Vir. 211). 1. 1903. Uerllàungs-Klatt für die Lavanter Z)iöcese. Inhalt: 1. Constitutio Apostolica circa res rationibus Ecclesiae in Philippinis Insulis maxime conducentes. — 2. Commissio Opus Praeservationis Fidei moderandum ac promovendum. — 3. Ex actis Leonis XIII et e Secretaria Brevium. — 4. Rompilgcrfahrt anläßlich des 25jährigen Pontifikatsjubiläunis Sr. Heiligkeit Papst Leo XIII. — 5. Neuerlicher Auftrag, betreffend die Ausstellung von Quittungen über fromme Legate. — C. Erlaß des Finanzministeriums vom 11. Dezember 1002, betreffend die Hinausgabe der Banknoten zu 1000 K. — 7. Pa storalkonfcrenz-Fragcn für das Jahr 1903. — 8. Theologische Fragen für das Jahr 1903. — 9. Pfarrkonkursprüfuugen. — 10. Die heiligen Öle — 11. Literatur. — 12. Diözesan-Nachrichtcn. 1. Constitutio Apostolica circa res rationibus Ecclesiae in Philippinis Insulis maxime conducentes. LEO PP. XIII Ad futuram rei memoriam. Quae, mari sinico occanoque pacifico circumfusae, latissime patent insulae, atque a Philippo II Ilispaniarum rege Philippinarum nomen sunt mutuatae, vix ah Hernando de Magalliancs, sacculo XVI ineunte, apertae sunt ; statino, Crucis sanctissimae simulacro defixo in litore, et Deo sunt consecratae et catholicae religionis quaedam voluti libamenta habuerunt Ex illo Romanis Pontificibus, accedente Caroli V ac Philippi cius filii hispanorum Regum egregio dilatandae fidei studio, nihil antiquius fuit, quam ut insulanos illos, idolatrico cultu viventes, ad Christi fidem traducerent. Quod cum, opitulante Deo, religiosis diversarum familiarum alumnis strenue adnitentibus, secundissime cederet ; eo perbrevi annorum spatio, deventum est, ut Gregorius XIII de praeficiendo adolescenti Ecclesiae Antistite cogitarit, ac Manilanum Episcopatum instituerit. Coeptis felicibus, quae postmodum secuta sunt incrementa plenissime responderunt. Concordibus enim Decessorum Nostrorum atque Hispaniarum «•egum industriis, deleta servitus, incolae litterarum atque artium disciplinis ad humanitatem exculti, templa sumptu Magnifico erecta et instructa, auctus dioecesium numerus; at Philippinarum gens et Ecclesia merito excelleret splendore civitatis, Religionis dignitate atque studio. Sic nempe, Rogum hispanorum tutela datoque illis a Romanis Pontificibus patronatu, recte atque ordine in Philippinis Insulis res catholica gerebatur. Verum quam illic armorum exitus Publicae rei conversionem haud ita pridem attulit, pariter et sacrae intulit. Nam, dimissa ab Hispanis ditione, patronatus etiam hispanorum Regum desiit. Quo factum est ut Roclesia in poti orem libertatis conditionem devenerit, parto fiuidem cuique iure salvo atque incolumi. — Huic porro novae rerum conditioni, ne inde vigor ecclesiasticae disciplinae in discrimen veniret, qui modus agendi, quae temperatio responderet, nulla mora atque sedulo inquirendum fuit. Hanc ob rem, Venerabilem Fratrem Placidum Ludovicum Chapelle, Novae Aureliae Archiepiscopum, Delegatum Nostrum, extraordinario munere, in Philippinas Insulas misimus, qui, rebus coram inspectis quaeque moram et sustentationem non haberent, ordinatis, ad Nos referret. Delatum officium is quidem pro fiducia Nostra explevit; dignus proptcrca quem merita honestemus laude. Postea contigit ex auspicato ut regimen civitatum Americae Foederatarum per legationem singularem cum hac 8. Sede consilia directe conferre susceperit circa modum nonnullas rem Catholicam in Philippinis Insulis respicientes quaestiones dirimendi. Coeptis libenti quidem animo fovimus et negotiatorum navitate ac moderatione iuvantibus, facile patuit aditus ad compositionem quae nunc ipso in loco curanda erit. Quae igitur, auditis sententiis nonnullorum 8. R. E. Cardinalium 8. Congregationis extraordinariis negotiis praepositae, diutnrnoque consilio agitata Ecclesiae rationibus in Philippinis Insulis conducere maxime visa sunt, praesenti Constitutione Apostolica edicimus et publicamus, sperantes fore ut, quae Nos suprema Auctoritate constituimus, publici Regiminis aequitate ac justitia favente, studiose saneteque observentur. I. — De nova Dioecesium circumscriptione. — Primum igitur de Ilierarchia sacra amplificanda mens est ac propositum. Constituta quidem, ut diximus, a Gregorio XIII, Manilana dioecesi, aucto sensim fidelium coctu tum indigenarum, qui catholica sacra susciperent, tum ex Europa advenarum, Clemens VIII Episcoporum numerum, qui praeessent, augendum censuit. Quare Mani lanam Ecclesiam Archiepiscopali titulo honestavit eidemque, tribus institutis dioecesibus, Episcopos Cebuanum, Cacerensem ac Neose-goviensem suffragancos esse voluit. Ilis porro, anno MDCCCLXV, additus est Episcopatus lai cusis. Attamen dioecesium harum ca est amplitudo ut, ob intervallum quo loca dissociantur, atque itinerum difficultatem, vix contingat Episcopis illas nisi summo labore quoquoversus lustrare. Quamobrem suadet necessitas ut, nacti opportunitatem temporum, antiquas dioeceses arctiori termino definiamus, aliasque de integro addamus. Eapropter, Mandano Arcbie-piscopatu ac dioecesibus Ccbuana, Cacerensi, Ncosegoviensi et Iarensi servatis, qua tuor insuper adiicimus et instituimus dioeceses ; Lipenscm videlicet, Tuguegaraoanam, Capi/.a-nam et Zamboangensem, universas, ut ceterae, Manilanac Metropoli suffraganeas. In Marianis praeterea Insulis Praefecturam Apostolica»! creamus, quae Nobis ac Succcs soribus Nostris auctoritate nulla interposita, pareat. II. — De Metropolita deque Suffraganeis Episcopis. — Metropolitani titulo, qui potiatur, in Philippinis Insulis unus esto, Archiepiscopus Manilanus; episcopos ceteros, tum qui antiquas obtinent sedes tum qui recens institutas tenebunt, eidem subesse oportet, suffragane! officio atque nomine. Quibus vero iuribus Metropolita fruatur quibusque polleat muneribus, ecclesiasticae leges, quae modo vigent, edicunt. Quas quidem dum leges inviolate servari volumus, volumus etiam Metropolitani inter et suffragancos integra esse semper sanctae amicitiae et caritatis vincula, eaque officiis mutuis, consiliorum communicatione atipie episcopalibus praesertim coetibus pro locorum intervallis frequentius agendis, arctius in dies firmari et obstringi. Maximarum enim utilitatum parens est atque custos animorum concordia. III. — De Capitulo Metropolitano deque Capitulis Ecclesiarum suffrag anear uni. — Canonicorum collegio honestari Ecclesiae Metropolitanae decus et splendor postulat. Quae vero stipendia Canonicis singulis, elapso tempore, ab hispano regimine numerabantur, unde in posterum peti debeant, Delegatus Apostolicus videbit ac suggeret. Quod si, reddituum exiguitate, numerus Canonicorum, qui adhuc fuit, servari haud quiverit, sic ad pauciores contrahatur, ut, minime subductis iis qui dignitatum nomine veniunt, ad decem saltem censeantur. Archiepiscopus autem tum dignitates dictas et Canonica!us, tum universa, quae in Ecclesia Metropolitana sunt, beneficia privo liberoque i ure conferet: iis quidem exceptis, quae vel communi lege, Sedi Apostolicae reservantur, vel in cuiusvis patronatu sunt, vel concursus conditione obstringuntur. In ceteris porro cathcdralibus templis constitui Canonicorum collegia vehementer optamus. Quod quamdiu perfici haud poterit, Episcopi viros aliquot, pietate, scientia, gerendarum rerum usu conspicuos, e gemino clero delectos, Consultores habeant, pronti scilicet in dioecesibus aliis, Canonicorum coetu similiter carentibus. Ne vero in eius- modi cathcdralibus aedibus, quae Capitulo carent, sollemnium sacrorum dignitas desideretur, Consultores, quos modo diximus, Episcopo operanti adstabunt. Qui si ratione aliqua praepediantur, Episcopus alios e clero cetero, tam saeculari quam regulari, digniores sufficiet. IV. — De Sede vacante in Dioecesibus suffraganeis. — Dioecesis suffragancac quaevis, Collegio Canonicorum exspers, si Episcopo orbari contigvrjt, eam Metropolita administrandam suscipiet; qui si deerit, propinquiori Episcopo procuratio obveniet, ea tamen lege ut Vicarius quamprimum eligatur. Iuterea vero demortui Episcopi Vicarius generalis dioecesim moderetur. V. — De clero saeculari. — Quoniam experiendo plane compertum est, clerum indigenam perutilem ubique esse, curent diligenter Episcopi ut indigenarum sacerdotum numerus augeri valeat ; ita tamen ut illos antea ad pietatem omnem ac disciplinam instituant, idqneosque norint, quibus ecclesiastica munia demandentur. Quos vero usus et experientia praestantiores ostenderit, eos ad potiores procurationes gradatila advocent. Id vero maxime commenda tum habeant qui in clero censentur, ne abripi se partium studiis unquam sinant. Quamvis enim communi lege sit cautum, ne qui militat Deo se implicet negotiis saecularibus; peculiari tamen modo, ob temporum rerumque adiuncta, lioc in Philippinis insulis ab hominibus sacri ordinis devitandum ducimus. Praeterea, quoniam animorum coniunctione praecipua vis est ad grandia quaevis atque utilia perficienda, eam, pro religionis bono, sacerdotes omnes, nulla exceptione, sive e saeculari clero sint, sive in religiosis familiis censeantur, inter sese studiosissime foveant. Decet sane ut qui unum sunt corpus unius capitis Christi, non sibi invicem invideant, sed unius sint voluntatis, caritate fraternitatis invicem diligentes. Cui quidem caritati provehendae disciplinaeque simul vigori servando, meminerint Episcopi prodesse plurimum synodales conventus subinde cogere, pro opportunitate locorum ac temporum. Quod si faxint una erit facile omnium sentiendi ratio unaque agendi. Ne vero conceptus semel ardor in cleri hominibus deferveat, et ut virtutes sacerdotio dignae retineantur et crescant, pium spiritualium Exercitiorum institutum vel maxime conducit. Curent idcirco Episcopi ut quotquot in sortem Domini vocati sunt, tertio saltem quoque anno, in opportunum locum ad aeternarum rerum meditationem secedant, quo scilicet acceptas a mundano pulvere sordes eluant et ecclesiasticum spiritum instaurare queant. Satagendum insuper est, ut sacrarum disciplinarum studium frequenti exercitatione in clero vigeat : Labia enim sacerdotis custodient scientiam, quo nempe docere possit fideles, qui legem requirent de ore eius. Nihil vero ad hunc finem aptius quam collationes habere saepius, tum de re morum, tum de liturgicis quaestionibus. Quod si asperitas itinerum, contractus sacerdotum numerus, aliacve id genus causae conventus eiusmodi ad disceptandum impediant, optimum factu erit, si ab iis qui coetui interesse nequeunt praepositae quaestiones scripto enodentur et Episcopis statuto tempore submittantur. VI. — De Seminariis. — Quanti faciat Ecclesia adolescentium seminaria, qui in cleri spem educantur, perspicere licet ex Tridentinae Synodi decreto, quo ea primum sunt instituta. Oportet idcirco Episcopos omnem operam industriamque impendere ut domum in sua quisque dioecesi habeat, in quam tirunculi militiae sacrae a teneris recipiantur atque ad vitae sanctimoniam et ad minores maioresque disciplinas formentur. Consultius autem erit si adolescentes, qui litteris student, aliis utantur aedibus; aliis vero iuvenes, qui, litterarum cursu emenso, in philosophiam ac theologiam incumbunt. Utrobique autem alumni perpetuo degant, quoad sacerdotio, si meriti quidem fuerint, initientur; nulla unquam, nisi ex gravi causa, facultate facta ad suos remeandi. Seminarii regimen Episcopus optimo cuique demandet, sive e saeculari clero sive e regulari, qui scilicet regendi prudentia usuque praestet vi tacque sanctitate praecellat. Quae autem a Nobis Nostris-que Decessoribus saepe sunt edicta, abunde docent quo pacto quove modo in sacris seminariis studia sint ordinanda. Sicubi vero seminarium desit, Episcopus alumnos dioecesis suae in viciniorum dioecesium Seminariis educandos curabit. Nulla insuper ratione permittant Episcopi ut seminarii aedes ulli pateant, nisi iis adolescentibus qui spem afferant sese Deo per sacros ordines mancipandi. Qui vero ad civilia munia institui volent, alias, si res sinunt, obtineant aedes, quae convictus vel collegia episcopalia nuncupentur. Illud denique cavendum summopere, ex Apostoli praecepto, ne cuipiam Episcopi cito manus imponant; sed eos tantum ad sacra evehant sacrisque tractandis adhibeant qui diligenter explorati, debitaque scientia ac virtute exculti, ornamento dioecesi usuique esse possint. E seminario autem egressos ne sibi permittant penitus ; sed, ut vitent otia ncc sacrarum scientiarum studia intermittant, consilium est quam optimum illos, quinquennio saltem a sacerdotio suscepto, periculo quotannis subiicere de re dogmatica et morum, coram doctis gravibusque viris faciendo. Quia vero aedes Romae patent etiam juvenibus e Philippinis insulis qui maioribus disciplinis dare operam velint ; pergratum Nobis eveniet si Episcopi delectos subinde adolescentes huc mittent, qui 1'eligionis scientiam, in ipso veritatis centro acquisitam, °um suis deinde civibus utiliter communicent. Sancta autem 1'aec Sedes pro sua parte curabit opportunis modis ad Potiorern culturam melioremquc ecclesiasticam formam clerum saecularem provehere ita ut apto tempore reperiatur illoneus qui cleri regularis paries in pastoralis muneris Procuratione suscipiat. VII. — De lieligiosa puerorum eruditione deque Marii ana studiorum Universitate. — Verum non ad ecclesiastica solum seminaria Episcoporum industrias spectare oportet : adolescentes enim e laicorum ordine, qui scholas alias celebrant, eorum etiam curis et providentiae demandantur. Est igitur Antistitum sacrorum officium omni ope adniti, ut puerorum animi, qui publice litteris imbuuntur, religionis scientia ne earcant. Quae ut rite tradatur, videant Episcopi ac perficiant ut et magistri tanto muneri sint pares, et libri qui adhibentur, nulla inficiantur errorum labe. Quoniam autem de scholis publicis sermo incidit, Lyceum magnum Mauilanum, a Dominieianis Sodalibus Innocenti! X auctoritate conditum, merita sine laude praeterire nolumus. Quod, quia doctrinae integritate praestanliaque doctorum floruit semper, ncque exiguas peperit utilitates, non modo ab Episcopis omnibus benevole haberi cupimus, sed in tutelam Nostram Nostrorumque Successorum ultro recipimus. Quare, privilegia et honores a Romanis Pontificibus Innocentio X et XI et Elemente XII eidem concessa plenissime confirmantes, illud Pontificiae Universitatis titulo augemus, quique gradus accademici in eo conferuntur, eandem vim habere volumus, quam in celeris Pontificiis Universitatibus obtinent. VIII. — De Begularibus. — Opportunitatibus novi in regione illa rerum ordinis concedens 8. haec Sedes Apostolica statuit tempestivis provisionibus religiosis viris adesse qui redire intendunt ad vitae rationem sui Instituti propriam, deditam nempe omnino sacri ministerii operibus bonorum in vulgus morum profectui rei ehristianae civilisque pacifici convictus incremento. Alumnis ergo religiosarum familiarum enixe commendamus, ut quae, nuncupatis votis, officia susceperunt, sancte impleant, nemini ullam offensionem dantes. Praecipimus ut clausurae leges inviolate servent; quapropter teneri omnes volumus decreto illo, quod, editum a Congregatione super Episcopis et Regularibus die XX iulii MDCCXXXI, Clemens XII decessor Noster Litteris apostolici« Nuper pro parte die XXVI augusti eiusdem anni confirmavit. Clausurae autem ea sit norma iique sint fines, quae Decreto alio edicuntur, a 8. Congregatione Propagandae Fidei die XXIV augusti MDCCLXXX, Pio VI approbanto, interposito. Ceterum Religiosi viri, quotquot in Philippinis versantur, illos summopere revereri atque observare meminerint, quos Spiritus Sanctus posuit regere ecclesiam: et arctissimo concordiae et caritatis foedere cum saeculari clero coniuncti, nihil antiquius habeant quam in opus ministerii, in aedificationem corporis Christi, sociatis studiis, vires omnes intendere. Porro ut dissensionum elementa penitus eradantur, in Philippinis etiam Insulis observari in posterum volumus Constitutionem Firmandis a Benedicto XIV datam Vili id. novembri« MDCCXLIV, itemque aliam Romanos Pontifices, qua Nos VIII id. maii MDCCCLXXXI nonnulla controversiarum capita inter Episcopos et Missionarios Regulares in Anglia et Scotia definivimus. ]X. — De Paroeciis. — Quae Paroeciae curionibus e Religiosis Familiis sint demandandae Episcopi videant, coi latis sententiis cum earumdcm Familiarum Praesidibus. Quod si quaestio de ea re oriatur, nec privatim componi queat, caussa ad Delegatum Apostolicum deferetur. X. — De Missionibus. — Ad cetera argumenta, quibus Ecclesia magistra, opportune cavetur ne fides mo-rumque integritas aliaque ad aeternam animorum salutem pertinentia detrimentum capiant, accedunt equidem sum-maeque sunt utilitatis spiritualia Exercitia quaeque vulgo Missiones audiunt. Optandum quapropter omnino est ut, in provinciis singulis, singulae saltem condantur domus, octo plus minus Religiosis viris cxcipiundis, quibus sit unice praestitutum urbes subinde ac pagos lustrare dictaque modo ratione, sacris concionibus populos excolere. Quod tamen, si fidelibus utile, necessarium profecto illis est, qui Evangeli! lucem nondum hauserunt. Ubi igitur agrestes adhuc gentes occurrunt immani idolorum cultui addicti, sciant Episcopi et sacerdotes teneri ad carum conversionem curandam. Quare inter illas etiam stationes fundentur pro sacerdotibus qui apostolico munere fungantur, nec solum idololatras ad Christiana sacra traducant, verum etiam pueris instituendis dent operam. Hae porro stationes sic erunt ordinandae ut deinde opportuno tempore ad Praefecturas vel Vicariatus Apostolicos evehi queant. Ne autem qui ibidem sacris occupantur necessaria ad victum promovendamque fidem desiderent, hortamur ut in dioecesi quaque, incolumi quidem Lugdunensi Instituto quod a Propagatione Fidei appellatur, peculiares coetus instituantur virorum ac foeminarum, qui fidelium symbolis colligendis praesint, collectasque Episcopis tradant, Missionibus aequo iure ex integro distribuendas. XI. — De disciplina ecclesiastica. — Conciliandae clero fidelium existimationi nihil conducit efficacius, quam, si quae sacerdotes docent verbo, ea simul opere compleant. Cum enim ut Tridentina Synodus inquit, a rebus sacculi in altiorem sublati locum conspiciantur, in eos tamquam in speculum reliqui oculos conficiunt ex iisque sumunt quod imitentur. Quapropter sic decet omnino clericos vitam mo-resque suos omnes componere ut habitu, gestu, incessu, sermone, aliisque omnibus rebus, nil nisi grave, moderatum ac religione plenum prae se ferant ; levia etiam delicta, quae in ipsis maxima essent, effugiant, ut eorum actiones cunctis afferant venerationem. Sed enim pro hac disciplinae ecclesiasticae instauratione proque plena Constitutionis huius Nostrae exequutione Venerabilem Fratrem loannem Baptistam Guidi Archicpiscopum Stauropolitanum, Delegatum Apostolicum extraordinarium ad Philippinas Insulas mittimus, Personam Nostram illic gesturum. Cui propterea opportunas tribuimus facultates ; insuper etiam in mandatis dedimus ut provincialem Synodum, quam primum per adi uncta licuerit, indicendam ac celebrandam curet. XII. — Animorum pacificatio ac reverentia in eos qui praesunt habenda. — Restat modo ut ad Philippicarum incolas universos paterna caritate sermonem convertamus, eosque maiore qua possumus contentione hortemur, ut unitatem servent in vinculo pacis. Postulat hoc Christianae professionis officium : Maior est namque fraternitas Christi quam sanguinis: sanguinis enim fraternitas similitudinem tantummodo corporis refert, Christi autem fraternitas unanimitatem cordis animaeque demonstrat, sicut scriptum est, Act., IV, 32: Multitudinis autem credentium erat cor unum et anima una. Postulat religionis bonum, quae prima fons et origo fuit earum laudum, quibus Philippi-narum gentes superiore tempore floruerunt. Postulat denique sincera caritas patriae, quae ex publicis perturbationibus nil nisi damna capiet ac detrimenta. Eos qui imperium tenent, ex Apostoli praescripto, revereantur, omnis enim potestas a Deo est. Et quamvis longinquo oceani spatio a Nobis seiuncti, sciant se esso in fide Apostolicae Sedis, quae sicut illos peculiari complectitur dilectione, tutandarum ipsorum rationum nunquam curam abiiciet. Decernimus tandem has nostras litteras nullo unquam tempore de subreptionis aut obreptionis vitio, sive intentionis Nostrae alioque quovis defectu notari vel impugnari posse, et semper validas ac firmas fore, suosque effectus in omnibus obtinere, ac inviolabiliter observari debere, non obstantibus Apostolicis atque in s,y nodali bus, provincialibus et universalibus Conciliis editis generalibus, vel specialibus sanctionibus, nec non veterum sedum Philippi narum et Missionum inibi constitutarum et quarumcumque Ecclesiarum ac piorum locorum iuribus aut privilegiis, juramento etiam, confirmatione Apostolica aut alia quacumque firmitate roboratis, ceterisquo contrariis quibuscumque, peculiari etiam mentione dignis; quibus omnibus quatenus supra dictis obstant, expresse derogamus. Irritum quoque et inane decernimus si secus super his a quoquam, quavis auctoritate, scienter vel ignoranter, contigerit attentari. Volumus autem ut harum litterarum exemplis etiam impressis, manuque publici Notarii subscriptis et per constitutum in ecclesiastica dignitate virum suo sigillo munitis, eadem habeatur fides quae Nostrae voluntatis significationi, ipso hoc diplomate ostenso, haberetur. Nulli ergo hominum liceat hanc paginam Nostrae erectionis, constitutionis, restitutionis, dismembra-tionis, suppressionis, adsiguationis, adiectionis, attributionis, decreti, mandati ac voluntatis infringere, vel ei ausu temerario contraire. Si quis autem haec attentare praesumpserit, indignationem omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli Apostolorum Eius se noverit incursurum. Datum Romae apud 8. Petrum sub Annulo Piscatoris die XVII Septembris MDCCCC1I. Pontificatus Nostri Anno Vigesimo quinto. L. •}< S. Gard. Aloisius Macchi. 2. Commissio Opus Praeservationis Fidei moderandum ac promovendum. LEO PP. XIII Motu proprio. Litteras ante annos duos dedimus ad Virum Emi-nentissimum vice Nostra Romae fungentem, quibus effrenatam licentiam adsertoribus haeresum ipsa in Urbe permitti delebamus. Hanc enim civitatem catholici nominis principem Divina Providentia constituit, unamque delegit ex omnibus unde in universum terrarum orbem, quemadmodum tot saecula factum potestate libera est, evangelica«; doctrinae lumen diffunderetur. Quod quidem nobilissimum planeque divinum Romanae Sedis officium aperte declarat quam sit iniquum et quanto cum discrimine coniunctum ut templa lieic et scholae ah haeresum propagatoribus aperiantur, pravis infensisque opinionibus Nostro in grege disseminandis. Ut hisce igitur novis incommodis, quantum quidem erat in Nobis, occurreremus, recens opus Praeservationis Fidei, quod Nostris consiliis ac studiis fuerat excitatum, libentissime probavimus. Verum accrescunt misere >u dies pericula et damna, ob eamque rem Apostolicae sollicitudinis caritate impulsi, laudatum opus firmiore instruere praesidio statuimus ac deliberavimus, peculiare consilium 8. R. E. Cardinalium eidem moderando praeficientes. Hinc sane Curiones Urbani, quorum navitati vel maxime hac in re confidimus, maiora habebunt adjumenta ad sacerdotii partes cumulate omnique cum fructu explendas ; hinc etiam animos ad maiora praestanda egregii viri sument, qui nomen ad hoc usque tempus amplificando operi magna cum laude dederunt. Quamobrem praesenti Motu proprio Consilium seu Commissionem instituimus Operi Praeservationis Fidei moderando ac promovendo. Haec autem Commissio e nonnullis, quos Pontifex designaverit, 8. R. E. Cardinalibus constabit; eligimus vero primos Seraphinum Cretoni Franciscum De Paula Cassetta Petrum Respighi Sebastianum Martinelli Iosephum Calasanctium Vives. Quibus autem muneribus atque officiis supradictum Consilium incumbere debeat, quibusque regendum sit legibus proprio documento praescribimus. Haec interim decreta rata et firma consistere auctoritate Nostra volumus et iubemus. Datum Romae apud Sanctum Petrum die vicesima quinta Novembris MDCCCCII, Pontificatus Nostri anno vicesimo quinto. Leo PP. XIII. 3. Ex actis Leonis XIII et e Secretaria Brevium. Conceduntur Indulgentiae recitantibus novam Coronam Spiritus Sancti. LEO PP. XIII. Ad perpetuam rei memoriam. Cum dilectus filius Noster Josephus Calasanc.tius 8. L E. Diaconus Cardinalis Vives y Tuto, nomine etiam fiodierni Praepositi Generalis Ordinis Minorum Capulatorum atque universi Ordinis ipsius, enixas Nobis preces humiliter adhibuerit, ut fidelibus pie recitantibus Coronam Spiritus Sancti a 88. Rituum Congregatione approbatam, nonnullas •adulgentias largiri de Nostra benignitate velimus : Nos ut tatu frugifera exercitatio uberiori cum animarum fructu fiat, atque erga Paraclitum, plebis christianae obsequium amplificetur, votis huiusmodi annuendum existimavimus, ^uare de Omnipotentis Dei misericordia ac BB. Petri et Luli Apostolorum eius auctoritate confisi, omnibus ac 8,11gulis utriusque sexus Christitidelibus ubique terrarum existentibus pie ac saltem contrito corde quovis anni die recitantibus privatim sive publice dictam Coronam Spiritus Sancti quocumque idiomate, dummodo versio fidelis sit iuxta exemplar quod lingua latina exaratum in tabulario Sccretariae Nostrae Brevium asservari iussimus, in forma Ecclesiae solita de poenalium numero septem annos toti-demque quadragenas expungimus. Iis vero qui dictam Coronam habitualiter recitent ac die festo Pentecostes vel uno ad cuiusque libitum eligendo intra eiusdem festi octiduum die admissorum confessione expiati ac coelestibus epulis refecti quamlibet ecclesiam vel publicum oratorium ubique terrarum situm visitent ibique pro Christianorum Principimi concordia, haeresum extirpatione, peccatorum conversione ac 8. Matris Ecclesiae exaltatione pias ad Deum preces effundant, plenariam omnium peccatorum suorum indulgentiam et remissionem misericorditer in Domino concedimus. Tandem largimur fidelibus ipsis liceat si malint plenaria ac partialibus hisce indulgentiis vita functorum labes poenasque expiare. Non obstantibus in contrarium facientibus quibuscumque. Praesentibus perpetuis futuris temporibus valituris. Volumus autem ut praesentium litterarum authenticum exemplar transmittatur ad Secreta-riam Congregationis Indulgentiis Sacrisque Reliquiis praepositae, atquc earumdem litterarum transumptis seu exemplis etiam impressis manu alicuius Notarii publici subscriptis, et sigillo personae in ecclesiastica dignitate constitutae praemunitis, eadem prorsus adhibeatur fides quae adhiberetur ipsis praesentibus si forent exhibitae vel ostensae. Datum Romae apud 8. Petrum sub annulo Piscatoris dic XXIV martii MCMII, Pontificatus Nostri anno vigesimoquinto. L. -P 8. Card. Aloisius Macchi. CORONA SPIRITUS SANCTI. In nomine Patris et Filii et Spiritus Sancti. Arnen. Brevis Actus Contritionis. Doleo, mi Deus, me contra te peccasse, quia tam bonus es; gratia Tua adiuvante non amplius peccabo. HYMNUS Veni, Creator Spiritus etc. V. Emitte Spiritum tuum et creabuntur. b> Et renovabis faciem terrae. OREMUS Deus, qui corda fidelium Sancti Spiritus illustratione docuisti: da nobis in eodem Spiritu recta sapere; et de eius semper consolatione gaudere. Per Christum Dominum nostrum. Amen. I. — Mysterium primum. De Spiritu Sancto ex Maria Virgine lesus conceptus est. Meditatio. — „Spiritus Sanctus superveniet in te, et virtus Altissimi obumbrabit tibi. Ideoque et quod nascetur ex te Sanctum, vocabitur Filius Dei“. (Luc. I, 35). Exercitatio. — Precare vehementer Divini Spiritus auxilium et Mariae intercessionem ad imitandas virtutes lesu Christi, qui est exemplar virtutum, ut conformis fias imagini Filii Dei. Semel Pater et Ave et septies Gloria Patri, etc. II. — Mysterium secundum. Spiritus Domini requievit super lesum. Meditatio. — „Baptizatus autem lesus, contestine ascendit de aqua, et ecce aperti sunt ei coeli: et vidit Spiritum Dei descendentem sicut columbam, et venientem super se“. (Matth. III, 16). Exercitatio. — Iu summo pretio liabo inaestimabilem gratiam sanctificantem per Spiritum Sanctum in Baptismo cordi tuo infusam. Tene promissa, ad quae servanda tunc te obstrinxisti. Continua exercitatione auge fidem, spem, caritatem. Semper vive ut decet filios Dei et verae Dei Ecclesiae membra, ut post hanc vitam accipias coeli hereditatem. Semel Pater et Ave et septies Gloria Patri, etc. III. — Mysterium tertium. A Spiritu ductus est lesus in desertum. Meditatio. — „lesus autem plenus Spiritu Sancto regressus est a Iordane; et agebatur a Spiritu in desertum diebus quadraginta, et tentabatur a diabolo“. (Lue. IV, 1, 2). Exercitatio. — Semper esto gratus pro septiformi munere Spiritus Sancti in Confirmatione tibi dato, pro Spiritu sapientiae et intellectus, consilii et fortitudinis, scientiae et pietatis, timoris Domini. Fideliter obsequere Divino Duci ut in omnibus periculis huius vitae et tentationibus viriliter agas, sicut decet perfectum ehristianum et fortem Iesu Christi athletam. Semel Pater et Ave et septies Gloria Patri, etc. IV. — Mysterium quartum. Spiritus Sanctus in Ecclesia. Meditatio. — „Factus est repente de coelo simus tamquam advenientis spiritus vehementis, ubi erant sedentes ; et repleti sunt omnes Spiritu Sancto loquentes magnalia Dei“. (Act. II, 2. 4. 11). Exercitatio. — Gratias age Deo quod te fecit Ecclesiae suae filium, quam Divinus Spiritus Pentecostes die in mundum missus semper vivificat et regit. Audi et sequere Summum Pontificem, qui per Spiritum Sanctum infallibiliter docet, atque Ecclesiam quae est columna et firmamentum veritatis. Dogmata eius tuere, eius partes tene, eius iura defende. Semel Pater et Ave et septies Gloria Patri, etc. V. — Mysterium quintum. Spiritus Sanctus in anima Iusti. Meditatio. — „An nescitis quoniam membra vestra templum sunt Spiritus Sancti qui in vobis est?“ (I Cor. VI, 19). „Spiritum nolite extinguere“. (I Thess. V, 19). „Et nolite contristare Spiritum Sanctum Dei in quo signati estis in diem redemptionis“. (Ephes. IV, 30). Exercitatio. — Semper recordare de Spiritu Sancto qui est in te, et puritati animae et corporis omnem da operam. Fideliter obedi divinis eius inspirationibus, ut facias fructus Spiritus : caritatem, gaudium, pacem, benignitatem, bonitatem, longanimitatem, mansuetudinem, fidem, modestiam, continentiam, castitatem. Semel Pater et Ave et septies Gloria Patri, etc. In fine dicas Symb. Ap. Credo in Deum ut professionem fidei, et Pater, Ave, Gloria semel ad intentionem Summi Pontificis, Kompilgerfahrt anläßlich des 25jährigen Pontistkatsjubiläums Sr. Heiligkeit Papst Leo XIII. Aie Erzbruderschaft vorn hl. Erzengel Michael in Wien wird über Wunsch und Aufforderung Sr. Eminenz, des hochwürdigsten Herrn Kardinal-Fürsterzbischofs von Wien, Dr. Anton Gruscha, zur Krönungsseier des hl. Vaters eine Rom» Pilgerfahrt veranstalten. Da es sich bei früheren Gelegenheiten gezeigt hat, daß auch die gläubigen Katholiken anderer Diöcesen mit großem Eifer au diesen Kundgebungen teilgenommen haben und bei dem jetzigen außerordentlichen Aulasse umsomehr aus eine freudige Geneigtheit gerechnet werden kann, so übermittelte das Komitee zur Vorbereitung der Nompilgerfahrt in Wien unter dem 22. Dezember 1902 auch anher einen Aufruf au die Katholiken znr Teilnahme an der projektierten Pilgerfahrt und das Programm, nach welchem sich die Reise nach Rom abwickeln sollte, mit der Bitte, die Gläubige» in geeigneter Weise aufinuutern zu wollen, daß sie sich dem geplanten Huldigungsznge zum hl. Vater auschließeu. Die Vorbereitungen selbst sind auf das beste getroffen, so daß sich die Pilger gleichmäßig aller Liebe und Sorgfalt des Komitees werden zu erfreuen haben. Der Aufruf lautet: „Katholiken! Der für den Herbst 1902 geplante Rompilgerzug wurde aus wichtigen Gründen aus Ende Februar 1903 verschoben. Die Pilger Österreichs werden nun gerade in jenen Tagen in Rom weilen, in welchen Se. Heiligkeit Papst Leo XIII. das 25. Jahr seines Pontifikates vollendet, sie sollen am 3. März teilnehmen an dem 25. Jahrestag der Krönung unseres Heil. Vaters, dem sie Se. Eminenz der hochwürdigste Herr Kardinal-Fürsterzbischvf bon Wien Dr. Anton Gruscha vorstellen wird. Seit 20. Februar 1902 kommen fort und fort Pilger- ö"ge aus allen Teilen der Erde nach Rom, um dem gott- begnadeten Jubelpapste ihre Glückwünsche, ihre Huldigung und ^'e Versicherung ihrer unwandelbaren Treue zu Fußen legen. Wir Österreicher wollen in der Veranstaltung von ^vmpilgerzügen um so weniger anderen Ländern nachstehen, als ja leider seit einigen Jahren in unserem geliebten Vaterlande der frevelhafte Versuch gemacht wird, die Kinder ihrem ®°ter und ihrer Mutter abtrünnig zu machen — die Katho-liken vom römischen Papste und von der katholischen Kirche loszntrennen. Katholiken! Zeigen wir es vor der Christeu-l> e i t d e s g a n z e n E r d k r e i s e s, baß auch bic heutigen Österreicher unentwegt festhalten an dem Glauben 'hrer Väter! Pilgern wir recht zahlreich nach Rom, um dort unfern Dank kundzugeben für alle Gnaden und Wohltaten, welche Lev XIII. seit 25 Jahren und seine Vorgänger seit Jahrhunderten unserem Vaterlande gespendet haben! Versprechen wir es dem Heil. Vater, daß wir auch fürderhin den heiligen katholischen Glauben als den kostbarsten Reichtum ansehen und bewahren ivollen — und dies mit besonderer Sorge für die Kinder, für unsere Jugend. Bitten wir für uns und unser Vaterland den Jubel-papst um seinen Segen, auf daß wir immerdar den guten Kampf kämpfen, die Treue bewahren und einstens die Krone der Gerechtigkeit erlangen! Österreichs Völker sollen katholisch bleiben für und für! Wien, am Weihnachtsfeste 1902. Das Komitee zur Vorbereitung der Rompilgerfahrt: Dr. iiarl lierrbrgtit Ober-Inspektor der österr.-ung. Staatscisenbnhngcstllschnft, Vize-Präsident der Erzbruderschaft vom heiligen Erzengel Michael. Autoii Sil|öpflrutl)iitr Mntthias CSihrrrr Domkapitular, Mitglied des Diöz. Pfarrer zu St. Antonius in Wien X., Ausschusses, Führer des Pilgerzugcs. geistl. Leiter des Pilgerzuges. Iohiinn Rirchberger Frani Rleinditnß k. u. k. Schloßkaplan, Sekretär der Registraturs-Direktor des Magistrates Erzbruderschaft vom Hl. Erzengel der Stadt Wien, Kassier der Erzbrnder-Michael. schast vom Hl. Erzengel Michael. Kicharö Frikfchi’ 3 n hu n » l'tcb Kaufmann, Komiteemitglied. Direktor der „Kvnfraternität" für Kausleutc, Mitgl. d. Diöz.-Ausschusses. fron? X. Schuh Monsignore Friedrich 5i*t Kais. Rath, Mitglied des Diözesan- Domkurat, Mitglied des Diözesan-Ausschusses. Ausschusses. Joses Micke Prokurist, Komitee Mitglied. Für die Diözese Linz: Für die Diözese St. Pölten: Kanonikus Dr. Iohiinn Mai,bock. Kanonikus Joses Minkelhoscr. Das Programm zur Rompilgerfahrt ist aber folgendes: „Die Einteilung der Pilgerreise ist so angeordnet, daß die Teilnehmer keine Überanstrengung zu befürchten haben. Es wird auf der Hinreise zweimal i n Q n a r t i e r e n übernachtet und die Ankunft in allen Anfenhaltsorten (Padua, Bologna, Loreto, Assisi) erfolgt bei Tage; in Rom zeitig abends. Abfahrt des Pilgerzugcs von Wien (Westbahnhof) am Donnerstag, den 26. Februar 1903, vormittags; die Fahrt geht über Amstetten, Selzthal, St. Michael und Villach nach Pontafel. Ein steig station en sind: St. Pölten, Amstetten, Klein-Reifling, Selzthal, St. Michael, Judenburg, Villach und Pontafel. — Für die an diesen Stationen von Amstetten an Einsteigenden tritt eine den von der Bahn bewilligten Ermäßigungen entsprechende Reduktion des Gesamtpreises ein. Aufenthalt auf der Hinfahrt wird genommen in Padua am 27. Februar, iit Bologna (Besuch der berühmten Heiligtümer und übernachten); in Lo reto (Niichti» glmg und Besuch der Heiligtümer) am 1. März und in Assisi am 2. März. Ankunft in Dt o m am Montag den 2. März. Am 3. März Krönungsfeier Seiner Heiligkeit Papst Leo XIII. Der Aufenthalt in Rom währt 7 Tage; in dieser Zeit erfolgt die Teilnahme an der Krönnngsfeier, die Audienz beim Heiligen Batcr und der Besuch der wichtigsten Heiligtümer. Die Verpflegung in Rom endet am Montag den 9. März abends; die Rückfahrt erfolgt über Florenz, Mestre, Pontebba, und können die Pilger, wenn sie sich des weiteren nirgends aufhalten, am Donnerstag den 12. März wieder auf österreichischem Boden sein. Eine andere Rückreiseroute kan» nicht gewählt werden. Um für die Rückfahrt eventuell einen Sefi aratzug zu erlangen, muß dem Komitee die Anzahl jener, welche daraus reflektieren, bekannt sein, weshalb dies bei der Anmeldung ausdrücklich anzugeben ist. Es steht jedem Pilger frei, die Rückfahrt mit seinem Retonrbillet später anzutreten. Giltigkeitsdauer des Eisenbahn-Billettes 45 Tage. Fahrtunterbrechungen können in Italien beliebig oft, in Österreich nur einmal erfolgen. Die G e s a m t p r e i s e betragen für Pilger der I. Klasse 180 fl. — 360 K nebst Pilgerfondsbeitrag 15 fl. — 30 K, zusammen 195 fl. — 390 K, II. Klasse 120 fl. — 240 K nebst Pilgerfondsbeitrag 15 fl. — 30 K, zusammen 135 fl. — 270 K, III. Klasse 77 fl. — 154 K nebst Pilgerfondsbeitrag 10 fl. — 20 K, zusammen 87 fl. - 174 K. In diesen Preisen sind inbegriffen: Das Eisenbahnbillet von Wien via Pontebba, Padua, Bologna, Loreto, Assisi nach Rom und zurück via Florenz, Mestre, Pontebba, Wien; volle Verpflegung während des Aufenthaltes in Padua, Bologna, fioretto, Assisi und 7 Tage in Rom; freie Wagenfahrte» von und zu den Bahnhöfen in den Aufenthaltsorten, wo übernachtet und daher das Reisegebäck mitgenommen wird, und in Assisi; freie Wagenfahrten und Führung zur Besichtigung Roms und der dort befindlichen wichtigsten Heiligtümer. Auf österreichischem Boden müssen sich die Pilger selbst verköstigen. Sollte die für die Ermäßigung notwendige Anzahl von 450 Pilgern nicht zustande kommen, so erhöhen sich vorgenannte Preise für die I. und II. Klasse um je 20 fl. — 40 K, für die III. Klasse um 16 fl. - 32 K. Die Eisenbahnbillete für die I. und II. Klasse berechtigen zur Benützung jedes fahrplanmäßigen Schnellzuges, jene der III. Klasse nur für die Hinreise mittelst Schnellzuges, während auf der Rückfahrt, welche aufgelöst erfolgt, Personenzüge zu benützen sind, wenn nicht etwa ein Separatzug zustande kommt. Die Pilger erhalten ein Kupon-Heftchen, aus welchem sie für alles, was unternommen wird, die Kupons entnehmen und abgeben, und daher der Schwierigkeit, mit ausländischem Geld zu manipulieren, enthoben sind. In Rom selbst ist die Unterbringung, Beköstigung und Führung von dem bewährten römischen Lokal-Komitee in der liebenswürdigsten Weise zngesichert. Die Fahrt nach Neapel bleibt den einzelnen Teilnehmern anheimgestellt, und trifft das Komitee für diesen, außerhalb des „Rompilgerznges" liegenden Ausflug keine Vorkehrungen, mit Ausnahme der eventuell gewünschten Besorgung der er» mäßigten Fahrkarten, jedoch erst in Rom. Die Anmeldungen sind unter genauer Angabe von Name, Stand und Wohnort mit Rücksicht auf den großen Zuspruch unverzüglich an das N o m p il ge r-K oniitec, Wien, I. Singer st raße 18, zu leiten, woselbst auch gleichzeitig die Einzahlungen zu erfolgen haben. Schluß der Slnmcldnugeu am 1. Februar. Als angemeldct gelten nur jene, welche den vollen Gesamtbetrag eingezahlt haben. Nach diesem Termin sich Anmeldende können auf eine Teilnahme nicht rechnen, weshalb die Dringlichkeit der Anmeldung nicht genug empfohlen werden kann. Rückerstattungen erfolgen nur an solche, welche triftig (z. B. durch nachgewiesene Erkrankung rc.) entschuldigt sind und wenn ihre Karte noch rechtzeitig an jemand anderen übertragen werden kann. Der Pilgerfvnds-Beitrag verfällt auf jebett Fall. Die Einzahlungen mögen nur per P ost s parka s sa-Erlagschein geleistet werden, wodurch den sich Anmeldenden keine Kosten erwachsen und die Manipulation vereinfacht wird. Die Erlagscheine wollen vom Komitee, I. Singerstraße 18, verlangt werden. Alle auf den P i l g e r z u g bezüglichen $ c ft t nt = munge» enthält der Pilgerführer, ein Büchlein, welches jedem angemeldeten Teilnehmer rechtzeitig zu gesandt wird. Dieser Prospekt wird von der Kanzlei des Rompilger-Kom itees, Wien, I. Singerstraße 18, 1. Stock, gratis verabfolgt oder z»gesandt; dort-s e b st werden auch alle Auskünfte mündlich und schriftlich erteilt." Vorstehender Aufruf samt dem Programme wird dem hochwürdigeu Seelsorgeklerus mit dem Austrage zur Kenntnis gebracht, die Gläubigen in entsprechend erscheinender Weise — vielleicht von der Kanzel — hievon zu verständigen und die Pilger, die sich zur Nvmreise entschließen sollten, mit Rat, mit) Tat zu unterstützen. Das F. B. Ordinariat wird jede Zahl der Teilnehmer mit Freuden begrüßen. 5. Neuerlicher Auftrag, betreffend die Ausstellung van Guittungen über framme Legate. Wie die hochlöbliche f. k. Statthalterei mit dem Schreiben Odo. 27. Dezember 1902 Z. 54 177 anher bekannt gibt, hat die k. k. Finanz-Prokuratnr in Graz mit der Zuschrift vom 19. Dezember 1902, Z. 16.291 an hochdieselbe mitgeteilt, daß sie in jenen Fällen, in welchen ihr seitens der Gerichte bekannt gegeben wird, die Bezahlung der frommen Legate sei laut vorliegender pfarrämtlicher Quittungen erfolgt und es werde demgemäß mit Hinausgabe der Einantwortung vorge-gange», keine weiteren Erhebungen darüber pflegt, ob auch die Zinsen der Legate seit dem erblasserischen Todestage bezahlt worden seien, weil sic ans Grund der in den kirchlichen Verordnungsblättern für die Lavanter Diözese, Stück IX Nr. 45 ex 1899, enthaltenen Verordnungen annimmt, daß seitens der Pfarrämter nur dann Quittungen über die gesamten Legatskapitale hinansgegeben werden, wenn entweder auch die Zinsen bezahlt worden sind, oder wenn auf diese Zinsen verzichtet worden ist. Da es jedoch immerhin möglich ist, daß die obenbezogenen Verordnungen hie und da in Vergessenheit geraten wären, weil es sehr oft vorkvmmt, daß die Legatskapitale ohne jede» weiteren Beisatz seitens der Pfarrämter quittiert werden und kaum anzunehmen ist, daß in allen diesen Fällen auf die Zinsen tatsächlich verzichtet werden wollte, so werden den wohlehrwürdigen Pfarrämtern die erwähnten Verordnungen neuerdings zur genauesten Darnachachtnng in Erinnerung gebracht. Dieselben lauten, wie folgt: „Anläßlich der Überwachung der Einzahlung frommer Legate zeigt es sich fast regelmäßig, daß in den Quittungen ber Pfarrämter auf die von dem Legatsbetrage seit dem erb-^sterischen Todestage bis zum Zahlungstage anerlaufenen ,F*°/o Zinsen, welche gemäß § 685 a. b. G.-B. und der in das Spruchrepertorium unter Nr. 28 eingetragenen Entscheidung bi's k. k. Obersten Gerichtshofes vom 24. Oktober 1872, Z- 6531, gefordert werden können, und daher von der Finanz- prokuratur stets beansprucht werden, keine Rücksicht genommen wird. Es pflegt sich daher hierin eine weitwendige Korrespondenz zu knüpfen. Vorerst muß festgestellt werden, ob seitens des Pfarramtes ans den Zinsenbezug verzichtet werden wollte. Wenn dies nicht der Fall ist, muß sodann die nachträgliche Zinsenzahl ung veranlaßt werden, und hierauf kann erst dem Gerichte bekanntgegebe» werden, daß gemäß § 159 des kaiserlichen Patentes vom 9. August 1854, R.-G.-Bl. Nr. 208, gegen die Einantwortung des Verlasses kein weiterer Anstand bestehe. Um nun diese Weitwendigkeiten zu vermeiden, ist es erforderlich, daß 1. in allen Quittungen der Pfarrämter über fromme Legate angegeben werde, inwieweit die geleistete Zahlung auf Zinsen und inwieweit sie auf das Kapital verrechnet worden ist, 2. die auf Rechnung frommer Legate einbezahlten Beträge nach Maßgabe der Bestimmung des § 1416 allg. bürg. G.-B. stets zuerst auf die seit dem Todestage des Erblassers bis zum Zahlnngstagc erwachsenen 5% Zinse» und nur der sich hiernach ergebende Rest auf Rechnung des Legatskapitales verrechnet und demgemäß — falls nicht Kapital und Zinsen vollständig zur Einzahlung gelangen — in den Quittungen angegeben werde, welcher Kapitalsbetrag nach Maßgabe dieser Verrechnung noch ausständig sei." Die wohlehrwürdigen fürstbischöflichen Pfarrämter werden somit unter gleichzeitigem Hinweis auf die im Kirchlichen Verordnungsblatt V Nr. 28 ex 1902 enthaltene Anordnung beauftragt, bei Ausstellung von Quittungen über eingezahlte Legatskapitale stets im Sinne der obigen Verordnungen vor-zngchen, da künftighin im Falle der vollständigen Quittierung eines Legatskapitals von der k. k. Finanz-Prokuratnr stets angenommen werden wird, daß die Zinsen seit dem Tode des Erblassers ebenfalls bereits bezahlt seien, oder daß auf dieselben verzichtet worden sei. 6. Erlast des Finanzministeriums vom 11. Dezember 1902, lietrifcnü die Hinnnsgà der Umilinoteli jit 1000 K und die Einstellung der Umilinoteli sii (1. ö. Ul. Die österreichisch - ungarische Bank wird, wie aus der "ugeschlossenencn Kundmachung zu ersehen ist, am 2. Jänner 1903 mit der Hinansgabe der Banknoten zu 1000 K, welche Firma der „Österreichisch-ungarischen Bank" und das Datum vom 2. Jänner 1902 tragen, beginnen. Gleichzeitig wird die Österreichisch ungarische Bank die jetzt im Umlauf sich befindlichen Banknoten zu 1000 fl. ö. W. mit dem Datum vom 1. Mai 1880 einberufen und einziehen. Auf Grund des Art. 89 der Statuten der Österreichisch- ungarischen Bank, R.-G.-Bl. Nr. 176 ex 1899 haben die Regierung der im Neichsrate vertretenen Königreiche und Länder und die Regierung der Länder der ungarischen Krone im Einvernehmen mit dem Generalrate der Österreichisch-ungarischen Bank festgesetzt, daß die Einziehung der Gezeichneten Noten nach den in der erwähnten Kundmachung der Österreichisch-ungarischen Bank enthaltenen Vestiiumnngcn zu erfolgen habe. Böhm m. p. Kundmachung wegen Hirniitsgalic brr Uwiknofen brr Orftrrrrichisch-iiiignrischr» tinnii tu 100(1 limimi mit brm Untimi im in 2. 3 ö im er 1002, n n b wegen (kiiiiirl)iing brr Honknotrn tu 1000 II. ö. Ul. mit brm Datum vom I. Mai liillO. Am 2. Jänner 1903 wird die Österreichisch-ungarische Bank bei ihren Hauptanstalten in Wien und Budapest, sowie bei sämtlichen Filialen mit der Hinausgabe der Banknoten zu 1000 Kronen mit dem Datum vom 2. Jänner 1902 beginnen. Die Beschreibung dieser neuen Banknoten wird im Anhänge zu dieser Kundmachung veröffentlicht. Die jetzt im Umläufe sich befindlichen Banknoten zu 1000 fl. österr. Währung mit dem Datum vom 1. Mai 1880 werden einberufen und eingezogen. Die Regierung der im Reichsrathe vertretenen Königreiche und Länder und die Regierung der Länder der ungarischen Krone haben diesfalls im Einvernehmen mit dem Generalrate der Österreichisch - ungarischen Bank Folgendes festgesetzt: 1. Die gegenwärtig im Umlaufe befindlichen Banknoten zn 1000 fl. österr. Währung mit dein Datum vom 1. Mai 1880 werden bei den Haupt- und Zweiganstalten der Österreichisch-ungarischen Bank bis 30. Juni 1904 im Wege der Zahlung und Verwechslung angenommen. 2. Vom 1. Juli bis 31. Dezember 1904 werden diese Banknote» zwar noch bei den Hauptanstalteu der Österreichisch-ungarischen Bank in Wien und Budapest im Wege der Zahlung und Verwechslung, bei den übrigen Banken aber nur mehr im Wege der Verwechslung angenommen. 3. Vom 1. Jänner 1905 angefangen werden die ein-berufenen Banknoten zu 1000 fl. österr. Währung mit dem Datum vom 1. Mai 1880 von der Österreichisch-ungarischen Bank nicht mehr in Zahlung genommen, so daß mit dem 31. Dezember 1904 die letzte Frist für die Einziehung dieser Banknoten gegeben ist. Von diesem Zeitpunkte an werden diese einberufenen Banknoten nur noch bei den Hauptanstalten der Österreichischungarischen Bank in Wien und Budapest im Wege der Verwechslung angenommen. Bei den Zweiganstalten wird vom 1. Jänner 1905 an gefangen die Vergütung für solche Banknoten nur mehr über besonderes Ansuchen mit Bewilligung des Generalrates der Österreichisch-ungarischen Bank geleistet. Zur Erwirkung dieser Bewilligung sind die zu vergütenden Noten bei den Zweiganstalten mittelst Konsignation einzureiche». Nach dem 31. Dezember 1910 ist die Österreichischungarische Bank nicht mehr verpflichtet (Artikel 89 der Statuten), die einberufenen Banknoten zn 1000 fl. österr. Währung vom 1. Mai 1880 einznlösen over umzuwechseln. Wie», 13. Dezember 1902. Österreichisch-ungarische Bank. Mostrimi listinski Pranger Generalrat. Gouverneur. Generalsekretär. (A n h a n g.) Urfdirrilmiiit ber Eaiisriibkroiirii-Üaiiknotr brr (Orlirrtririjilch-»»garisihni tinnii im m 3nl|rr 1902. Die Noten der Österreichisch-ungarischen Bank zn 1000 Kronen vom 2. Jänner 1902 haben ein Format von 192 Millimetern Breite und 128 Millimetern Höhe und zeigen ans dein ohne Wasserzeichen hergestellten Papier einen Doppel -druck einerseits mit deutschem, anderseits mit ungarischem Texte. Das eigentliche 185 Millimeter breite und 120 Millimeter hohe, in blauer Farbe gedruckte Notenbild ist von einem rechteckigen mit guillochierteu Rosetten gefüllten Rahmen gleicher Farbe umgeben. Dieser Rahmen trägt in der linken oberen und unteren Ecke je einen kreisrunden, stilisierten Rosenkranz, in dessen Innerem auf einer zarten in hellgrünem Untergründe ruhenden blauen Gnillvche die Ziffern „ lOOO" dunkel mit hellgrüner Umrandung stehen. Auf der rechten Hälfte der Note erscheint auf einem im Charakter des Rahmens gehaltenen Bande in eiförmigem Ausschnitt ein idealer Franenkopf, dessen dunkles Haupthaar rechtsseitig Weinlanb mit Traube, linksseitig Rosen schmücken. Dieses Bildnis umgeben Festons und Rosenguirlanden, welch letztere oberhalb des Kopses einen ovalen Kranz bilden, der die Ziffern „1000" in gleicher Ausstattung wie oben beschrieben trägt. Die linksseitige Notenhälfte der deutschen Bildfläche zeigt oben inmitten den stilisierten kaiserlich österreichischen Adler, rechts und links flankiert von den in acht verschiedenen Landessprachen wiedergegebenen Bezeichnungen des Nennwertes der Note, d. i. Tausend Kronen, in folgender Anordnung: links die Worte: rechts die Worte: TISIC - KORUN TISOČ - KRON TYSIAC - KORON HILJADA-KRUNA Tlim KOPOII XllfiV^iX - KPYIIA MILLE-CORONE UNA-MIE-COROANE Jede dieser Wortgrnppen, oben und unten von einer ornamentierte» kurzen Leiste eingeschlossen, bildet eine cpuv dratische Figur. Auf der ungarischen Seite ist an Stelle des kaiserlich österreichischen Adlers das Wappen der Länder der ungarischen Krone und an Stelle der verschiedensprachiegen Wertbestiininung dieselbe nur in ungarischer Sprache mit den Worten „E/er korona“, und zwar rechts und links innerhalb gleichgroßer Ouadrate wie die vorbeschriebenen angebracht. Unter dein Adler, respektive ungarischen Wappen ist die Textschrift der Noten gestellt, in welcher die Worte: „Tausend Kronen", beziehungsweise „E/er korona“ auf einem dreieckige» Ornamente in großen dunklen Buchstaben, flankiert von zwei quadratischen Ornamenten, besonders hervorgehoben sind. Am untersten Rande des Jnnenranmes, unter der Firmazeichnung, steht auf der deutschen wie ungarischen Seite die Strafbestimmung: „Die Nachmachung der Banknoten wird gesetzlich bestraft", beziehungsweise „A bankjegyek utànzàsa a torvény szerint biintettetik“. Der Untergrund in bräunlicher Farbe stellt innerhalb des Rahmens einen in Reliefmanier gravierten Fond dar, welcher sich auf beiden Bildseiten über den Adler, beziehungsweise über das Wappen der Länder der ungarischen Krone hin in einem dunkleren, mehr grünlichen Bande bis zum unteren Rande des Schriftfeldes zieht, den obgedachten idealen Francnkopf aber freiläßt. Die Serienbezeichnnng ist auf der deutschen, die Nitin-Wernbezeichnung auf der ungarischen Bildseite der Note in roter Farbe, und zwar rechts und links von den bezüglichen Landeswappen zwischen dem in quadratischer Form wiedergegebenen Nennwerte der Note und dem Notentext angebracht. Der Wortlaut des Notentextes samt Firmazeichnung lautet ans der deutschen Seite: „Die Österreichisch-ungarische Bank zahlt gegen dieie Banknote bei ihren Hauptanstalten in Wien und Budapest sofort auf Verlangen ^ttitfcnò Kronen in gesetzlichem Metallgelde. Wien, 2. Jänner 1902. OESTERREICHISCH-UNG ARISCHE BANK Bilinski Gouverneur. Otto Wólfrum Pranger Genoralrat. Generalsekretär.“ auf der ungarischen Seite: „Az Oszträlc-magyar bank e bankjegyért barki kivänsägära azonnal fizet bucsi ös budapesti fointé-zeteinél Ezer korona törvünyes érczpénzt. Bécs, 1902. januar 2-dii OSZTRAK-MAGYAR BANK. Bilinski kormànyzó. Deutsch Pranger. fötanaesos. vezértitkàr. W i e n, im Dezember 1902. 7. Nnstorallwnferely-Fragen für bas Jahr 1903. 1. Welche kirchlichen Bestimmungen gelten hinsichtlich j 2. Wie ist der Katechet imstande und welche sind die des Kelches und der Patene? Die verschiedenen Stilgattnngen i ihm zu Gebote stehenden geeignetsten Mittel, bei den Schulde Kelches sind zu erläutern und die in den einzelnen Kirchen finden, die Disziplin in und außer der Schule zu erhalten? Dekanates vorfindliche» knnsthistorischen Kelche eingehend Zu besprechen. Theologische Fragen für das Jahr 1903. 1. Status doctrinae catholicae de B. M. V. assump-hoiie exponatur et haec argumentis theologicis demonstretur. 2. Quid correctio fraterna et quomodo ea nos obligat ? 3. Katxchese in deutscher oder slovenischer Sprache über die beseligenden Früchte der würdigen heiligen Kommunion. 9. Nfarrkonlmrsprüfungen finden im Jahre 1903 am 4., 5. und 6. Mai und am 1., und 3. September in der fürstbischöflichen Residenz zu àlrbnrg statt. Die Gesuche um Zulassung zur Pfarrkvnkurs- prüfung sind wenigstens 14 Tage vor der Prüfung durch das betreffende F. B. Dekanalamt beim F. B. Ordinariate ein-zubringen. 10. Die heiligen We sind wie gewöhnlich 0111 Gründonnerstage in der F. B. Ordinariatskanzlei abznholen. Die Ölgefäße sind vorher sorgfältig zn reinigen. 11. Literatur. Jas F. B. Ordinariat hat über Ersuchen des hochw. Herrn Ferdinand Wagner, Katecheten an der Mädchenbiirgerschulc in Leitmeritz, vom 29. Dezember 1902 mit dem Dekrete vom 8. Jänner 1908, Zl. 4305/1902 nachstehendem Lehrbnche die Approbation erteilt: „Erzählungen aus der Kirchengeschichte. Für den Religionsunterricht in den Bürgerschulen bearbeitet von Ferdi »and Wagner, Katechet an der Mädchenbürgerschnle in Leitmeritz. Mit Approbation der hochwürdigstcn Ordinariate zu Breslau, Budweis, Gurk, Kvniggrätz, Leitmeritz und Olmüp. Zwölfte, verbesserte Auflage. Preis gebunden 1 K. Wien. Verlag von F. Teinpsky. 1902". Genanntes Buch zählt 87 Seiten und behandelt die Kircheugeschichte in seinen vier Abschnitten in einer der Fassungskraft der Schüler, für die es bestimmt ist, vollauf entsprechenden Weise, daher es den Herren Katecheten zum Ankaufe enpfohlen wird. 12. Diöpsan-Uachrichten. Investiert wurden: Herr Franz Moravec, Stadtpfarrvikar in Pettau, auf die Pfarre St. Lorcnzen ob Marburg, und Herr Matthäus Tertinek, Pfarrer in Pernizen, auf die Pfarre Maria Neustift bei Pettau. Bestellt wurden: Herr Friedrich Horvat als Stadtpfarrvikar in Pettau; ferners als Provisoren die Herren: Anton Ravšl in Pernizen und Franz Mandeliček in Remšnik. Wiederailgcstellt wurde Herr Matthäus Meznarič, Provisor in Maria Ncustift bei Pettau, als Kaplan in St. Lorenzen in W. B. Übersetzt wurden die Herren Kapläne: Rudolf Kociper nach Greis, Ferdinand Pschunder nach Pettau, Johann Lorbek »ach Zellniz, Jakob Palir nach Maria Ncustift bei Pettau und Melchior Zorko nach Zirkoviz. Gestorben ist: Herr Georg Žmavc, Pfarrer in Remšnik, im Spitale der Barmherzigen Brüder in Graz, am 13. Jänner im 60. Lebensjahre. Unbesetzt sind geblieben die Kaplansposten in Leskovez, Remšnik und St. Ruprecht ob Tüffer. F.-B. Lavanter Ordinariat zn Marburg. am 15. Jänner 1903. t Fürstbischof. St. TyrilluS-Buchdruäerei, Marburg.