist die Cruamentation der Glocke. Die Ornamente und Figuren sowie die Inschriften au den alten Glocken sind nicht selten von großem künstlerischen und typologischen, ja selbst literarischen Interesse; der Name des Gießers und seines Wohnortes ist jedenfalls vou localgeschichtlicher Bedeutung und für die Entwicklung dieses bestimmten Zweiges der Kunstindustrie in unseren Ländern sehr wichtig. Wenn daher alte Glocken ans irgend welchen zwingenden Gründen, weil sie geborsten sind oder sonst welchen Schaden gelitten haben, oder etwa weil sie zu vorhandenem Geläute absolut nicht stimmen, umgegossen werden müssen, so würde die Eentral-Commission meinen, daß es sich empfehlen würde, die Erinnerung an die alte Form und Zier zu erhalten; eine bloße Beschreibung oder die Herstellung einer Zeichnung der alten Glocke vor dem Umgusse wäre wohl für obige wissenschaftliche Zwecke nicht genügend, weil solche Rachrichten allzuleicht verloren werden. Wohl aber könnten auf den neuen Glocken die Darstellungen und Inschriften der alten Glocken in Facsimil-Abgnß wieder angebracht und an geeigneter Stelle durch eine kurze die Daten des Umgusses enthaltende Inschrift vermehrt werden. Die Ceutral-Commission erlaubt sich, das hochwürdigste fb. Ordinariat von dieser ihrer Anschauung in wohlgeneigte Kenntnis zu setzen und zu ersuchen, aus die Pfarren und Klöster einen maßgebenden Einfluß itt dieser Richtung nehmen zu wollen. Wien am 19. September 1893. 70. Won einem ßei dem Weichsgerichle eingeklagten, zur Zeit ber Ktageüöerreichnng schon fälligen Gongrnaöetrage geöüßren bem oösiegenben Klüger 5 ^ercenf Zinsen vorn Klagsznstellstage an. Bic Hinge auf LougruaergänMug vor dem Urid)sgcrid)tc kann nur den Anspruch des Klägers selbst, nicht das Verhältnis; des Nachfolgers oder der Leelsorgltation zum Gegenstände haben. Der Wortlaut des bezüglichen Erkenntnisses des k. t Reichsgerichtes vom 2(j. Dct. 1892, Nr. 372, ist nachstehender: Das k. f. Reichsgericht hat nach der am 26. Oc-tober 1892 gepflogenen öffentlichen Verhandlung über das in der Klage de pnivs. 3. September 1892, Z. 293, des Angelus Cargo, Psarrvicar in Maria-Zell, durch Dr. Josef Porzer, Hof- und Gerichtsadvocat in Wien, wider das i. k. Ministerium für Cnltns und Unterricht gestellte Begehren um das Erkenntnis?: Das k. k. Ministerium für Cultus und Unterricht ist schuldig, dem Kläger binnen 14 Tagen bei sonstiger Execntion an Congrnanachzahlnng den Betrag von 183 fl. 34 kr. sammt opereentigen Zinsen vom Klagsznstellstage und die Gerichtskosten zu bezahlen, ferner ihm vom 1. September 1892 ab seine Con-grna mit 600 fl. jährlich zu bemessen, und über die bis zur Urtheilszustellnng nur mit 400 fl. jährlich geleistete Zahlung die der jährlichen Mehrzahlung entsprechenden Raten sammt öpereentigen Zinsen vom Tage der Klagszustellung zahlbar anzuweisen, zn Recht erkannt: Das k. k. Ministerium für Cultus und Unterricht ist schuldig, dem Kläger binnen 14 Tagen, bei sonstiger Execntion, an Congrnaergänznng für die Zeit vom 1. October 1891 bis 1. September 1892 den Betrag von 183 fl. 34 kr. sammt öpercentigen Zinsen vom Klagsznstellstage an zu bezahlen, ferner demselben vom 1. September 1892 an die Congrna mit 600 fl. jährlich zu bemessen und die zur Ergänzung derselben erforderlichen Beträge zahlbar anzuweisen. Die Gerichtskosteu werden gegenseitig aufgehoben. Gründe: Bei der heutigen Verhandlung hat der Herr Vertreter des Klägers erklärt, daß das geklagte k. k. Ministerium dem in der Klage gestellten Begehren zwar der Hauptsache nach, jedoch nicht auch hinsichtlich der in der Klage beanspruchten Ziuseu und Gerichtskosten nachgekommen sei, und daß er daher auf Fortsetzung des Verfahrens und Fällung des Erkenntnisses bestehe. Anbelangend die Hauptsache wurde daher, da hinsichtlich derselben eine Einwendung von Seite des Herrn Regierungsvertreters nicht weiter erhoben wurde, dem Klagebegehren gemäß erkannt. Was die in der Klage begehrten 5percentigen Zinsen anbelangt, so konnten dieselben nur von jenem Betrage zuerkannt werden, welcher zur Zeit der Ueber-reichnng der Klage bereits fällig war, während dem Begehren auf Zuerkennung der Zinsen von den erst später fällig werdenden Raten der Congrnaergänznng, weil gesetzlich nicht begründet, keine Folge gegeben werden konnte. Mit Rücksicht hierauf wurden auch die Gerichtskosten gegenseitig aufgehoben. Der klägerische Herr Vertreter hat bei der heutigen Verhandlung ferner auch darüber Beschwerde erhoben, daß in dem Erlasse des k. k. Ministeriums für Cultus und Unterricht vom 14. September 1892, Z. 20.344, mit welchem angeordnet wurde, dem Kläger fein Einkommen auf den Betrag von 600 fl. zu ergänzen, auch der Auftrag ertheilt wurde, ihm gleichzeitig zu eröffnen, daß obige Verfügung insbesondere weder für seinen Nachfolger, noch auch für deu rechtlichen Charakter des Vieariates Maria-Zell irgendwelche Bedeutung habe. Allein das Reichsgericht ist uicht berufen, diese ganz ungehörig bei demselben vorgebrachte Beschwerde einer Berücksichtigung zu unterziehen. 71. Sammlung für die Abbrändler in Altbacher. Das hochlöbliche k. k. Landespräsidium in Krain theilte mit Note vom 21. Dct., d. I. Nr. 3145/Pr., anher folgenden Aufruf mit: Am 8. September l. I. brach in der Ortschaft Altbacher, politischer Bezirk Gottschee, ein wahrscheinlich gelegter Brand zum Ausbruche, welcher, begünstiget durch Trockenheit und Wind, in wenigen Stunden die Kirche, 14 Wohn- und 29 Wirthschaftsgebäude eiuäscherte. Der Schade beläuft sich nahezu auf 40.000 fl, welchem Betrage eine Versicherungssumme vou nur 10.700 ft. entgegensteht. Angesichts der großen Armnth der Bevölkerung und der bedeutende» Höhe des verursachteil Schadens ist es nicht möglich der Noth durch die localen Mittel zu steuern und sehe ich mich deshalb veranlasst, an den stets bewährten Wohlthütigkeitssiuu des ganzen Landes zu appellieren und eine allgemeine Sammlung milder Gabeu in Kram auszuschreiben. Eingehende Spenden werden vom Landespräsidium, vom Stadtmagistrate in Laibach und von den Bezirkshauptmanschaften eutgegeugeuommeu, durch die Laudeszeitung veröffentlicht und ihrer Bestimmung zugeführt werden. Diese Sammlung ist zufolge der weitereu Note des hochlöblichen k. k. Landespräsidiums vom 31. Oet. 1893, Nr. 3580/Pr., auf beit politische« Bezirk Stein, wo bereits eine Sammlung für die dortorts durch Hochwasser Beschädigten im Zuge ist, nicht auszudehnen. Uebcr Ersuchen des gedachten Landespräsidiums werden die hochw. Herren Seelsorger hiemit angewiesen, die ausgeschriebene Sammlung durch Verkündigung vou der Kanzel zu fördern und die einfließenden Spenden au die betreffenden k. k. Bezirkshauptmannschaften, beziehungsweise an den Stadtmagistrat in Laibach einzusenden. 72. Goncurs - WerklMiöarllNlj. Die unter dem Patronate der Religionssondsdomäne Sittich stehende Pfarre Smarjeta pri I