ZDTT ZELO TAISTO ŽIVLJENJE Är”7 HÄ »Ä liMTGJJM LET0 ™' La presente esculptura antigua del drama de Viernes Santo se Halla en la catedral de Burgos (Espana). SUREXIT DOMINUS VERE .... N_e aqui la verdad bäsica de nuestra le. Re-sucito el Senor . . . Los improperios de los enemigos ya no lo hieren mäs. Los esputos ya no 1° humillan. La traiciön de sus amigos ya no *° oprime. La sentencia inicua ya no lo guema. La cruz ya no lo aplasta. Las espinas, os lQtigazos, el griterio, las burlas, los clavos. a® miradas maliciosas. las maldiciones . . . °do aquello ya pašo; ya estä transformado en ol esplendor de la gloria de la Resurrecciön . . . iOh insensatos y tardos de corazon para creer todo lo que los profetas han dicho! iNo era uecesario que Cristo padeciera estas cosas Y entrara en su gloria?" (Luc 24, 25) son las PQ jjbras del mismo Jesus. iQue insensato es el mundo, que en medio de Odgustias, dolores, injusticias, humillaciones. mcomprensiones, lägrimas y sangre no quiere ovantar la mirada, para contemplar la cruz Jesus y comprender la gloria de Su Resurrec- iEs por eso que se envidian. que se persi-9uen! Inevitablemente hemos de seguir los pa-os de la cruz; pero con la mirada clavada en e suelo no vemos los esplendores de la glo-tla “O la vida eterna, que tenemos prometida X asegurada por el Redentor ... y por eso hay esesperaciön, hay lägrimas desconsoladas, hay miusticias abrumadoras . . . los pies del Cruciiijo hemos de compren-er ol iniinito valor del dolor iluminado con los SP endores de la gloria de la vida a r>0 hay nada aesesperante . . . a ^os gue creemos nos es todo posible: 81 convertir las lägrimas y las gotas de ngre iniustamente derramadas en piedras cj eciosas, las espinas de las ofensas y humilla-d °nes e" ilores olorosas. las palabras can- „„n.es Y nuestras intenciones mal interpretadas en broch eterna, No n eeamos pusilänimes. no secmos debiles, n03Seam°s incredulos .... Para no hundir-atr Cn *a Inguna de las lägrimas, dcbcmos IesäVeSa^a Ermemente, pues alli nos espera liel S ^ar.a Premier con la gloria eterna a sus Pasiä *m’*ac*ores en la humiliaciän, dollor y gloria de de insoportable. eterna. nada de aes brillantes de la corona de la gloria de 1 ~STARA AUSENTE EL CAPELLAN {jiasac.Colectiv>dad P. Juan Hladnik durante los tualos Re “bril por los epercicios espiri- mi črpamo sladke moči, duše pa naše nestrpne v naporih največjih nam On poživi. Pa če noč nas vjame in tema nas v gozdu objame? Le brez skrbi! Sam Jezus naše Solnce je in v srcih nam svetlo gori, še drugim z ognjem naših duš, glej, tisočim in tisočim, tja na gorö presrečno pot pokazal bo. Zato že sedaj je v mojem srcu pomlad in vonj mi ostane v duši po Njem, po nebeških rožicah, ko pride k meni z rajskih livad moj božji Vrtnar, da mo obišče: vsak dan! D. D. VTPnxrr. PROGRAMA DE LA PASCUA: Este NES SANTO: AVELLANEDA (Manuel de ®30) a las 16 hs Via Crucis, Cänticos SarSermön de las Siete Palabras y Confesiones. ciä j D0 SANTO: LA PATERNAL (Avalos) de 14 a 16 hs Confesiones. A las 15.30 bendi- Dniuftl Coidero Pascual. LJ c GO: AVELLANEDA. Miša a las 10 horas y bendiciön del Cordero Pascual. LpTBALERNAL (Vda. del Čampo: Miša a las 10 horas. ____JANIAS CANTADAS (Avalos 250) a las 16.30. vv SRCU JE VEČNA POMLAD mojem srcu je večna pomlad " v°n> Po vijolicah. P? belih lilijah * OS*a»e po Njem, ko ljubečih, gorečih, v, f1 j b meni z rajskih livad. T oan, moj božji Vrtnar. ™ ,v. Rulji visoki dom je Njegov, tam- kjer na gori križ se zlati. Ah! Kako ves žari v krvavi zori! Tja gori le k Njemu domov mi duh hrepeni. A stezo? Da ne zaidemo? Kdo pokazal bo nam? Kaj? Da sami je ne najdemo? Saj Pot nam je Jezus sam! In iz rajskega Kruha neizčrpne DUHOVNO ŽIVLJENJ F. LA je mesečnik. Uredništvo: Pase o 431 Urednik: Hladnik Janez. Telefon 48 - 3361 (48 - 0095) Kliči od 11—13 ure in po 8 uri zvečer. Ob sredah in petkih ni doma. Uprava: Paz Soldar. 4924 Telefon 59 - G413 Reg. Pro p, Intel. 155424 CERKVENI VESTNIK VELIKANOČ. Maša na Avellanedi ob 10 uri. j Na Paternalu maša ob 10 uri za I Leopold Kralj. . Pri sv. Rozi v d. n. Rubeča. Molitve na Paternalu. C. APRILA: Na Avellanedi za Marijo Golobič. Pri sv. Rozi ob 12 za Jože Čuk. Molitve na Paternalu. 15. APR.: Maša na Paternalu za Terezijo Glavič. Pri sv. Rozi za Marijo Golobič. Molitve ne: Avellanedi. I 22. APR : Maša na Avellanedi. Molitve na Paternalu. 20. APR.: Maša na Paternalu za Katarino Sterle. Molitve na Paternalu. VELIKONOČNI SPORED: NA VELIKI PETEK NA AVELLANEDI Križev pot, govor in petje ob 16 uri in spoved. NA VELIKO SOBOTO NA PATERNALU spovedovanje od 14-16 ure. Blagoslov Velikonočnih jedi ob 15.30 uri. VELIKANOČ: Maša na Paternalu ob 10 uri. (Avda. del Čampo). Na Avellanedi ob 10 uri maša in blagoslov velikonočnih jedi. MOLITVE na Paternalu ob 16.30 (na Avalos). KRŠČENA je bila Anica Vodopivec, in Andrejček Troha v Hurligamu. POROČILA sta se MARIJA PAVLIN in ALOJZ KURINČIČ v cerkvi sv. Roka. VELIKONOČNA SPOVED Prilika za spoved je vsako dopoldne pri sv. Rozi (Pasco-Belgrano), v Floresu (San Josč), ter v cerkvi San Pedro (Boca, Australia 1151). Posc'-na prilika za spoved po slovensko pa bo NA AVELLANEDI na veliki petek od 16-10 ure. ko bo tam sveta ura: križev pot, govor Kristusovega trpljenja in žalno petje. NA PATERNALU bo prilika za spoved na Veliko soboto od 14-16 ure. BRATOVŠČINA ŽIVEGA ROŽNEGA VENCA vabi člane na Avellanedo na veliki pel/1 k ob 16 uri v kapeli na Man. Estevez 630. OBISK IZ JUGA Te dni s? ie mudil v Buenos Airesu č. g. LUDOVIK PERNIŠEK, ki deluje kot misijonar v Juninu de Los Andes. Vsem rojakom sporoča tople pozdrave in vabi, da nai so oglasi pri njem, kogar pot tja doli zanese. OPATIJA Cistorcijanci, ki so bili izgnani iz Stične bodo ustanovili samostan v San Martin de los Andes v Neuquenu. En pater je že tam, 6 jih je na potu. VIDA ESPIRITU AL Revista mensual. Direccion: Pasco 431 ü. T. 48 - 3361 y 0095 Director: P. Juan Hladnik Administration: Paz Soidčm 4924 U. T. 59- 6413 Suscripcičn anual $ 2.—. ODSOTEN BO Č. G. JANEZ HLADNIK od 9. do 13. aprila, ker gre na duhovne vaje. Shod in SEJA BRATOVŠČINE bo na AVELLANEDI 15. aprila, na PATERNALU pa 22. aprila ob navadni uri. Č. G. MIRKO RIJAVEC pride za Velikonoč spet med nas. Na AVELLANEDI bo imel na Velikonoč Ev. mašo in pred mašo bo spovedoval. Na PATERNALU bo pri popoldanski pobožnosti na Vel. nedeljo. IZ UPRAVE Nekateri rojaki so zastali z naročnino. Ker ni mogoče, da bi vzdrževali kobra-dorja in je nemogoče radi premnogega posla, da bi g. Janez vse obiskal, drugi pa so daleč, zato prosimo, da poravnalo naročnino ali osebno ali po pošti. Za tiskovni sklad so prispevali: Šinkovec L—, Kralj 1.—, Lovišček 1.—, Zalašček 1.—, Jerončič 3.—, Vidic 1.—, Lovišček 1.—, Novak. 1.—, Cigoj 1.—, N. N. 5.—, N. S. 5.—, Glavič 1.—, Kogoj.—, Špik 1.—, Grežer 2.—, Kavčič 3.—, Batič I.—. Jamšek 3.—, Pahor 1.—, Trobec 1.—, Lavrenčič 1.—, Premrl 1.—, Novak 2.—, Gu-lin 1.—, Paškulin 1.—, Mihelj 1.—, Špe-lar 1.—, Cotič 1.—, Fakin 1.—. Mire 1.—, Casarman 2.—, Kurtin 3.—, Kurtin 2.—, Fonda 3.—, Mislej 1.—, Potočnik 1.—, Vo-dooivcc 1.—, Zorman 1,—, Persolja 1.—, Pintar 2.—, Prinčič 2.—, Srebrnič 1.—. Velikonja 1.—, Bukovnik 1.—, Tavzelj 1.—, Kompare 1.—, Sirk 1.—, Bratina I.—, Žigon 1.—, Sirk 1.—, Bratina 1.—> Poljane 1.—, Maurič 1.—. Anzelin 2.—, Pucelj 1.—, Bizjak 3.—, Lipičar 2.—, Filej 1.—, Topli-kar 5.— Švara 1.—, Pavlin 2.—, Kukanja 1.—. Gec 5.—, Movern 1.—, Gregorič 1.—, Stanič 1.—, Pipan 2.—, Petelin 2.—, Kočevar 1.— Jazbec 1.—, Papič I.—. Bartol 15.—, Abram 2.—, Vodopivec 1.—. Toplikar 1.—, Senica 1.—, Jelen 1.—, Sulič 3.—, Rokavec 1.—, Rijavec 1.—, Neimenovani in manjši zneski 7.— $. Kljub ponovni podražitvi tiska ostaja D. Ž. pri is*i naročnini, ker se uprava zanaša na dobro voljo naročnikov. Zato prosimo da nai vsak rad kaj prispeva za tiskovni sklad za kritje primanjkljaja. + F^ANC SMOLE, doma iz Trebelnega, star 52 let je naglo dokončal svoj pot. Komaj so ga prijatelji spravili v bolnico kamor ga je zapeljal Franc Uršič. Še nekaj ur in je ugasnil 5. iebr. Rojaki, prijatelji in dr"”tvo Samopomoč so izkazali rajnemu svojo ljubezen z mnogimi venci in cvetjem. Doma žaluje za njim žena in troje otrok. f KATARINA STERLE, rojena Pušnar, doma iz Spodnjega Cerovega pri Gorici jo zatisnila oči 8. marca, stara 47 let. Bolehala je že več mesecev na jetrih a smrt je prišla precej naglo. Mnogi znanci so jo spremili na zadnjem potu na Čakarito. Maša za rajno bo 29. aprila na Paternalu. + V KOLONIH V ITUZAINGO je umrl v januarju roiak FRANC ICOBAL, doma od Gorice. Podrobnejše o tem ni znano. TUVO SOLUCION EL PROBLEMA YUGOESLAVO Hace un par de semanas, la opinion publica de los paises aliados fue sor-prendida por una actitud brusca del rey Pedro de Yugoeslavia, en relacion al nombramiento de un consejo de regen-cia, que reemplazard al rey, hasta tan-to la naeiön yugoeslava, mediante el voto, exprese que forma de gobierno ha de darse. Aquella actitud, que provoco la ca’da — por dos horas — del gobierno dol doc>or Ivan Subasic, felizmente no tuvo consecuencias desagradables para Yugoslavia, gracias a la firme determina-cidn del primer ministro de poner en vi-gor su acuerdo con el mariscal Tito. Como consecuencia de las divergencias entre Subasic y el rey Pedro, el futuro de čste hizose sumamente incierto. En toda Yugoeslavia liberada realizdronse actos antimondrquicos, y, en Belgrado. una muchedumbre de 50.000 personas desfilaron por las arterias principales, ostentando grandes letreros con la le-yenda de "Viva Tito" y “No queremos al rey". El convenio Tito-Subasic que, entre otras cosas, garantiza el derecho a la propiedad privada, iniciativa individual, libertad de culto, libertad de prensa y palabra, libertad para čada uno de los pueblos y minorias que lorman p arte de la Federaciön Yugoeslava, el castigo para los traidores y para los criminales de guerra, la convocatoria a las elecciones, a traves de las cuales el pueblo opta-rcr por un futuro auc mäs le plazca; elecciones en las rue el pueblo dira si desea o no a la monarquia, debio ser aceptado por el rey Pedro en su inte-gridad. EL NTJEVO GOBIERNO En la conferencia de los "tros grandes" en Yalta (Crimea) se did tambien solucion a la cuestičn yugoslava, en el sentido de determinar el regreso del gobierno yugoslavo de Londres y del nombramiento de la regencia. Todos esos puntos ya tienen su solu-ciön. La regencia, que tiene por misiön go-bernar en el nombre del rey Pedro II, hasta que se realice el plebiscito. Se compone de tres personas nombradas por el rey y presentados por los gobernan-tes actuales: Tito-Subasich. Figuran en la regencia un servio, un croata y un esloveno, Dušan Sernec. Tambien est<4 funcionando el nuevo gobierno en Belgrado desde hace un mes. Lo encabeza el mariscal Tito; quc es croata; tiene dos vicepresidentes: un servio: Milan Grol y un esloveno Edvarda Kardelj, salvando asi la base de fc-deracičn entre los tres pueblos yugoesia-vos: esrvio - croata - esloveno. La lista completa de los ministros tiene 28 personas, representantes de todas les provincics histöricas y de grupo:: poM-ticos yugoslavos. MAS DE LA MITAD DE YUGOSLAVIA estä liberada. Ya estdn entrando viveres y articulos de primera necesldad a tra-všs do Salönica a Servia. Ultimamnnte estdn en condiciones tambien unos puer-tos dčrlmatas (Split, Dubrovnik, Zadar). Es inminente la aran ofensiva aliada, para aislar a los Bct'canes juntčndose los ejšrcitos aliados que oneran en Italic y el rušo aue lucha en Hungria. Los sc-paran tan solo 400 km, y es precisamcnte en Eslovenia, donde se provecta el en-lace. Los des jeles de ejčrcitos Tolbukin y Alexander han fijado Trieste como punto de eneuentro. Zares j e vstal Dokler človeku stvari prav tečejo, dokler ima polno telesno zdravje, dober zaslužek, nobenih zapletkov in družinskih bridkosti, se marsikomu zgodi, da pozabi — kam je namenjen. . Solze in gorje, bolezen in smrt, ki njega naravnost ne zadene ga kar nič ne predramijo iz njegove udobnosti. . . Nemara se mu zdi, da tako mora biti. Svoji lastni delavnosti in skrbi pripisuje svoj srečnejši položaj in nič ne pomisli, da se še danes lahko vse obrne in navali nanj bolezen, revščina, ponižanje, kakršnakoli nesreča . . Nič ne pomisli, da na vsakem koraku preži nanj smrt in še manj morda misli na to, kaj ga čaka onstran vrat groba „ . . Trenutno mu je dobro in kaj mu mar tega, kar je — daleč. Ne teži si srca s tistim, kar drugi trpe! O, koliko je takih, ki so podobni tistemu “zgubljenemu sinu , ki ga je nadlegovala očetova strogost in nadzorstvo in je pobegnil v tuji svet. med tuje ljudi, kjer je menil, da ga čaka sreča Dokler mu je služilo zdravje in očetov denar mu je bilo res dobro, toda potekel je denar, zapravljeno je bilo zdravje in v razcapanih cunjah, brez prijatelja, brez pomoči, od vseh preziran se je zavedel nesrečni lahkoživec nespameti, ker je zapustil srečni očetni dom. . . Tedaj šele se je zavedel, kaj mu je bil oče, kaj mu je bil dom, kaj mu je bilo urejeno življenje. . . Tako tava premnogo ljudi po tej grešni zemlji. Mnogega sem že našel, kakor tistega razcapanega zgubljenega sina, kateri pa že več ni zmogel niti toliko, da bi se še “domov" vrniti mogel . . . Obupal je sam nad seboj, nad drugimi in nad svojim lastnim odrešenjem . . . Drugi so pa še izgubljeni sinovi, kateri še ne mislijo trezno. Trpljenje, beda in solze jih še niso izmodrile, da bi pogledali do globin življenja in pomislili, kam vodi njihova neverna pot. Pac tožijo čez krivice in nasilja in si ustvarjajo sanje, da jih čaka nekaj boljšega; pač tožijo čez gorje, katero tare narode in modrujejo, da bi Bog tega ne smel dopuščati . . . Vidijo krivice, a nočejo odpreti oči in ušes, da bi spieum.eli skrivnost trpljenja, da bi doumeli neizprosno resnico tistega Piokletstva, katerega je priklical na svet prvi greh in katerega veča in nadaljuje vsaka človeška nezvestoba nasproti Bogu, našemu dobremu Očetu. V.elikanoč nas postavi spet na Golgoto, pod križ Kristusov, kjer nai bi človek prisluhnil Križanemu: “Moje ljudstvo, kaj sem ti storil, ali s čim te razžalil, odgovori mi! Izpeljal sem te iz Egiptovske dežele, ti pa si pripravilo križ svojemu Odrešeniku. Vodil sem te skozi puščavo, hranil te z mano in pripeljal v prelepo deželo, ti pa si pripravilo križ svojemu Odrešeniku . . . Kaj bi ti mogel še storiti in ti nisem storil? Negoval sem te kot najlepši vinograd; ti pa si postalo moja grenkota; s kisom si mi gasilo žejo in s sulico si prebodlo stran svojemu Odrešeniku . " Pod križem naj človek pomisli, kaj je življenje, pa bo doumel tudi smisel žrtve, posta, bolezni, trpljenja, odpuščanja, ponižanja, bolečine m. smrti, pa bo doumel, da pot k slavi vstajenja vodi neizogibno skozi Preskušnje, kajti ne bo mogel biti poveličan in srečen s svojim Odrešenikom v slavi vstajenja, kdor mu ni bil nič podoben v trpljenju, poni-2anju in, bridkosti. Neverni kolnejo trpljenje, se mu upirajo, se mu skušajo izogniti, saka žrtev jim je odveč, posta ne marajo, zatajevanje se jim zdi nesmiselno . In vendar se ne morejo izogniti bridkostim solzne doline. . Verni pa pogledamo na križ in razumemo, da je vse sedanjo trplje- m bridkosti in težave le trnje in strmina tiste stezice, ki vodi v javljen j e, med tem ko ona druga gladka cesta, polna udobnosti, poželi vosti, nasladnosti vodi navzdol, pripelje v pogubo in veliko jih je 1 hodijo po njej. Vstal je Gospod, zares je vstal. Zmagal je trpljenje in smrt in po-izanje in poveličan je vstal iz groba in nam s tem podal trden dokaz, aa homo vstali tudi mi. na k°jhmo torej malodušni v uri preskušnje in trpljenja. Poglejmo ob ivrlZ ^r*stusov- Pa bomo sprevideli, da je On trpel več, pa bomo Njem zajeli upanje in moč in bomo hiteli kvišku po strmi in naporni - e^lci' hi nas bo polnila s tolažbo in večno deco, ki onstran groba a hste, ki so Jezusu zvesti v uri preskušnje in vsak čas. VSTAJENJE Vstajenje sc ti bliža, domovina. Ko sc srečamo se ob rastanku poslovimo: moram “domov“. Kako lepo zveni ta beseda; kako je sladka in ljubezniva in kako še bi jo imenovala. . . Otročiček, ki pade ali pride navskriž s prijateljčkom se pobere kar “domov”. Enako se godi nam, kadar se ne počutimo dobro; ko smo z doma želimo “domov”. Najmanjša živalica, ko ji nesreča preti kar v luknjo se zakadi, kjer je najbolj varna “domov”. Doma je najlepše in najbolj varno. Zato, in ker je sedaj resni postni čas, premišljujmo malo več. Premišljujmo kako mora biti teško našim, kateri so brez doma, ker se nimajo kam zateči, kjer ogreti in odpočiti. Že štiri leta krivično trpljenje trpijo, so tepeni, zaničevani in poniževani kot je bil Kristus ali — pravica bo zmagala. Zato pa bodimo bolj ponižni in bolj verni. Verujmo v Njegovo vstajenje, obiskujmo več službo božjo. Takole Ga prosimo: “Vsemogočni, usmili se jih! Odrešenik, reši jih vsaj zaradi nedolžnih otrok in utrujenih starčkov! Naj tudi s Teboj vstane naša domovina. Povrni jim spet domača ognjišča, da se spet ogrejejo! Krov, da se spet odpočijejo! Naj spet zrastejo slovenske vasice in spet vstane naša mati Slovenija. Pepca Furlan. ČUDEŽ NAD ČUDEŽI V stvarstvu se jasno nam Bog razodeva, čudeže božje vesoljstvo vse peva, zvezde neba in nebroj vseh svetov, morske globine, gorske strmine, cvetje vse pisano polja, vrtov, bujno zelenje, ptičkov žgolenje, pesem mogočnosti božji poj6, svojemu Stvarniku hvalo dadö! V knjigah navdihnjenih se oznanjuje, božji sam Duh nam pa zanje pričuje, čudež neskončne ljubezni do nas, svetih skrivnosti, rajskih novosti, ko nam dozörel rešenja je čas: Sin da nebeški lik naš človeški nase iz same ljubezni je vzel. Kdo bi nad čudom se tem ne prevzel? Duše krščanske! O. čujte, strmite! čudež vseh čudežev vdano molite! Večni če sebe je tu prekosil: Da bi združil se, z nami spojil se, svoje Telo nam je v Kruh spremenil! Bog sam vsevečni stvari presrečni v Hostiji beli tu v hrano se dd! Čudi se. človek, ljubezni brez dna! Mašnik vsak dan ga z nebes priklicuje, ljudstvu v češčenje ga tu povzdiguje: Jezus, ki v Hostiji res si navzoč, Ti, ki dejal si. prerokoval si, da boš, povzdignjen na križ, zmagujoč, vse nar. pritegnil, nase potegnil, zberi v ljubezni zdaj narode vspi.. v Hostiji sveti pritegni na sd! D. Doktorič ßWEWOS ^^©IFITÄSS Segün las referencias de todos loa paiaea audamericanos invadiö este Continente un enjambre de proietaa de nuevaa religionea criatianaa. Desde hace unos anos se ven loa preladoa catölicoa en todos los paiaes al sur de USA obligadoa a hacer advertencias püblicas a los iielea para que tengan cuidado con eaa gente y con aquellas doctrinas, para no perder el camino seguro hacia una feliz eternidäd hacia la que nos guia la mano amorosa de la aanta Madre Iglesia Catölica Apoatölica Homana, la ünica depositaria de todas las verdades reveladas y de los medios de salvaciön, confiados a ella por au fundador Jesucristo. El episcopado argentino tuvo que levantar au voz. puea tambiön aqui se hacen muy insistentes con las enaenanzas heterodoxas, confundiendo a muchos ignorantes, alejändolos de aus creenciaa anteriores para dejarlos luego desorientados en el camino de la vida, alejados de la Iglesia Catölica y desilusionados por las promesas nuevas y präcticas absurdas. El episcopado argentino no ialta en nada ni a la caridad ni a la juaticia al ir contra las tentativas proselitistas de los protestantes ni tampoco va contra la constituciön argentino que establece la libertad de religiön. Asi dice la enciclica: “No siguiiica que cada hombre es libre para adorar a Dios como le plazca, pues Dios nos ha dicho cömo debemos adorarle. y tenemos, por consiguiente la obligaciön de adorarle como El desea. Pero ningün hombre puede ser obligado a abrazar la verdad contra su voluntad. Sabemos con quö violencia unas religionea han atacado a veces a otras y cömo esoa ataques iueron librados bajo los auspicios de la autoridad del estado. En nuestra propia epoca judios y cristianos han sido asesi-nados, deportados y perseguidos. En alguno de estos paises hemos visto al Cristianismo suplantado por la adoraciön de la raza o del Estado. Nunca mäs se ha de permitir que algunos hombres como-tan tales excesos contra sus semejantes. La tolerancia de la religiön de todos debe ser garantizada por cada Estado, todos deben tener la mišma oportunidad par aseguir los dictados de su conciencia, para tener sus iglesias, sus escuelas y sus pastores." Esta libertad civil de la religiön y esta tolerancia de la religiön de todos, que garantizö nuestra Constituciön para los habitantes del pais, es cosa bien distinta de la libertad reli-giosa absoluta, que reclaman los misioneros protestantes, con-siderändonos un pueblo inferior y de misiön, al cual se han atrevido a calificar calumniosamente de "idölatra", “ignorante y cultor de una religiön degenerada", para apartar de la Iglesia Catölica a quienes pertenecen a ella por una tradiciön de siglos. Tenemos, pues, derecho a oponernos a esta obra proseli-tista protestante, que ataca y mutila la unidad catölica, tra-tando de apartar de ella a quienes han sido bautizados en la Iglesia Catölica de un pais catölico. El derecho qye tienen los protestantes y disidentes a que se los respete en el ejercicio de su culto y a que no se les persiga, no les da derecho a hacer proselitismo entre los ca-tölicos, mäximo abusando de su pobreza, de su miseria o de situaciones de atraso lamentables pero inevitables a veces. Y no solamente tenemos derecho, sino obligaciön de oponernos a esta propaganda, porque ella siembra el error y aparta a las almas de la verdad religiosa. cuya depositaria es la Iglesia Catölica, que si por motivos graves puede y debe tolerar el error y se opone a la persecuciön de los grupos reli-giosos disidentes y apartados de ella, no puede, sin embargo, dejar de cumplir su misiön irrenunciable de maestra de la Verdad revelada. Todo el mundo lleva hoy dia la “libertad" en la boca. Hace siglos ya, que se r.eclama la libertad de religiön y de conciencia. Ahora bien. El esclavo tiene derecho a reclamar su libertad . . . Pero ya no es tan evidente que ha de darse la libertad tambiön a los presos, que ha de de-jarse sueltos a los locos y criminales, que son capaces de matar, robar, violentar ... Ya no hay ningün cuerdo, que se atreva a conceder la libertad a cual-quiera que la exiga sin considerar primero si tal exi-gencia no pone en peligro la seguridad de la vida publica. Es pues bien evidente, que la libertad es un derecho limitado por los deberes, de respetar la tran-quilidad y el bien comün. La paz de Jesus y la gloria de la Hesurrecciön anunciaban otrora las campanas de esta y mil iglesias eslovenas — . . . hoy probablemente mu-das . . . Mäs felices nosotros en este pais de promisiön podemos ce-lebrar la Pascua en medio de la tranquilidad. Deseamos a nuestros lectores la abundan-cia de los frutos de la Re-denciön. Janče nad Ljubljano ko se budi pomlad, v pričakovanju vsta-jenske procesije. Vsem cenjenim bralcem veselo Velikonoč! Pero otro limite mäs tiene la libertad. Y es la verdad. No se pregunta, si se estä o no coniorme con que “dos por dos son cuatro" . . . Esta verdad no se rendirä a ninguna exigencia, obligändonos a recono-cer, que hay hechos, que en nada dependen de nuestra voluntad y capricho. El sol no bajarä del cielo aun-que toda la gente lo reclame y el agua no tomarä marcha arriba, contrariando a las leyes que inexora-blemente rigen todo lo cr.eado. En la misma iorma obligatoria, con que Dios im-puso leyes inconmovibles a las cosas materiales, im-primiö su sello tambien al mundo espiritual que no puede ser violentado sin acarrear graves consecuen-cias sobre el hombre que se atreve a romperlo. ALLI ESTA LA VERDAD. que pone limites a los antojos libertinos. Quien no quiere respetarla tendrä que lamentar su capricho tan seguro como quien quiere abrirse paso con la cabeza a traves de la par.ed. Procediendo contra toda lögica, contra los hechos histöricos, contra los argumentos de la religiön, contra los testimonios de su propio corazön niegan algunos la existencia de Dios ... A eilos, ciegos para todo lo que es sobrenatural, tan impotentes de aceptarlo como los ciegos de ver un hermoso paisaje, tenemos que dejarlos en las manos de la Mis.ericordia de Dios, para que les abra el entendimiento. Pero no ocurre lo mismo con la gente creyente, y quizäs de buena fe, que re-cibiö la gracia de arriba, pero que anda desorientada o halagando a su vanidad, sensualidad o codicia. Green que hay Dios y confiesan su fe y amor tambiön a Jesucristo, pero no aceptan la Iglesia, que El constituyö como depositaria de sus ensenanzas. Re-clamando la libertad violentan la Revelaciön, tronchan el Evangelio, falsifican documentos histöricos, acomo-dan los mandamientos . . . Gran cosa es la libertad y un gran don de Dios que solo al hombre estä deparado, al hombre que recibiö tambien la luz de la inteligencia y es ella la que ha de fijar los limites de la libertad . . . Pero como las rocas ponen limites al camino, asi ponen la verdad y la justicia limites a la libertad. Pasändolos, el mundo se hunde en errores y crimenes . . . |Las dos cosas tan duramente sentidas actualmentel “La Reina del Austro se levantarä ... y conde-narä a esta generaciön; porque vino de los fines de la tierra a oir la sabiduria de Salomön; y he aqui uno que es mäs que Salomön, a quien no se quiere escu-char. Los hombres de Ninive se levantarän en juicio contra esta generaciön, porque eilos se arrepintieron o la predicacičn de Jonas; y he aqui uno que es mäs que Jonas cuyas palabras se desprecian. (Luc. 11. 31 s) . . . '£n fin, no se trata de demostrar la autoridad de Jesus, dirän aquellos ministros del Evangelio, sino el derecho que reclama la Iglesia Catolica, como auto-rizada depositaria de la Revelaciön. INTEGRIDAD DEL EVANGELIO es el primer asunto. No estamos libres de seleccionar a nuestro antojo ni modificar a nuestro capricho io que predico Jesus. Al confiar a los Apostoles el Evangelio les dijo: “Id pues y ensenad a todas las gentes a guardar todas las cosas que yo os he encomendado (Mat 28, 20). Dice, “todas las cosas". Mas explicito fue Jesus todavia en su sermdn de la Montana: “El que deshiciere utio de estos minimos mandamientos y ensenare asi a los hombres, minimo sera llamado en el reino de los cielos" (Mat 5, 18). Bien terminantes son pues las palabras de Jesus, Camino, Verdad y Vida que resuenan en todos los sermones y epistolas de los apostoles, y no por ca-sualidad" sino bien intencionalmente. Lo que Jesus tantas veces predijo a sus apostoles: el peligro de los lobos rapaces, — falsos profetas, que invadiran su grey — seguia realizandose. Mas todavia predijo Jesus: “Entrardn lobos en el pellejo de ovejas", que no se podrdn reconocer por las palabras mentirosas, que serdn bien acomodadas a los oidos con miras de seducir, pero “se reconocerdn por los frutos" . . . “Para que me llamais Senor ... y no haceis lo que os digo. No basta gritar: Senor, Senor. Pues no por ese grito se entra en el Reino de los Cielos sino que entra aquel quien cumple la voluntad de mi Padre" (Mat 7, 21). Buen cuidado teman por eso los apostoles de a Predicacičn evangelica, advirtiendo que no se presten oidos a cualquier cuento y cuentero. Sus multiples amonestaciones las tenemos bien resumidas en as palabras de San Pablo, dirigidas a los Galatas, esorientados por unos charlatanes: “No que hay otro vangelio, sino que hay algunos que os inquietan, y quieren pervertir el Evangelio de Cristo. Mas aün, si g°^otr°s ° un angel del cielo, os anunciare otro Evan-(G9Ue °S bemos anunciado, sea condenado . . . (je<2- _ ^ s)- Tanto peso pone en el Evangelio recibido 6 esüs que predicö en su primera visita que ni a mismo deberian de dar credito si cambiara algo . . . _ .C a es *erminos quiere advertir San Pablo, de que ai is e posibilidad, de sucumbir el apostol mismo a p e.I?9a^0: de que no basta invocar la palabra del Snt n^° 10 s*no tIue üene que ser el Evangelio de Jesus integro y autentico . . . es el QUIEN CUIDA EL EVANGELIO fak'lf ° r° punto esencial, pues en vista del peligro de sinnQ1CaC10neS Iesucrlst° tuvo que prevenir las confu-ua . S' w- q j® trai° '®I Evangelio para toda la gente s-a ei im del mundo. lQu6 hizo Jesus para tal fin? tinurr^1?10 0 °S doce apöstoles y les preparo para con-jek de eu90 ? obra .redentora. A Pedro lo nombrč Para acia°S Y i conb“° 1° autoridad de lugarteniente. establece^T^ US conIusiones. componer desuniones, ra eso de de moral y dogma, gozando pa- Perdonar la m abb^e s*stencia del Espiritu Santo, de Iglesia, instituHACad°S \ ' ' en fin: de 9obemar la de las almad v, * n CIUe ba de PerPetuar la salvacičn de los Panas fm**3 ^ de^ mundo bajo la direccičn encuentra est e^tor atento de los cuatro Evangelios asi, qUe ha«,« ° Xer. '‘jtd a salvo de toda duda, y tan es sta 61 S19l° XVT no hubo ninguna confusičn El sabado de gloria se hace en todos los pueblitos eslove-nos la solemne bendicičn del I X?ord6ro Pascual, ' He dqul las muchachas des-pučs d»č la ceremonia. lir.: i. : Dekleta t30 blagoslovu veliko-nočnih1 'jedi v Vodenicah nad Kostänfevico. _____ 't*> v»h * coh: acerca del Primado ds San Pedro y sus sucesores m acerca de la fundacipn de la Iglesia de Jesucristo. Las coniusiones y errores versaban sobre los limites de la autoridad de los Papas, sucesores de San Pedro re-clamando algunos prelados de ciudades antiguas me-tropolitanas, ciertas preferencias o tolerancia de algu-nas präcticas religiöses diferentes; tambien registra la historia algunos conflictos referentes a la persona de algunos Papas, a raiz de contiendas entre poderosas familias romanas o emperadores mientras que hubo tambien momentos complicados por las cualidades morales de algün Papa indigno del trono de San Pedro. Los enemigos de la Iglesia Catolica extremaron sus esfuerzos para desacreditar a la Iglesia, pero no han hecho mds que corroborar la palabra de Jesus: “Las puertas del infierno no prevalecerän contra ella (Mat 16). Bien previo Jesus los terribles esfuerzos del infierno a traves de los siglos, para aniquilar su Iglesia. Pero la roča, sobre la cual la establecio, San Pedro, quedö inconmovible. Ni la furia de las persecu-ciones, ni la astucia de los herejes, ni la codicia y vanidad de los emperadores y poderosos fueron armas suficientes para destruir la obra de Dios. Vino el ataque mäs peligroso: por dentro. El demonio introdujo su quinta columna hasta en la mišma sede de San Pedro ... Si la Iglesia no fuera obra de Dios, gozando de la promesa infalible de Jesus asegurada hasta el fin del mundo. el trono de Pedro hubiese desaparecido ya, como tantos tronos en estos largos siglos . . . Pero nada de eso sucedio. Aquellos Papas, indignos de su sublime puesto, son otra prueba mds ds la divinidad de la Iglesia, pues si fuera invento humano, la Iglesia no pasaria tales prue-bas saliendo purificada, corroborada y mds espiritua-lizada, como sucedio. LOS REFORMISTAS DEL SIGLO XVI que han encabezado otro dfetque contra los fundamen-tos de la Iglesia. son los primsros que trataron de po-ner en duda la fundacičn de la Iglesia sobre San Pedro y sus sucesores los Päpas. Es cierto que abundaben on aquel siglo indignos ministros de la Iglesia y qlgun Papa quedö dsma-siado tocado con la corriente del “renacimiento", pa-recido a), espiritu libertino de miestra epoca. La moral fuč generalmente muy decaida; una ignorancia fatal hizo degenerar la religičp en .supersticion. Mientras reclamaban y trabajaban lps buenos y santos eclesids-ticos y seglares la “reforma ert la cabezq y en los miembros", hubo otros que pretendian la reforma con calumnias contra la Iglesia rqmana ... Lo mds trd-gico de esta tentaiiva fue, que sus promotores Lütero, Enrique VIII y otros, no reunian la debida humildad, base indispensable para hacer servicios utiles a la causa de Jesucristo. Ep lugar de llevar a cabo la pretendida reforma han šembrgdo la discordia que llevo al mundo cristiano a las guerras de exterminio y alejo časi a la mitad de Europa de la sede apostč-licc. Una vez sembrado el odio tuvo el demonio terreno apto para cualquiera calumnia, mentira y error. De alli naciö tambien la tentativa de desautorizar los textos evngelicos que cimentan la Iglesia Catölica, Apostölica Homana . . . Ahora bien: iQue valor pueden tener afirmacio-nes arbitrarias de gente inspirada por el rencor, contra 1500 anos de tradiciön cristiana, documentada infini-tas v,eces e inumerables documentos escritos, desde las palabras de Jesus, con las cuales constituyö a San Pedro y los obispos de Roma en sus vicarios visibles de la Iglesia que El mismo rige invisiblemente? Gran dano por cierto causö esta nueva tentativa infernal contra la Iglesia, pero otra vez mäs quedö cumplida la promesa de Jesus que "no prevalece-rän" . . . LA SANTA MADRE IGLESIA. Muchas madres reciben mal pago de sus hijos . . . Cosa igual le pasa tambien a la Santa Madre Iglesia. La llamamos "Madre" pues este termino expresa muy acertadamente la sublime misiön que ej.erce la Santa Iglesia de Jesucristo para con las almas. La Iglesia no es el Papa, ni los obispos, ni toda la jerar-quia eclesiästica,. . . Todos ellos solo formen parte de la Iglesia que es el Cuerpo mistico de Jesucristo, que es la vida de Jesus continuada en los creyentes hasta el fin del mundo, de modo que la Iglesia es Jesucristo mismo ejerciendo su misiön redentora por intermedio de la jerarquia, santificando todas las almas redimi-das que quieren participar de los frutos de la Pasiön de! Redentor. Este divino organismo trasmite por medio de los Sacramentos la vida sobrenatural. El bautismo es el nacimiento para el cielo; la confesiön purifica las almas y reconcilia al hijo extraviado con el buen Padre Celestial; la Comuniön alimente las almas y las vigo-riza para las luchas contra las astucias demoniacas; el Orden Sagrado y el Matrimonio perpetüan la conti-nuaeiön de la Iglesia, consagrando sus ministros y multiplicando sus hijos . . . Mäs todavfa: La Iglesia se compone de la jerarquia y de los creyentes, todos una sola familia en la cual los sacerdotes, religiosos, almas piadosas, unen sus voces en la oraeiön comun para todos. Mientras los fieles cumplen con sus deberes seculares rezan otros el oficio divino, celebran la misa, hacen peni-tencia ... De todo aquello participan todos los buenos hijos de la Madre Iglesia hasta los muertos en el pur-gatorio. Como una buena madre que mira por todos sus hijos, cuida de sus fieles la Santa Madre Iglesia. Las oraciones de sus ministros son para todos; con la cari-dad cristiana socorre a los necesitados; indica los re-medios contra los males inminentes imponiendo peni-tencias saludables; indica peligrosas lecturas y amo-nesta contra las ensenanzas funestas, combate los vicios y pasiones, consuela a los enfermos y afligidos, asiste a los moribundos abriendoles la puerta por la cual pasan al abrazo de la dicha eterna . . . iQue sublime es la misiön de la Santa Madre Iglesia! [Cuänto carino y agradecimiento y fidelidad delos hijos mereče! .... LOS HIJOS INGRATOS |Tan santa misiön y tan divina! Pero la Iglesia militante, la que formamos los fieles de este mundo, reune no solo hijos buenos, sino tambien malos, pues reeiön con el fin de la vida para čada uno particular y en el fin de los siglos en el juicio general, son sepa-rados los malos y los buenos. Es posible pues que se infiltren hasta los altares y hasta los tronos mäs altos de la jerarquia. individuos que son de la cosecha infernal . . . Son manches en el manto inmaculado de la Madre Iglesia, son escändalo para los de aden-tro y afuera . . . |Pero ellos, no la Iglesia de Jesucristo! [Son las apariencias no la esencia! La Iglesia es divina, pero es para los hombres. Entre los hombres, aün entre los mejores, siempre hay debilidad. Injusto es pues y puede resultar cataströ-fico, confundir la Iglesia con aquellos ministros de ella, que no son dignos de su alto ministerio. Son indignos, pero como el instrumenta no dejan de ser conductores de gracia para los que atienden con los Sacramentos, pero . . . consumiöndose a si mismos para condenarse al final . . . Muchas madres tien.en hijos ingratos y malos — con inmenso dolor.1— Asi les tiene tambien la Santa Madre Iglesia! Pero no por eso deja de ser divina y redentora de los buenos, como la madre humana, por los hijos malos no pierde el derecho al carino de los buenos. NO ES JUSTO PUES que por los malos catölicos, por sacerdotes indignos, por las imperfecciones del elementa humano, se grite contra la Iglesia, que lleva en sus documentos los sellos autenticos de Jesucristo. |A1 contrario! Es tan clara la palabra de Jesus dirigida a los apöstoles como representantes de la Iglesia: "Quien os escucha a mi escucha, quien os desprecia, me desprecia a mi . . . desprecia a Quien a mi me mandö." Todas las campanas contra la Iglesia Catölica denen su estado general en el infierno. Prometan lo que quieran los enemigos de ella, jamäs podrän indemni-zar a las almas por el inmenso dano ocasionado a aquellos que logran separar del seno maternal de la Iglesia, pues solo la Iglesia tiene la Verdad completa de Jesucristo y solo ella tiene las llaves de la Reden-ciön . . . Los que se alejan de ella quedan por eso lejos de las fuentes de la gracia, quedan librados al peligro de su eterna condenaciön . . . para cumplir los planes infernales. No negamos que hay cosas, y demasiadas, malas entre los catölicos . . . Pero a la Iglesia la cuida Dios mismo. Veinte siglos ya resiste los ataques y bien se-guros estamos que los resistirä hasta el fin! |Que no se deje pues nadie enganar por ningün profeta ni pre-dicador del "evangejio" que no lo sea en el nombre de la Iglesia! |Que nadie abandone a esta buena Madre nuestra espiritual! . . . ni por plata, ni bajo ame-nazas, ni por respeto humano, ni por comodidad, ni por engano, ni por calumnia, pues la Iglesia es el barco seguro que nos lleva al puerto de Salvaciön. Ya San Ireneo (ano 150) escribiö contra los h.erejes de su tiempo: “Habiendo, pues, tantas pruebas, no estä bien buscar todavia en otros la verdad, que fäcil-mente podemos encontrar en la iglesia; ya que los apöstoles, como en un rico depösito, han puesto en ella plenamente todo lo que es de la verdad, para que todo aquel que quiera tome en ellas la hebida de vida. Porque esta es la entrada de la vida; todos los demäs son ladrones y salteadores. Por lo cual hay que evitarlos; y amar con suma diligencia lo que es de la Iglesia, y retener la verdad de la tradieiön". Dos siglos mäs tarde agrega San Agustin lo que vale igualmente hoy: "Esta es la Iglesia santa, la Iglesia una, la Iglesia v.erdadera, la Iglesia catölica, que combate contra todas las herejias; puede combatir, pero no puede ser destruida. Todas las herejias salie-ron de ella, como sarmientos inütiles cortados de la vid; ella, sin embargo permanece en su raiz, en su POMAGAJTE! To pot gre pa že kar zares! Oblačiti nage, je krščansko delo usmiljenja in to pot so naši bratje, ki nam od doma pošiljajo klic, da jim pomagajmo. "Ne prosimo jedi; smo se že navadili stradati; toda nagi smo. Pošljite nam obleke!” Po tem, ko so se Nemci polastili naših krajev, so rekvirirali ljudem vse boljše obleke za nemške vojake v Rusiji. Ostale so ljudem le manj vredne cunje, katere so se jim z leti še izrabile in poleg tega vemo, da je bilo požganih nebroj vasi in je zgorela prizadetim vsa obleka. Zato razumemo ta proseči klic. Ljudje so nagi, prav do golega nagi! Zato naj seže njihova prošnja do vseh src in prispevajte kar kdo more. Vsaka cunja, katera še ima kaj uporabne vrednosti, ho prav prišla, saj je treba obleke za velike in za male, možke in Ženske, spodnjo in gornjo, za vse. . . Nihče naj ne čaka, da bo poslal sam na naslov svojcev. Takrat kadar ho mogoče zaupati pošti, že ne bo več stiske in do tedaj bo trajalo morda še dve leti. Saj so vsi naši bratje in potrebni vsi, zato ne prev-darjajte, komu bo prišlo v roke. Treba je zbrati in poslati, pa bodo že radelili potrebnim in na našo prošnjo bodo seveda največ poslali v tiste kraje, katere bomo navedli. Odgovornost za pravično porabo nabranega je prevzelo poslanstvo. Sedaj je na delu že mnogo naših društev in mnoge požrtvovalne privatne osebe. Kdor ima kaj na razpolago naj se obrne na svoje najbližnje društvo ali na Poslanstvo (Av. de Mayo 1370/III, U. T. 37-4551) ali na Slovenski dom 59-3667 ali na D. 2. 48-3361. Pohitite, ker je za prvo pošiljko že dosežen prostor na ladji. Dvakrat da, kdor hitro da! Zato kar takoj spravite skupaj, kar morete pogrešiti. Zavedajmo se, da so oni naši tam doma vse zgubili in strahote pretrpeli in še trpe, mi pa lepo v miru živimo. Pač moramo vsaj s tem pokazati naše sočustvo z njimi in pa hvaležnost, da smo vsega tistega bili rešeni. PISMO IZ LOŽA L eve*an<*u živi zelo veliko rojakov iz t>°v 6 doline (Stari Trg-Cerknica-Babno p°lje-Bloke-Grahovo. .), I a domu Mihela Teliča, ki je doma iz evasi, se ie javil saržent Joe O urednik, n cri )e kil vdeležen pri velikem bomb-vrrnlmn°Padu v 8redni> Evropi. Na po-dolin' iV morcd Prisilno pristati v Ložki tizaiv' * er. 8? niega in 7 tovarišev par-bratu* 'n povedli k Teličevemu ostali' ,n “F? T ^“vasi trgovino. Tam so roča' j . 1 m pomagali na polju. Po-)° a je tam letina bila zelo dobra, ci . io Partizanov so našli ti letal-P 1 cez meio in je tako ta saržent pri-° e pismo nrl brata doma: nesel ■jr i pismo uu oraia aoma: parii -r 90t0V0 že veš. ti italijanski roti’ n lmeh prav nič usmiljenja do žigaliDtra9e6?a “■? ‘Uka.j dolali- kako po-Ijudstvo9 v” streljali in morili naše so plT na^09 750 -ie teh žrtev. Požgali ke. Poliane hpV^81 ali.krajev: Lož. Vrhni- Mojo trao„;!-n!P°h,CO “ Babno polie' sreči. so docela izropali, k 6-krat ušel, da me niso 1943. brarAndre"'011 " Ubi‘ 1Sl ian' sem iim Ustrelili, Brät =“* jeze ustreljen nn\'X b‘ tud‘ n,e9°v naša mati hišnem pragu, toda ----------^_fejhva. Italijani so stre- vid, en su caridad^ demuestoe^ *la ^scj9r°do deber de čada catölico que ljali, kjerkoli so videli koga bežati. Če boš dobil to pismo, obvesti brata Jožeta v Mehiki in brata Franka v Clevelandu." ORGANIZACIJA RDEČEGA KRIŽA V JUGOSLAVIJI V skoro vseh osvobojenih področjih Jugoslavije so organizirane enote Rdečega križa. Ljudstvo pokazuje velik interes za to organizacijo, a temu ie dosti razlogov: večina ljudstva ie od lakote oslabljeno, brez oblačil in bosa. Posebno težko prizadeti so otroci. Pomanjkanje zdravil je strašno; malodobni otroci mnogo trpijo radi pomanjkanja mleka in sladkorja. Rdeči čriž je dobil posojilo od 1,300.000 dolarjev od Slovenskega narodnega osvobodilnega sveta. Ves narod prispeva kar največ more, da bi misija in delavnost te humanitarne organizacije bila čimbolj uspešna. PISMO PARTIZANA IZ GRAHOVEGA Jožef Krajc v Canadi je dobil od brata Franceta, ki je pri partizanih, daljše pismo, v katerem se omenja tole: “Grahovo. 27. 7. 1944. Meseca junija in julija so bile prav velike borbe okoli vasi Grahovo. Veš, na na Špički so imeli partizani zasedo, od Rakeka pa je pridrvela fašistična zver, da bi napadla in požgala naše vasi, ali La palma en la mano de los santos sim-boliza el triunfo sobre los vicios y seduc-ciones mundanas. En el tiempo paseual nos rccuerdan estas palmeras con major insistencia la invitaeiön a luchar in-cansables para conquistar la Patria Eterna. naši hrabri borci so jih mnogo pobili; okrog 6. ure zvečer pa juriš na Švabe. S tanki so bežali Nemci in "domobranci", partizanov pa ni bilo veliko. Naše ljudstvo ie že vsemu privajeno. Kako so se smejali, ko so Nemci bežali, pa ne po cesti, ker cesto so takoj zasedli partizani. Ob tei priliki smo ujeli dva “domobranska" oficirja, pa okoli 20 vojakov. Potem so pa drugi dan prišli z velikim številom in s tanki, pa tudi en avijon je krožil nad našimi vasmi, kateri je bombardiral vas Bločice in žgal z mitraljezom na ljudi, ki so delali na polju. Na Bločicah je pogorelo 17 poslopij, to je zažgal nemški avijon; vas Žerovnico so pa zažgali tudi Nemci v oklopnih vozilih. Pogorelo je 45 poslopij, pobrali so tudi okoli 25 ljudi. V Grahovem so jih pa 7 oseb. Gornik Amalijo (po domače Ulečo) so pa ubili v Trstenikih. Vidiš, to je vse delo večina domačih izdajalcev. V samem Grahovem je sedaj škode napravljene po okupatorju za deset milionov tristo petdesetosem tisoč lir!" "deUd°d V Sue rr,olCrq°ueq“V'„ conserve la alcance para preservar a si mismo, a los suyos y a los que lo rodean del gran peligro de perder la fe verdadera, de alejarse de la Iglesia y de dejarse llevar por el confusionismo que lo llevara a la condenacidn. VSTALI BODO KRIVI KRISTUSI.... Nedavno je argentinski episkopal izdal okrožnico, v kat,eri opominja vernike, naj L'do pVe^idni, da ne nasedejo krivoverski propagandi, katera postajgrVšak 'čaš Bolj nasilna. Ker je tudi med našimi fdjöl^ nekaj takih, kateri so prisluhnili na te novotarije, je treha, da jih posvarimo. Pravijo: "Ko pa t,ako lepo govorijo !Saj je vse tako kot v evan- !•» I## v -* ' . geliju! ■ . ■ Seveda! Kako pa bodo gov&rili? Toliko so pa menda že modri, da ne bodo padli po tistem, kar je ljudem sveto! Ali ni mar Jezus naročal: “Varujte s.e krivih prerokov, ki prihajajo k vam v ovčjih oblačilih, pa so znotraj zgrabljivi volkovi" . . . Tako je! Zmoto nosijo prikrito in jo bodo pokazali šele potem, ko človeka že na zmotno pot spravijo. Potem že ne zna več vsak nazaj jcadar se zave, kje je. Kako nesmiselno je vendar to početje! Jezus Kristus je ustanovil eno Cerkev. Drugoverci sicer trdijo da je njihova vera prava, ali pa pravijo, da je “tudi njihova prava" ... Mi pa vemo, da more biti prava samo tista, katera more svojo resničnost izpričati iz svetega pisma, iz evangelija in Jezusovih besed, ki je ustanovitelj svete Cerkve. Od vsega začetka je jasno, da je izbral Jezus 12 apostolov, da je sv. Petra postavil za poglavarja in po njegovi smrti njegove naslednike, ki so rimski škofje in papeži. Ne zato ker so v Rimu, temveč zato, ker so Petrovi nasledniki. In če bi bili ti v Ljubljani bi bil poglavar sv. Cerkve ljubljanski škof in če bi se preselil Petrov naslednik v Moskvo, bi bil tam poglavar Cerkve Kristusove. Ne zaradi Rima in ne zaradi Italijanov, temveč zato, ker je sv. Peter izbral tedanje središče sveta, ki je bil Rim za svoj sedež in ima tam svoje naslednike, ki se nekoč lahko tudi drugam preselijo. r -v Skozi 1400 let ni nihče resno osporaval Katoliški cerkvi in rimskim škofom vodstva v Cerkvi Kristusovi. So bili kaki spori, toda ne tako, da bi se dotaknili te verske resnice. So zabavljali proti papežem, so jih preganjali, so jih skušali pridobiti z lepa ali zgrda za razne politične namene, tudi je imela sv. Cerkev marsikaterega poglavarja, kateri te vzvišene časti ni bil vreden. Toda to ni spremenilo dejstva, da je bil tudi tak papež, čeprav nevreden, pa vendar naslednik sv. Petra in božji namestnik na zemlji. Bog je postavil sveto Cerkev za ljudi in iz ljudi je sestavljena, zato se po človeško vedno urine lahko kaj nelepega vanjo in. v njene služabnike in celo do najvišjega mesta v vodstvu svete Cerkve. Čudno bi bilo, če bi sekaj takega ne zgodilo. Saj je vendar Gospod Jezus sam javno napovedal: “Peklenska vrata je ne bodo premagala" ... To se pravi: Hudobni duh bo napel vse sile, da bi sveto Cerkev uničil, toda njegovi poskusi bodo neuspešni. Najprej je skušal udušiti sveto Cerkev v krvi mučencev, tako da je umrlo mučeniške smrti 50 prvih papežev. Nadalje je začel s krivimi verami, a je bilo zastonj. Najhujši: in najnevarnejši napad je bil pa ,“petac kolona" ... V cerkev samo, v visoke cerkvene službe in na sam papeški prestol je s porjlfcjpo koristolovskih cesarjev in vladohlepnih rimfkihdružin spra-yil os*Bg, ki niso -bili te časti vredni. Toda niti na ta način Cerkve ni tjiijogel vmčiti . . 1 c - Šele protestantizem 16. štblefjb je. začel trditi, dq ni rimska cerkev Kristusova. Rekli so, da tiste besede o postavitvi sv. Petra niso Je- zusove Ko so pa pozneje skušali to kritično dokazati, je bil uspeh ravno nasproten. Morali so priznati, da so besede o postavitvi sv. Petra za poglavarja sv. Cerkve zapisane v evangeliju od vsega začetka in je tudi ta poslednji poskus propadel in se je spet uresničilo: "peklenska vrata jte ne bodo premagale". ZATO JE NESMISELNO TISTO PRISLUŠKOVANJE in oklevanje vernikov, ker ne bodo našli druge Cerkve, katera bi bila bolj Kristusova in bolj zanesljiva vodnica v večno srečo. S kazanjem na “slabe ■ duhovnike" ni nič doseženo. Oni so kot učitelji resnični, kot delilci zakramentov služabniki Kristusovi, toda s GOSPOD JE VSTAL ALELUJA! Pridite, v Bogu se vsi zdaj radujmo, dvigne iz src naj se spev nam plamteč! Pesmi zahvalne pojoč, vsi tekmujmo: Vstal je Zveličar, kot sonce žareč! Smrti, ki smrtne prav vse nas premaga, kdo zdaj strahotno je žezlo izvil? Vragu, ki lahka nad nami je zmaga, kdo je zvijačnost objestno ukrotil? Rajska so vrata že spet nam odprta, kerub je spravil ognjeni svoj meč, čaka radost nas nebeškega vrta, grehu ne vdajmo se zdaj pa nič več! Kristus Zveličar! Junak vsemogočni! Svojega molimo v Tebi Boga! Spev naj opeva Te velikonočni zdaj in vso večnost, naš “aleluja"! D. Doktorič svojim slabim zgledom in življenjem so otroci pogube . . . Saj je vendar vsakemu jasno, da s tem, da je kdo za duhovnika posvečen, še ni svetnik, temveč bo to šele po svojem osebnem delu, kakor je za vsakega kristjana dolžnost, da sam sebe vlada. Saj ne bo nihče sojen pred Bogom po tem, kako je živel duhovnik, ki ga je krstil ali spovedal ali previdel, temveč vsak bo sojen po svojem lastnem življenju, delu in zgledu. Katoliška cerkev je sveta in je Kristusova in je edina zanesljiva vodnica na potu v večnost. Ona hrani nauk Jezusov nepokvarjen. Če se šem pa tja oglasi kak nov prerok, kateri potegne za hip ljudi na seboj, je kakor ogenj iz slame, ki za hip zagori do neba, potem pa spet ugasne in za njim ne ostane drugega kot dim in smrad. Stara je že zgodba, da se zaganja hudobni duh v Sveto Cerkev, toda ona stoji na trdni skali, ki ie sv. Peter in njegovi nasledniki, katere Sveti Duh varje. da se ne oddaljijo od Kristusovega nauka. Kmalu bo 2000 let, kar kljubuje vsem napadom. Večkrat že so neverni ljudje oznanili zmago nad Cerkvijo. Rekli so, da je sedaj že njen konec. Pa je zginil Dioklecijan, ki je dal kovati denar, na katerem je ukoval napis: “V letu ko je bilo krščanstvo vničeno". zginil on in samo še en njegov novec je ohranjen; zginil je Voltaire, ki je postavil za program svojega boja proti Cerkvi “Vničiti nesramnico", zginili so premnogi krivoverci in napuhneži, ki niso hoteli ukloniti svojega tilnika pred., stolom naslednika sv.~ Petra: podrli.,so- se prestoli tistih, kateri so hoteli Cerkev usužniti, tqda Cerkev -stoji in bo stala in bo do konca svc-,td ljudi vabila na prava, pot, katera vodi v večno srečo. . Zato ne nasedajte lažni propagandi, katera ne bo nikogar osrečila pač pa bo ljudi zbegala. Dobro vemo, da je v Kat. Cerkvi marsikaj, kar ni božje. Saj je iz ljudi sestavljena. Toda Kristus jo je ustanovil in On jo varje pred zmoto, vsakega samega skrb pa mora bitL da Kristusov nauk tudi prav spolnjuje, da bo postal vreden večnega plačila. Tisti, kateri grajajo kaj na služabnikih cerkev naj vedi najprej to, da ni noben stan bolj obrekovan od enih in bolj spoštovan od drugih kakor duhovski, da ni nobene ustanove, ki bi imela bolj srdite sovražnike in bolj vnete prijatelje kot Sveta Cerkev . . . Zakaj vse kar je božjega nosi na sebi tak pečat. Zato ne verujte radi, ker je najbrže govorjeno z NEKAJ ZA STARKE STUDENCI MOČI Mladega človeka primerjamo drevescu, ki ga priveže vrtnar h količku, da ga veter ali vihar ne upogne in ne podere na tla; da raste nemoteno navzgor in se lepo razvija. Drevescu mladega človeka dajemo trojno oporo: molitev, ljubezen do nebeške Matere, prejemanje sv. ReŠnjega Telesa. Kdor hoče vzgajati brez naštetih nadnaravnih pomočkov, brez sv. zakramentov, bo zidal na trhlo podlago. Namen svetih zakramentov: Božji Zveličar je postavil zakramente za naše posvečenje: da prejemamo Po njih milost, božjo pomoč, da postanemo sveti, da se zveličamo. Ali nima prava vzgoja končno enakega1 smotra? Da uvidimo vzgojno moč posameznih zakramentov, poglejmo, kako primerno človeški naravi in našim dušnim potrebam je Jezus postavil vprav sedem zakramentov. Ko se človek narodi, še ni otrok božji; rojen, prerojen mora biti tudi za nadnaravno življenje. V sv. krstu se dušno prerodimo ter postanemo otroci božji in dediči nebes. Toda človek utegne nadnaravno življenje zopet izgubiti. Ako smrtno greši, ugasne v njem luč milosti. Zdravilo za notranje, dušne rane nam je Jezus zapustil v zakramentu sv. pokore. — Da si ohranimo nadnaravno življenje, da ostane duša zdrava, da se vztrajno ustavlja hudemu, potrebuje krepilne hrane, ki nam je neprestano na razpolago; ta hrana je nebeška mana, angelski kruh, sv. Evharistija. Bolj ko človek dorašča, bolj tudi čuti, s kako silo se zaganjajo sovražniki zveličanja vanj, da bi mu ugonobili nadnaravno življenje: zlobni in zapeljivi ljudje so najvernejši pomočniki zavrženih duhov, "ki iščejo, koga bi požrli" (pogubili). Zoper zalezovanje hudobno smo se jeli zavedati pameti, pa do zadnjega zdihljaja. Nevarne zabave in grešna razveseljevanja vseh vrst so vabljive zanke, ki se vanje zamota le preveč mladostnih oseb. Za boj zoper vse te sovražnike dušne nega duha se nam je vsem stalno boriti od trenutka. sreče nas utrjuje in oborožuje zakrament sv. birme. Najodločnejši trenutki za vsakega človeka nastopijo brez dvoma ob smrtni uri. Pa tudi za ta boj nam hoče Jezus dati orožje in nas utrditi s posebnim zakramentom — svetega maziljenja. Te doslej omenjene zakramente je božji Zveličar postavil v prid posameznim osebam. Imamo pa tudi dva zakramenta, ki koristita človeški družbi kot celoti, ki sta prav posebno namenjena, da posvečujeta in obdarjata z milostmi one osebe, katerim je v prvi vrsti izročeno in od Boga poverjeno, vzgojno delo. V ta namen sta postavljena zakrament svetega mašniškega posvečenja in zakrament svetega zakona. Cerkev, kraljestvo Jezusovo na zemlji, potrebuje odličnih voditeljev, ki imajo od Boga moč in pomoč, da vodijo mladino in vernike sploh do časne in večne blaginje. To moč in pomoč dobivajo omenjeni božji poslanci v zakramentu sv. mašniškega posvečenja. — Vzajemno z mašniki katoliške Cerkve pa se trudijo za mladino starši, ki morajo otroke vzgajati za Boga in domovino; v to jih potrjuje dobrotljivost božja v posebnem zakramentu — v sv. zakonu. Vrednost sv. zakramentov za vzgojo bomo tem bolj cenili, čim bolj smo poučeni, kako neprecenljiv zaklad je posvečujoča milost, kako slabi smo vsi — vzgojitelji in gojenci — brez božje pomoči, ki nam doteka v studencih sv. zakramentov. Zakramenti so zakladnice, ki niso in ne bodo nikdar izčrpane; zakladnice, ki so v njih spravljene največje dragocenosti. MED ROJAKI V PARANA 8. in 9. febr. se je zadržal č. g. Janez v Par and, kjer živi kakih 20 slovenskih družin, doma največ od Gorice. Videti je tu nekatere slovenske obraze po sveti maši, katera je bila v cerkvi sv. Mihela. Videti je tudi Cvetkota Keber, ki je prav tisti čas imel tam skozi pot in se je tam nepričakovano našel s svojimi bližnjimi sorodniki, ki je družina Miroslava Pintarja. Naši ljudje v Parand so zaposleni največ pri železnici in pa v tovarni cementa. Tamkaj živi tudi precej ljudi, ki so naše krvi in nosijo naše priimke, a je že pomrl prvi rod, ki je prišel tja pred 60 leti, mlajši pa slovenskega več ne znajo. _____________ lažjo in hudobijo. Če je v napadih proti duhovnikom kaj desničnega, tisto ne vzame sv. cerkvi nje-ne k°žje veličine. Kdor kaj resničnega ye. naj se na pravem mestu oglasi, da se \zz5e' kar je okuženega, nikar pa ško-ozeljno ne blati božje stvari in s tem spravljati v nevero nevedne, kateri ne r^ajo ločiti med božjim in človeškim v Cerkvi. Cerkev bo do konca stala in do konca ‘Judi prav vodila in posvečevala. Toda 1 !er pa n* zapisano, da bo konca ostal , ’ .l !vest in zvest Kristusu tudi tisti, ka-eri je v Njegovem imenu krščen. To ^ ? ° ° mora vsak sam čuvati in očuval )o no, če se bo zvesto držal sv. Cerkve in co nauka in imel za gotovo resni- in n, l V8ak kdor »dreka svojo vdanost ud * Z.6n BVOti Cerkvi je na potu da iud, Knstusa zgubi. - če ga že ni zgu- vidno V p°sebno še danes ko je oči-Pa vedTT1^"? prerokba sv. Pavla: "To stopili hudi* °-d° X poa'0dn)ih dneh na-ljubni 081' zaka) ljudje bodo samo- sramliU sS' bahavi' prevzetni. za-brezbožni K em _nePokorni, nehvaležni, nezdržni, surovf ,1iubezni' nespravljivi, jalski, predrzni 'brez dobrotljivosti, izdani, ne pa bocml”0^"’61”' naalude želj-dez poboLsT ämi “ b°d° imeH vi" ae ogiblji" (Tim n1'1 p° n'eno ™oč. Teh «°d z£h '.-.Ml pravo " nje) zvest ostane, najde v Solzno dolino je zapustila f TEREZIJA GLAVIČ stara 78 let. 19. marca 1943 je zatisnila za vedno oči v Klečetu, Šmihel pri Žuženberku. Tukaj zapušča sinova Jožeta in Toneta] in tri vnuke, doma pa žaluje zanjo sin Lojze in dve sestri, vsi poročeni. Maža za blago pokojno bo na‘Pa-ternalu 15. aprila; njej mir sred in zagotovilo večne sreče, kdor pa začne oklevati in. prebirati, bo zgubil Vse trt neko? (sprevidel, da je v svoji nespameti zapravil to, kar je imel v roki in da je resnično prava Kristusova. božja, sveta, vesoljna, apostolska in zveličavna le vera naših dedov: Sveta Katoliška Cerkev, kateri zato ohranimo zvestoba kot dobri materi, pa nas bo kot dobra mati tudi v srečno večnost pripeljala. Davno že je zapisal besede sv. Cipri-jan, ki si jih vzemimo k srcu: “Ne more imeti Boga za Očeta, kdor nima Cerkve za Mater". NEMŠKE GRDOBIJE V BELI KRAJINI Iz izjave župnega upravitelja v Metliki, kakor se je podpisal č. g. Modest Golja fle aqui un grupo de eslovenos en Parand, donde hay unas 20 familias. En las cercanias de Parand hay algungs familias aue llegaron alld hace ya 66 afios. Ya olvidaron nuestro idioma pero con- servan sus antiguas tradiciones. zvemo o grdem nemškem bogoskrunstvu, katerega so zagrešili v Drašičih, kjer je po družna cerkev sredi velike vasi Draši-či v najbolj vinorodnem delu Bele krajine. V mašnem kelihu so tam Nemci napravili milo za britje in so kelih nato razlomili na tri kose ter vničili ali odnesli skoro vse cerkvene oprave in obleko. UN PEDIDO ANGUSTIOSO Ya sabemos que estän mal las cosas en nuestra patria. La gente muere de hambre, de irio, de angustias; muchos han enloquecido de tantos horrores, de sangre, de persecucior.es, de traiciones, de mi-serias . . . Todas aquellas angustias, lägrimas y stiplicas han tornado ahora esta forma concreto: “No pedimos alimentos.. pues ya nos familia-rizamos con el hambre. pero pedimos que nos manden — vestidos. Estamos desnudos. literalmente desnudos." “No pedimos alimentos. pero si gritamos que nos manden cual-quier trapo que podrä servirnos para cubrir nuestra desnudez. pues somos gente y quisieramos ser decentes . . . |Ayudadnos y pronto! Vosotros que no habäis comprobado ni lo que es hambre, ni los horrores de la muerte, ni atrocidad.es de calabozos y de campos de con-centraciön, debeis de demostrar vuestra gratitud para con Dios que os preservö de todo aquello y la caridad con nosotros, que tanto tiem-po ya sufrimos cosas indecibl.es, para cubrir nuestra desnudez mäs llamativa, que sufrimos mäs dolorosamente que el hambre y las perse-cuciones . . DIRIGIMOS PUES UN LLAMADO a todas las almas nobles, que presten oido a esta grito angustioso. Ahora ya hay modo de mandar ayuda y esta ayuda, cuanto mäs pronta, tanto mäs eficaz serä. Hay tantos trapos y ropas usadas, que se apolillan, que nunca quizäs se usarän . . . alli hay uno que llorarä lägrimas de gratitud, cuando pueda ponerse aquella prenda. Todo servirä bien: vestidos, ropa inferior, calzado, cosas de cama, para hombres y senoras, para grandes y chicos. iNo espere Usted! Que sea su corazčn generoso. Hoy mismo vaya a revisar los roperos y saqu.e todo lo que no precisa y Hame por telefono, para ver como se entregan las cosas para prepararlas y despacharlas. |Dios ama a quien da con alegria! La organizaciön de la Colecta estä en manos de la Legaciön Yugoslava que trabaja con el apoyo de la Cruz Roja. Dirijanse a las siguientes direcciones: Legaciön Yugoeslava Avda. de Mayo 1370/III piso, U. T. 37-4551. Pbro. Juan Hladnik, Paseo 431, U. T. 4C-3361. He aqui la tragedia de la desnudez que con tanta premura reclama remedio: Al invadir los Alemanes a Yugoslavia, requisaron a la gente todos los bueuos trajes y piezas de lana, para vestir sus ejercitos contra el irio ruso. iQuö quedö a la gente? |Sölo los trajes usadosl Para peor, desaparecieron todas las tien-das. Ya no hubo modo de adquirir nin-guna ropa mäs, pues toda la indusiria de los paises bajo el mando nazi aten-dia sölo pedidos de guerra y soldados. Mientras tanto los vestidos seguian gaständose. Peor todavia. Empezaron los saqueos contra los pueblos acusados de partici-par en actos de sabotaje y de rebeliön. Inesperadamente aparecieron las oxpedi-ciones punitivas echando fuego a las po-blaciones. La gente huyö para salvar, si era posible su pobre vida, muchas ve-ces de noche, en ropas menores sola-mente. Los vestidos se quemaron y poco fuö lo que han podido hacer los me-nos desgraciados vecinos en su ayuda. Centenares de miles de personas iue-ron denortados en los primeros dos anos. No sc les dejö llevar nada. Todo lo que quedö en casa. fuö secuestrado. Luego regresaron, los que han tenido suerte. Pero han regresado desnudos . . . Hace 4 anos, que no pueden comprarge göneros. En tales circunstancias la desnudez es inevitable. Familias de varias personas aponas pueden iuntar para vestir humanamente a uno, para ir entre la gente. En casa ya estän contentos, si pueden disponer de alguna prenda, para cubrir-se un poco siquiera. La gente que trabaja en el campo, al ver alguna persona acercarse, abandona corriendo su faena, para reiugiarso entre los matorrales cercanos .... Hogar Esloveno, San Blas 1951, (J. T. 55-3667. Club Yugoslavo, Santiago del Estero 629. U. T. 38-2864. PO ARGENTINI SEM IN TJA Corpus Cristi Puerto Rico. . Montecarlo. . Kljub temu, da sem vedel, da ni velikih krajev ob Pa-ranä više od Posadas, so mi visokozv.eneči naslovi le napravili nekako iluzijo, katera se je pa vpričo dejstev kaj kmalu razpuhtela. Bila je že ura 15 in še kaj, ko smo zavozili tisti dan, 8. novembra v naselbino Puerto Rico. Tu je bila skupina hiš, . tam nekje grade cerkev poleg večje zgradbe, ki je zavod in šola za vzgojo deklic, , snet !am je gostilna in trgovina in še naprej pošta. . Vse je razmetano vnrek, tako da sploh ne veš, kdaj si v “mestu". Postali smo tam kjer je izhodišče za cesto proti Eldoradu in zvedeli, da mikro ne vozi, ker. . ni nafte. Torej kar v pristanišče, kjer ima priti tisto popoldne lanča “Gonzalo". Bila je davno že ura za kosilo, tako sem čutil, toda, ali naj zamudim lančo? Res je dišalo prijetno in vabilo k mizi, toda sem si mislil: saj bom. v pristanišču tudi našel kak restavrant in menda boljši. . . Spravil se je mikro. Še trije potniki smo ostali, ko je vozil po strmini doli v norto, kjer je bilo videti mogočen napis “Puerto Rico". Toda, kje pa je pristaniški bufet?. . ki e ja ravnatelj pristanišča? kje je pisarna? k?e prodajajo vozne listke? kje je carinska postaja?. . . Vsega takega ne bilo nič najti. Le lesena baraka, ki je skladišče nekega podjetja in lesen žleb, po katerem spravljajo tovore do brega in v strmo strugo, ter kup desk doli ob vodi, priča, kje naj človek išče “Puerto Rico". . Ko sem dognal, da je najbrže še več kot uro časa do prihoda lanče sem se vrnil proti naselju, da poiščem kako gostilno. Pa sem dognal, da je tudi to, zastonj, kajti tisto uro ne bom dobil v nobeni več obeda. Zato sem pa kar v prvem boliču obsedel, od koder sem lahko oprezoval, če prihaja lanča. Malo kruha, sira in salame in čašo vina, pa je bilo poskrbljeno za potrebo. Pozanimal sem se, kakšni ljudje žive tamkaj in zvedel, da je največ Nemcev. Prav tiste dni se je kraj pripravljal na svečano proslavo 25 letnice ustanovitve. Ustanovitelji pa so bili nemški priseljenci, ki so prišli iz Brazilije, od koder so jih pregnale kobilice in so v 10 leth pomanjkanja in neumornega dela dosegli ustvariti si blagostanje, katero uživa sedaj kraj, ki v pristanišču sicer ne kaže kaj posebnega, a je bogat dragocenega lesa, odlične žerbe in drugih pridelkov, ki bogato plačajo kmetu delo na tisti zemlji. NA REKI PARANA. Edina stvar, katero je nudilo "pristanišče" je bila klop v senci dveh dreves, po katerih so brenčale če- f MARKO NEMANTIČ doma iz Radovič pri Metliki je pc daljši bolezni, umrl 25 marca ir. bil pokopan na Avellanedi, belice, kot da sta lipi in res je bilo cvetje nekaj sličnega in listje tudi. Globoko doli je blestela mirna voda, ki se je le za hip razgibala, če je kaka riba hlastnila za muho izpod gladine. Dve osebi sta čakali tudi na lančo, drugače pa ni bilo žive duše in še mi smo svečano molčali Pač, nekaj se giblje tamle. . Bil je čolnič, ki je priplul od paragvajske strani, ki je bila še bolj nema, kot argentinska. Tukaj je za našim hrbtom, onstran grička, vendarle nekaj skupin belih hiš z rudečimi strehami, na paragvajski strani pa ni bilo videti sledu človeškega bivališča. Drobna deklica je pristala s čolničem in jo ubrala po strmi stezi navzgor. Namenjena je bila v trgovino, da kupi — soli . Pač edina stvar, katero Paragvajec potrebuje in za katero zmore en groš. Na oni strani je do naselja gotovo vsaj 20 km daleč, zato je deklica prijadrala na to stran. Bil je vroč dan in zato mi je prišla misel, kaj ko bi se šel kopati. . . In če med tem pride lanča? Menda jo bom že kaj preje slišal, tako sem zaključil in: rečeno, storjeno. Kmalu sem bil v vodi, toda skrajno previden, kajti večkrat že sem slišal, da je Pa-rand nevarna reka. Posebno da ima neke ribe gre-benarke, katera se kar nenadno omuzne ob človeku, ali na katero lahko tudi stopi in se obrcjže, da je joj, ker ima strupen greben . V vodi sem se malo osvežil in kar hitro bil zopet, na red. a o lanči še ni bilo sledu. Med tem je obala nekoliko bolj oživela. Nekdo je pognal v reko trnek in potrpežljivo čakal na ribe, med tem, ko je pripravil ogenj za mate. Tudi trene je povabil a sem soreiel le ponujeno — cigaro, za mate mi pa ni bilo. Videl sem namreč, da je zajel vodo kar od kraia, vso mastno in algasto. Čakate na lančo? me je vprašal in mi nato pripovedoval, da "pravzaprav tudi on čaka na ladjo" ... Že pet mesecev čaka. V juniju je odšel iz Buenosa. On je agent za trgovske tehtnice in sedaj čaka blago, katero je odposlal tedaj iz Buenos Airesa. Ker je voda že tako dolgo nizka in. je tovorni promet po reki skoraj do-polnoma zastal —- v Corrientes je kakih 50 ladij, katere čakajo kdaj bo voda narastla — in on čaka, kdaj tista barka pride in med tem: mate pije in ribe lovi on in žena. Torej kar pol leta čaka na barko in mate pije, ribe lovi in domače ciaare kadi in seveda čaka tudi, da mu bodo — izbohšali plačo. . Meni se je pa zdelo, da je bila cela večnost že tisti dve uri, kateri sem moral čakati na lančo, ki je slednjič le pribrzela, tako neslišno, da sem jo komaj opazil, čeprav je oni mož že deset minut preje povedal: “že gre". Menda ima poseben organ, s katerim čuti tresenje zraka, kajti brnenje motorjev je bilo slišati šele, ko je bila lanča v bližini. Naslonili so na breg desko, brodar mi je stegnil roko, dva koraka po tej ozki brvi do krova in na sedež. Bila je že skoraj šesta ura popoldne, ko smo se pognali naorej. Jaderno je ostajala za nami obala, obrobljena večinoma z vitkim bambusom, ki ga imenujejo ”ta-cuara". . Popustila je dnevna vročina in prijetna sapica nas ° božala, ko ie visoka obala že razprostrla čez nas °1° senco. V prijaznem pomenku s sopotniki nas je a otila noč, katero je le redka lučka motila. Nekaj-1 j,a sm° pristali za hin in že hiteli dalie do zadnje ri itd. Znana je tudi korist, ki jo imajo podjetja poročenih delavcev z družinsko plačo, S tem, da je delavcu oziroma na-stavljencu zagotovljena družinska plača, isti postane stalen. Navadno postanejo taki stalni delavci strokovnjaki v svojem delu, ki natančno poznajo ves način proizvajanja in tudi znajo preprečiti vse napake, ki bi podjetju znale škodovati. Delavec potem običajno dela z veliko večjim veseljem, ker ga ne tarejo skrbi za družino in bodočnost in ve, da je s prespehom podjetja zagotovljen tudi njegov prospeh, Običajni izgovor, da posamezna podjetja ne zmorejo družinskih plač, in da so iste nemogoče, ne drži. Družinsko: plača ni stvar posameznika ampak vse človeške družbe. Bogastvo držav je delo delavcev. Zato mora splošnost, to je država, gledati, da sadove dela tako razdeljuje, da jih postanejo deležni tisti, ki so delali. Enako človeško naravo imata delojemalec in delodajalec, zato imata tudi obe: enako pravico ustanoviti si svoj dom in. svojo lastno družino. Papež opozarja pri tej priliki še na druge koristi prervične družinske plače. Običajno tis'", ki ima družino, svojo družino ljudi, in ker jo ljubi tudi zanjo skrbi v sedanjosti in skuša skrbeti tudi za bodočnost. To ie pa nemogoče brez varčevanja. Tako družinska plača privede k varčevanju in s tem tudi k nekemu skromnemu imetju. Pravična plača je tako najboljše sredstvo, da se prepad med tistimi, ki imajo vse, in tistimi, ki nimajo nič, vedno bolj manjša. Brez vsake nasilnosti in revolucije se potom pravične plače mora premoženje razdeliti enakomerno med vse. Pravična plača razdeljuje premoženje po edino pravičnih načelih dela. Mirno lahko ohrani milijarder svnie milijone in milijarde. Ako jih bo on in nieg-vi dediči samo užival, brez dela, bodo prej ali slej prišle v druae roke po-'om po pravici zasluženega plačila za delo, (Nadaljevanje) PISMO IZ ŽUŽENBERICA. SIoveniteCmaKr-ŽUhu PeČOti "Rdeči Križ veni Krst' W T °db°r" 1,1 "Druš,v° Cr' vasi (Šmihel) aV1'e J® Prišl° iz Drašče mu žena 8 P1Sm° Tonetu Glavič. Piše Plice na Dole^V Z naslovom Obrh, To- v Žuženberku »! S1°Velliia' Najbrše najbližnji v Novem°S U,G RdeC1 križ in 'e pnj ' , T6m mestu . . . ■ Kako sat6re °dlomke iz P-ma: Priti do tega. Ta Vtf8e7 da 3em smo vsi zdravi Otro ? ^ ‘ Doma ne bi poznal, oni 7 S° Zras,li- da >ih morejo pozabit P%nVeT ki 'e ne ' " £e "UStrkrat so me kregali, zakaj sem te pustila v Ameriko, sedaj so pa veseli, da si tam, da boš nekoč še zdrav domov prišel. Doma imamo dela dosti, drugega pa bolj po malem. Letina je bolj slaba ... Je bila suša. Imamo deklo: oče in mati morejo malo delati. Klečečka mati so umrli 19. marca 1943 . . . Povličkovi (to je Hrovat Jože, iz Rebra, ki je bil v Argentini in se je vrnil 1936) so zdravi, a jim je vse pogorelo in Jožetova hiša v Šmihelu je tudi zgorela. Pri drugih vaših domačih nič posebnega . . . Piši mi čimpreje, pošiljati pa ni treba nič. Bomo že preživeli, saj smo že vajeni stradati. Bomo že lcaj boljšega dočakali. Vse skupaj lepo pozdravim. Tvoja žena. Pristavlja tudi pozdrave učiteljica Pepca Koncilijo, Tonetova svakinja, ki ima menda svoje službeno mesto blizu Toplic. PISMO IZ SODRAŽICE Gospa Mary Paus, je prejela potom Rdečega križa pismo od svojcev, živečih v Sodražici 19. avgusta 1944: “Sprejeli smo Tvoje poizvedovanje. Vse je v redu. Mati in John sta bolna; Anton je odsoten. Hiša in poslopja so ostala. V trgu hiše in družine pokončane. Pozdrav — družina Vesel." ‘SLOVENSKA KRAJINA" Društvo je že začelo akcijo za zbiranje obleke za rojake v domovini. Poziv, da se sprejmejo novi člani brez pristopnine za dobo treh mesecev, je pritegnil spet nekaj novih članov. Operiran je bil društveni član Janez Nemeš. v Quilmesu, in je operacija dobro uspela. NASLEDNJA VESELICA se vrši 7. APRILA v prostorih SLOVENSKI BAR (Kramar-Laki) Dean Funes in Chacabuco na Avellanedi. Začetek ob 20 uri. OBČNI ZBOR “SLOVENSKEGA DOMA" se je vršil 11. marca. Iz podrobnega poročila je bilo razvideti obžalovanja vredno brezbrižnost rojakov za društvo, ki je že toliko koristnega napravilo za našo stvar tukaj in ki ima prav sedaj še posebno velike naloge pred seboj. Videlo se je pa tudi, da ima društvo lepo število mož, kateri so pripravljeni za resno in nesebično delo. Zadnje poslovno leto je bil odbor zelo delaven, kar dokazujejo lepo urejeni društvni prostori, pri čemer so dokazali mnogi člani veliko delavnost in požrtvovalnost. Glavna zasluga gre seveda neumornemu predsedniku Stanku Baretto, kateri je na željo vseh navzočih sprejel predsedstvo tudi za naprej. Novi odbor je sledeči: Predsednik Stanislav Baretto. podpredsednik Štefan Lipičar, tajnik Ivo Hvala, podtajnik Danilo Pa-škulin, blagajnik Ivan Berginc, podblagajnik Edvard Keber, gospodar Josip Zlobec, knjižničar Danilo Paškulin. Odborniki: Josip Paškulin, Slavko Turk, Marij Medvešček, Franc Kovač. Revizorji: Albert Beltram, Franc Husu, Josip Germek. OBČNI ZBOR G.P.D.S. V VILLA DEVOTO se je vršil 28. januarja. Predsednik Černič je pokazal da je društvo bilo prav delavno in je z uspehom zajelo mladino, katera sedaj deluje v lastnem mladniskem odseku, ki ga vodi Bruno Dreossi. Izvoljen je bil sledeči novi odbor: Predsednik Viktor Černič, podpredsednik Ivan Pečenko, tajnik Vinko Batagelj, podtajnik Vinko Špacapan, blagajnik Jožef Brezavšček, podblagajnik Anton Mislej, gospodar Franc Čotar. Širši Odbor: Ušaj Aloj, Mihelj Franc, Anton Štokelj, Viktor Černič, Rudolf Živec. Vinko Špacapan, Karlo Bovcon, Alojz Pečenko, Jakob Lisjak. Franc Levpušček in Čotar Franc. SLOVENSKO PODPORNO DRUŠTVO NA AVELLANEDI je na občnem zboru 11. marca izvolilo zopet stari odbor. Predsednik je Jože Ošlaj. AM ASO MONTE CUDINE AZAFSAN MONTE CUDINE OALIDAD Y RENDIMIENTO MONTE CUDINE S. R. Ltda. Capital 1,000.000 $. BELGRANO 2280 4 < 4 4 4 4 4 4 V SOBOTO CELI DAN je odprto samo za naše ljudi, da se fotografirate v FOTO SAVA San Martin 608 — Tel. 31-6440 — Florida 606 ŽENINI — NEVESTE — DRUŽINE Obrnite se na SLOVENSKO TOVARNO POHIŠTVA ŠTEFAN LIPIČAR eUTENBEBO 3360 7 Avda. SAN MABTLN TeL 60-3036 DUHOVNO ŽIVLJENJE LA VIDA ESPIRITUAL Pasco 431, Buenos Aires, Argentina CORREO ARGENTINO TARIFA REDUCIDA Sucursal 13 Concesiön 2560 “YUGOESLAVIA EN FOTOS" Pod tem naslovom bo izšla za obletnico napada na Jugoslavijo lepa revija, ki jo pripravlja bivši urednik “Naše Sloge", g. J. Defrančcski in Iv. Borič. izdajatelj revije “Pueblos Libres". Revija bo obsegala kakih 50 strani ter bo imela razne slike v barvah ter popis vsega življenja iz vseh delov naše domovine. Priporočili bi našim ljudem, da si to revijo nabavijo. Tudi naši trgovci in obrtniki naj bi dali v revijo svoj oglas. Cena reviji je $ 3.—. Naroča in piše se na: “Yugoeslavia en Fotos", Corrientes 3114 - Buenos Aires. KRALJ MATJAŽ Ožgane le stene v temačne oblake štrle, v razklanih zidovih samota sameva in slepega le netopirja koraki splašš, votlo ki pod njimi praznota odmeva. Mar med ruševinami srečo nekdanjo, prijatelj, iskat si prišel? Namesto nebes pa nesrečo brezdanjo si našel, prekletstvo, pekel? Tu vse naokoli nekdaj se smejalo je mlado življenje in delo, marljivih je rok tu nešteto kovalo ljudem blagostanje, prosveto veselo. Kje zdaj ste kovači, ki tvorci ste vse naše sreče? Kje naših domov ve, ognjišč svečenice? Po zlatem čebljanju otrok mi zaman hrepeneče ozira v gluhe noči se prežalostno lice. Se zmaju iz severa še hoče naše krvi, na jugu pa kača od nekdaj na rod naš preži in vraga naš dom sta razdjala, naš rod sta na štiri vetrove razgnala! Spet Kajnovo seme zmaguje in orgije strašne obhaja, ob naši se krvi, ob naši nesreči napaja. Kaj tam pa v daljavi se bliska, grmi?------- Peklenšček! Kaj deš? Se nič več ne bahaš? Že bliža v nevihti se, z vojsko hiti in meč maščevanja mogočno vihti, že trešči ko strela med vas sam kralj naš, sam kralj naš Matjaž! D. Doktorič | Recreo “EUROPA” RIO CARAPACHAY Pri domačinih v prelepem kraju. — Po ceni Prevoz s postaje Tigre tja in nazaj, odrasli $ 1.—, otroci $ 0.50. U. T. 749 - 589 — TIGRE — FOČA. IODO JUAN B0GANI 1923 — ALSINA — 1925 U. T. 47, Cuyo 6894 IMPORTADOR DE TEJIDOS Sucesor de BOGANI HN08.