IDTTZHZO'XT'ISrO ZI^3L,J"E13SrvTE3
M«NUM-210 [LA WO®A liPO^OTPAL	LETO m - S5MS
Los Apöstoles Eslavos San Cirilo y San Metodio conmemoraremos con los actos:
1. DE JULIO a las 10 horas: misa en Avda. del Cainpo 1653.
8. DE JULIO a las 15 horas: acto religiöse en Avalos 250 y luego la asamblea de la Cof radia y una fiestita fa miliar con te y cine en Paz Soldan 4924.
CIRILOVA NEDELJA Ta naš praznik bomo praznovali takole:
1. JULIJA NA AV. DEL ČAMPO ob 10 uri: sveta maša, kjer bomo gotovo slišali prav lepo petje na čast Svetima Bratoma.
8. JULIJA POPOLDANSKA SLOVESNOST na Avalos 250 z začetkom ob 15 uri.
Po končani svečanosti v cerkvi bomo imeli zbor Bratovščine in nato čajanko in družabno prireditev.
Prosimo gospodinje in gospodarje, da «oskrbite kaj za na mizo, za jedačo in pijačo, da bo “šagra” popolna, da bo “žegnanje” kot se spodobi.
Toda obra grande supone heroismo. Šobre el neroisme de San Martin, famoso general de los Andes, estriba la grandeza d® la Argentina.
Entre los majestuosos picos de los Andes se for:cba ia liber-iad de la Argentina grande.
El 9 de Julio es una gran fecha patria argentina, dia de la Indefcendencia gue nos Hace recordar entre otros prohombres afgentinos especialmente a San Martin que tan decisivamonte contribuyo para la formacičn de la gran Argentina libro con su famoso ejčrcito de los Andes.
General San Martin je najodličnejši tvorec argentinske uamo-ptejnosti. Rojen je bil 1778 leta. 7 letnega so peljali v Španijo, kjer J® bil v vojnih šolah in je videl od blizu vojno v času, ko je Napoleon vdrl v Španijo.
Vrnil se je v Argentino po majniški revoluciji in sprevidel l®snost položaja. Z navdušenim sodelovanjem pravih rodoljubov je 0rganziral močno armado v zavetju mendoških hribov in od tam s spretnim načrtom napadel špansko vojsko v Čile in v Poiu. Do-8e9el je popolen uspeh in je v naslednjih vojnih h: diplomatskih Qk‘ih uspelo vreči iz dežele Špance, kateri so bili preveč zaposleni v Evropi, da bi mogli zadosti izdatno silo postaviti v Južno Ameriko, ki je tedaj že vsa dvignila zastavo svobode od Centralne Amerike, kjer slave generala Boltvarja, do Peru, kjer je Slavni narodni junak general Sucre pa do San Martina, katere-mu dolgujejo svoio narodno svobodo vse dežele južne Amerike, lci leže južno od Ekvatorja.
Ko je svoje delo dovršil se je umaknil iz tukajšnje javnosti in je umrl v Franciji 1. 1850. Njegov grob je v Bologne Sur Mere, kjer je s®danja vojna divjala tudi čez njegov spomenik, a ga je le malo Poškodovala.
David Doktorič:
@1 ELATIMiM JIZESP
^red duhom iz davnosti vstaja Povest naših slavnih dni, sPomin, ko se ta mi poraja, otožnost mi v srcu budi.
“Da! Našega, veš, sta vladari obiskat poslanca prišla, zastopnika menda cesarja mogočnega grškega sta!" —
“Med mojim ostanita ljudstvom, od vseh teh le mojih gradov zberita za stan si poljubno, vzemita zlata si, darov!" —
Plačilo, o knez, ti bo večno, če naju poslušaš sedaj, in ljudstvo na veke hvaležno slavilo te bo vekomaj."
plas pesmi se naših razlegal ,e ob jezeru Blatnem nekdaj, *° zemljo Slovenec obdelal. Slovence spremenil je v raj.
A nista prišla radi slave, posvetne minljive časti! Modrosti apostola prave resnico učita ljudi.
“Ne moreva dolgo ostati, drugam naju kliče dolžnost; izmed pa darov si izbrati, to nama dovoli prostost:
Učencev bila sta že vzela s seboj Iz Slovaške na pot, med nje še Slovencev sprejele sta sveta Ciril in Metod.
poprej tu zavratno močvirje b>lo naokoli je vse, i v času povesti že vir je b°gastva slovenske zemlje.
Kako ie vsem v srcih vzkipelo ko Ciril je govoril ljudem z besedo slovensko veselo, domačo in drago niim vsem!
Nadarjenih dečkov izberi in nama izroči jih vse, vlrditi jih hočeva v veri, učiti jih vede lepe.
Nad mesecev šest sta učila te dečke in verni naš rod, nato pa sta v Rim napotila po zemlji slovenski se tod.
v trdnem tam Blatnem jo gradu naš Kocelj modrč kneževal; z junaki ie proti sovragu haš narod krepko varoval-
Metod pa se menil le z njimi v slovenščini mili lepo s ponižnimi in bogatini; nikdar se ni čulo tak6.
Pa pisati, brati besedo slovensko, domačo gladko, to delo koristno in resno služilo bo ljudstvu zelo.
Ie ura slovesa odbila, sam Papežev kliče jih glas, iz rok naj Njegovih razlila bi milost po njih se na nas.
^es Blatograd, glej, je v zastavah, b°d njim pa ves narod je zbran. —
^aj, Kocelj, naš knez, mar proslavlja
Posebno slovesnost ta dan?" —
Po lavnem prelepem sprejemu knezKoceli oba pogosti, v zadregi je, vidi se njemu.
Položil slovenski prosveti boš temelje trdne ti s tem, ta -stavba viharjem stoletij
zadosti iu dali časti.
______vselej kljubovala bo vsem!
Slovenci! Hvaležno slavimo Cirila, Metoda srčno in Kocelja kneza hvalimo, ki slušal ie brata zvestč!
DUHOVNO 2I V L J E N I £
je mesečnik.
Uredništvo: Pasco 431 Urednik: Hladnik Janez.
Telefon 48 - 3361	(48-0095)
Kliči od 11—13 ure in po 8 uri zvečer. Ob sredah in petkih ni doma. Uprava: Paz Soldan 4924
Telefon 59-6413
Reg. Prop. intel. 155424
CERKVENI VESTNIK
1. Jul.:	Masa na Faiernalu za
f Frančiško uoija in -f Anion mihelj.
Fn sv. Rozi za 7 Franc Slona ob 12 uri.
Moiitve se ne vrše. Telovska procesija pri Sv. tlozi od 15 n.
ti. jul.: Masa na Avellanedi v dotier namen.
Fn sv. noži za f Jožef Rožič.
Molitve in čajansa na Faternalu ob 15 uri.
15. Jul.: Maša na Paternalu za f Anton Jug in y Marija Jug.
Pri sv. ttozi za -j- Janez širok ob 12 uri.
Moiitve in shod Bratovščine na Avellanedi.
'ii, jul.: Maša na Avellanedi za stariše Repič.
Molitve na Paternalu.
2/. J Uh.: Maša na Faternalu za •j- Ido Mavec.
Molitve na Paternalu.
POROČILI so se FORTUNATA DOKTORIC in LUIS DUARTE pri sv. Rozi. Nečakinja č. g. Davida Doktoric je ustanovila novi dom v San A dresu.
V	LURDESU sta se poročila 16. junija AVGUST COTIC iz Bilj in MILENA CÜ-ČIC iz Vertojbe. V lepo okrašeni cerkvi in med prijetno godbo in otiimimi lučmi se je izvršila porokp, nakar jo vsa družba odhitela na ženinov dom v Avda. Fr. Beirč 5388. Zbrala se je prav vesela družba samih Slovencev brez izjeme. Zvečer pa se je zbrala širša diužba, čez 200 oseb v dvorani GPDS v V. Deveto.
V	CIUDADELI se je poročil ANGEL ČERINI, ki je vzel za ženo KLOTILDO EVO PROTI dne 2. junija.
KRŠČENA je bila pri sv. Rozi MARGARITA IVANKA HOZJAN.
f LUDVIK TROŠAR iz Murske Sobote je postal žrtev poklica v Llavallolu, kjer je delal v tovarni “Firestone" in se je prevzdignil.
f FRANC JARC, doma iz Giobodola na Dolenjskem je umrl 10. junija v bolnici, star 45 let. Zapušča ženo. sinčka in hčerko. Mnogi njegovi znanci in rojaki so ga spremili na zadnji dom na pokopališču Flores.
f STEFAN MUROVEC, star 40 let, doma iz Čepovana je zapustil svojce za vedno 18. aprila. Bolehal je sicer že dalje časa na želodcu, a smrt je prišla nepričakovano. Zapušča ženo. ki je iz Mendo-ze. in 2 hčerki. Živel je na Paternalu. od koder so ga spremili na zadnji poti na Čakarito.
f ANICO VODOPIVEC, nežno cvetko, ki je štela komaj nekaj mesecev je 12. junija nemila smrt iztrgala iz rok Staričev, nebeški vrtnar jo je pa presadil na večne livade, kjer ni ne smrti, ne sojzd, ne bolečin.
TRST Y VENECIA JULIA
Al termmar la guerra de ltii4/10 los eslovenos acoptaron la orden det alto mando aiiado y retiraron s us trop as de Tneste y Goricia, connando en la ' j usti cia internacional". Los italianos, com-pletamente derrotados en tsonzo y hu-yenao nasta Fiave. luogo de aeponer Jas tropas 'iustriacas las armas. invenlaron el triunio de Vittono Veneto" donae no hubo ni siquiera nuiguna batalla, y pro-cedieron luego a la ocupacion ao los puenlos esiovenos que hatiaron todos con Dandera blanca izada. Eiitraron asi en Goncia, Momaicone, Trieste, Idria, sin que se disparara una sola bala . . . No obstante muy distmta seri a la marcha de los acontecimienlos, si el pueblo sos-pechara la trampa que le proparron los aliados, que luego entregaron a italia aqueilas regiones.
En base de esta experiencia fatal y descontiando de la prometida justicia de la Uarta del Atlantico tomaron los yu-goslavos esta vez una actitud mas tirme: Ocupar nomas lo que es esioveno y croa-ta, que us toda Is tria y las provmcias de Trieste y Gorizia.
El objetivo completo no fuč logrado, pero fue demostradu la firme voiuntad de Yugoslavia. y documentaao el dere-cho yugoslavo sobre Goncia, Tiieste con el litoral esioveno e Istria.
La exigencia inicial del alto mando aiiado, de retirarse las tropas yugo-slavas de toda Venecia Julia luč reau-cida y se estableciö la linea de demar-cacičn temporaria al este de Pola-Tries-
NAROČNINA IN TISKOVNI SKLAD
Vedno je treba ponavljati prošnjo, pa še jo nekateri preslišijo in še odlašajo. Le ganite in poravnajte tisti, ki ste zastani z naročnino in priložite še kaj za tiskovni sklad, kakor so storili sledeči:
Zgonik 1,- ; Domicelj 8.—, Sterle 3.—, Slejko 2.—, Vidmar 6.—, Šemole 2.'—. Skledar 2.—, Hribar 1.—, Brajer 5.—, Abramič 1.—, Fon 1.—, Cogorno 3.—, Pisk 1.—, Škamperle 1.—, Ražman 1.—, Škarabot 2.—, Mlakar 1.—, Zobec 3.—, Espinosa 3.—, Jurič 1.—, Brankovič 1.—, Fajt 1.—, Particari I.—, Remec 2.—, Bandelj 1.—, Terbižan 1.—,	Bregant 1.—,
Šlcaber 1.—, Danev 1.—, Trobec I.—, Markič 1.—, Mužič 1.—, Klinkon 1.—, Šinigoj 14.—, Ličen 1.—, Kralj 1.—, Remec 3.—, Hanzelj 1.—, Rožič 2.—, Dravec 1.—, Gregorič 1.—,	Živec 1.—, Horvat I.—,
Pečenko 1.—, Furlan 2.—, Šatej 1.—, Nemanič 5.—, Ličen 1.—, Persolja 3.—, Pu-rič 1.—, Tavčar I.—, Ušaj 2.—, Podlogar 2.—, Požar 1.—, Primožič 1.—, Filipič 1.—, Naglič 4.—, Bratina 4.—, Majeršič 2.—, Perič 1.—, Kokoravec 2.—, Kunič 2.—, Počkaj 1.—, Pipan 2.—, Sancin 1.—, Lisjak 1.—, Kavčič 1.—, Trpin 1.—, Volčič 1.—, Špacapan 2.—, Bitežnik 1.—, Žigon
I.	—, Ivančič 1.—, Šajn 1.—, Tomšič 1.—, Gergolet 3.—, Matajurc 1.—, Zaletel 1.—, Muri 2.—, Berden 2.—, Berden 1.— Pa-sicnjak 1.—, Basanese 3.—, Furlan 1.—, Razni v manjših zneskih in neimenovani 7.—.
f MARIJA MERKUŽA, por. DEVETAK je po daljši bolezni zapustila solzno dolino. Na smrt lepo pripravljena je umrla
II.	junija. Doma je bila iz Gorice. Sestra vsem rojakom znanega pevovodje g. Merkuže, zapušča tu moža in dva že od-rastla sinova. V Ameiiko je prišla pred 15 leti. Njen dom je bil v La Verde v Čaku, a je umrla v Bs. Airesu pri bratu, od koder jo je na poslednjem potu spremilo mnogo rojakov. Stara je bila 49 let.
LA VIDA ESPIRITUAL
Revista mensual. Direcciön: Pasco 431 U. T. 48 - 3361 y 0095 Director: P. Juan Hladnik Administracičn: Paz Soldčtn 4924 U. T. 59 - 6413 Suscripcičn anual $ 2.—.
te-Goricia, dejando asi a disposiciön yugoslava el puerto de Reka (Fiume) y algunos puertos menores de Istria Occidental.
Algo mas de la mitad del terntorio disputado ya pasa asi al podor do Yugoslavia. Las tropas yugoslavas evacua-ron la regiön al oeste de dicha linea, dejando pequenas guarnicioncs conforme con lo estipulado en el convenio, firma-do en Belgrado entre los mariscales Tito y Alexander.
El 12 de junio ya quedo la situacičn normalizada. El relno yugoslavo de Trieste se realizö sin domostraciones cla-morosas, pero en Goricia. cuya pobla-cičn es eslovena en gr an mayoria hubo esccnas de despedida entre lčgrimas pi-diendo la poblacičn a los yugoslavos que vuelvan pronto y que por nada abandonen a Goricia otra vez a la escla-vitud extranjera.
La administracičn de las regiones, que pasaron a poder de tropas aliadas se realiza ahora con el estatuto ostablecido entre los representantes aliados y yu-goslavos.
La suerte do esas regiones serč defi-nitivamente fijada en la conferencia de la paz. Todos los demds rumores que hacen circular los circulos simpatizantes con los italianos carecen de fundamento.
LA SITUACION EN YUGOSLAVIA
El jefe de gobierno yugoslavo visitč los centros pirncipalos del pais. En Eslo-venia hablč en Ljubljana, Colje y Maribor, prometiendo actitud firme en el asunto de las regiones eslovenas de Goricia, Trieste, Istria y Carintia. "No que-remos nada ajeno, pero tampoco dare-mos lo nuestro", čsta es la consigna.
Los estragos que causč la guerra, los saqueos, las matanzas en masa y las expediciones punitivas no se conocen aun. Pero se revelö que lu industria en Eslovenia sufrič poco dano y ya estč prestando grandes servicios al restable-cimiento econčmico del pais.
Otra os la situacičn en Venecia Julia, dondc han sido reliradas las maquina-rias a Italia.
En Osiek asegurč Tito todas las liber-lades democrčticas y que dentro de poco se realizarčn las elecciones en las cuales podrčn poner sus listas todos los grupos politicos, menos los de tendencias nazifascistas.
La situacičn de la iglesia no fuč toda-via aclarada. Se nota una fatal escasez de clero, asesinado bajo la dominacičn nazi.
Se dirigič a Tito una delogacičn de obispos catčlicos, pero no se conocen los asuntos alli tratados.
Tambičn se supo aue el asunto del "colaboracionismo" sigue causando mu-chas complicaciones y que hay un mi-meros notable de eslovenos y croatas. antes declarados oposilores del comunis-mo, que estorn ahora procosados si no logran salvarse. Sin embargo ouedč la situacičn tiltimamente muy aliviada con la declaraciön oficial, de que ya no se invcstigarčf a nadie su actitud politica anterior, con tal que demuentie su bue-na voiuntad para cooporar einceramente para la restauracičn do la patria.
BODIMO PREVIDNI!
V zadevi Trsta in naše Primorske smo že neštetokrat tožili in vedno bridko občutimo, ko vidimo, kako si to našo deželo hočejo zvijačno ali nasilno prisvojiti drugi. Koga ne bi bolela ta krivica! In še bolj nas, ki poznamo tiste kraje in ljudi in vasi in mesta; ki vemo da je vse tisto naše od pamtiveka, ki smo od tam doma.
Pa se oglašajo nahujskani Italijani, katerim šo njihovi kričači zabili v glavo, da je tista zemlja laška in kričijo do neba, da je krivica, če bi se tisto dalo nam. ki nam pristoji.
Kdo ne bi razumel te logike. In od kod vendar to, da je moglo priti 40 miljonov Italijanov na tako krivično zahtevo?
Zato. ker so slepo poslušali in lahkomišljeno verjeli tisto, kar se jim je prijetno slišalo. Vsak pač rad vse stvari prikroji po svojih željah. To je ravno narobe!
Ne po željah, marveč po pravici in po rednici mora iti vse. Ne po besedah prvega gobezdača se meri resnica in pravica, temveč po tem kakor je sama v sebi.
To veliko resnico navajam zato. ker je prav da vemo, kako lahko človek v svoji prenagljenosti sprejme nekaj kot resnico, kar je pa pogrešeno. To velja tudi o stališču, katerega nekateri rojaki zavzemajo nasproti papežu.
Za nas Slovence je pač velika nevšečnost to, da ima papež svoj sedež v Rimu. ki je glavno mesto naših najbolj zopernih zatiralcev. Tudi nam nič kaj ne gre v naše račune, zakaj je papež Italijan . . . Toda ne eno ne drugo nas ne sme zapeljati, da bi zgubili prevdamost in pravičnost v presoji dogodkov, kajti pri vseh teh postranskih okol-nostih je rimski papež poglavar katoliške Cerkve in ga moramo zato motriti iz tega stališča. Tisto, da je v Rimu in da je Italijan je postranskega pomena, kajti ne bo vedno v Rimu in ni bil in tudi Italijan ne bo vedno, o tem smo prav lahko prepričani.
Pa to ni tisto, kar sem hotel spomniti.
To kar me je navedlo na to da zapišem te vrste je, ker slišim, da so nekateri vse preveč pod vtisom govorenja in pisanja ljudi in časni kov, kateri namenoma sejejo nerazpoloženje proti poglavarju svete Cerkve in lažno predstavljajo stvari drugačne kot so v resnici.
Trdijo, da je papež šele sedaj obsodil nacizem in fašizem, kar je neresnica.
Resnica je to, da Mussolini ni nikdar spoštoval nobenega dogovora, če ni bil v prid njegovih fašističnih načrtov in papež proti takim maniram ni imel drugega kot ostro besedo, katero so pa v Italiji prikrili, dočim smo v Jugoslaviji zvedeli premnogo o prizadevanju Vatikana za pravice slovenske manjšine glede cerkvenih in verskih stvari. Toda Mussolini je vse tisto po doslednih fašističnih metodah skril prod Italijani; prav posebno pa so pazili na to, da bi no zvedel noben Slovenec, kadar je papež nastopil v obrambo naših pravic.
Prav taka je zgodba s Hitlerjem.
Ko je bil nacizem na svojih početkih, pred 20 leti, ko je bil sedanji papež za nuncija v Miinchenu na Nemškem, je prišel k njemu Hitler in ga prosil, da bi sodelovala z njegovim obnovitvenim načrtom katoliška cerkev. Obljubil je tedaj, da bo že dokazal svojo hvaležnost napram Cerkvi, kadar bo ta ideja prišla na vodilno stališče ... Pa ga je tedanji nuncij Paccelli gladko odklonil, ko je preštudiral 20 strani dolgo spomenico, v kateri je Hitler razolžil bistvo svojega programa.
Od tedaj je Hitler ostal sovražen njemu in seveda tudi Cerkvi.
Od dne, ko se Je sprožil vojni vihar pa vse do konca je vladala ostra napetost med Vatikanom in Hitlerjem, ki je bila toliko bolj težka, ker je prejšnji papež leta 1937, ob priliki solvesnega Hitlerjevega obiska v Rim, ko so razobesili po Rimu nacijski križ, dal zapreti Vatikan in se umaknil v Castelgandolfo. Hitler je želel biti tedaj sprejet v avdijenci in ogledati si vatikanske muzeje, pa mu je bilo s tem papeževim korakom vse to onemogočeno.
Kdo bo torej trdil, da je Cerkev sodelovala z nacizmom ali fašizmom. Kdor zamenjava laški Rim s katoliškim Rimom, Mussolinijev Rim s Petrovim, kaj lahko postane pristranski in obsoja ravnanje cerkvenega glavarja, toda s tem dela krivico vedš ali pa nevede. Kdor hoče o tem soditi, naj najprej prevdarno ugotovi, kaj je resnica in potem šele dela sodbe.
BRATOVŠČINA ŽIVEGA ROŽNEGA VENCÄ
ima za Paternal stoj glavni shod na Cirilovo nedeljo 8. julija na Avalos 250 bb 15 uri. Za vse člane bratovščine tb säöd ofcvezeii. Po cerkveni svečanosti «e bo vršilo zborovanje na Paz Šolddd kjer se bo podalo poročilo o delu Bratovščine. se bo vršila izvolitev tiadaljtie-ga vodstva in nato bo čajanka s arutdb-no prireditvijo.
Gospodinje in dekleta prosimo, da poskrbite za prigrizek in za okusen čaj, možki pa boste poskrbeli, da bo tudi kaj mokrega.
Začetek je že ob 15 uri. ker smo v mrzlem Času, popoldne pa je bolj toplo. Pa tudi zato, da bo nato vsakemu dan Čas. da pohiti potem še v Villo DeVoto, kjor se vrši dobrodelna prireditev za jpo-moČ potrebnim rojakom.
Na razpolago so lepi rožni venci po 1.50 irt 3.— $.
Ni prav, če je kdo tako pozabljiv, da tsc sproti pozabi, kar je sedanji papež v letih sedanje vojne grozote povedal nasproti divjanju nemških okrutneŽev proti nedolžnim žrtvam tako na Poljskem kakor v Sloveniji, tako na Češkem kakor v Nemčiji sami in Italiji. In vse to se je godilo v letu 1941, ko je bil Hitler še pijan zmage in je imel v roki moč, da Se maščuje nad papežem in Čerkvijo, kar'je na rafiniran način tudi delal, ni si pa upal na dan še tedaj s tem, kar le Imel pripravljeno za pozneje, ko bo “gospodar sveta'*. Za tedaj je namenil, da bo Vatikan izropal in Cerkev sploh vnlČil. V Vatikanu so to vedeli že več časa, toda s prenagljenim naslonom bi so Izzvala samo brezplodna zatiranja, ki jih je že itak bilo preveč, kakor pričajo tisoči duhovnikov po zaporih.
S nagovorom 2 junija je ‘papež na kratko pokazal vee razvoj boja med Hitlerjem in Vatikanom in izrekel hvalo Bogu. da je ta najnevarnejši sovražnik svete Cerkve od njenega postanka zginil.
Ob enem pa je izpregovoril resne besede njim, kateri imaio v rokah krmilo narodov, da naj strnejo vso svojo dobro voljo k temu, da zavlada na svetu resnična svoboda za vse narode
Iz papeževih besed zveni tudi bolestna skrb za stvari, ki so sledile koncu vojne. Imenovana je tudi Slovenija in Hrvaška. Nekateri so se razburili, ko so to čita-li. . . Mi pa, ki poznamo razvoj dogodkov v domovini, ki vemo, kakšno ozračje je vladalo med partizani in drugimi skupinami, katere niso simpatizirale s komunizmom, se ne vznemirjamo nad tem kar je omenil papež, pač pa s strahom pričakujemo bolestnih novic, ki nam bodo prinesle točne podatke o strahotnih žrtvah, katero je doprinesel naš narod kot žrtev nacističnega nasilja in medsebojnega bratskega boja, v katerem je izginilo premnogo najboljših Slovencev.
Nikar ni prav, da kdo kar slepo obsoja Cerkev in njenega glavarja, posebno pa ne med nami Slovenci, kajti ravno duhovniki, iz vrst in po nauku katoliške Cerkve so bili glavni tvorci naše narodno samobitnosti. Zgodovina se ne piše s peresom časnikarjev, ki vedno skušajo ugajati bralcem in iim resnice ni nič mar. pa tudi je ne pišejo pocestni poli-tikuni, kateri vse vidijo skozi naočnike svoje mržuje proti veri in Cerkvi. Cerkov je večna in božja, ljudje pa smo razburljivi in od danes do jutri.
;Yo creo en Dios, pero...!
Vivimos en una öpoca racionalista. Los progrsoos de la ciencia aclararon muchos secrctos ante los cuales el hombre antiguo no tenia explicaciön ninguna. La electricidad. los eiectos de alias temperaturas. los procesos auimicos. varios rayos. el funcionamiento del organismo humano, los nervios, las gländulas. los microbios. el magnelismo animal, la tele-patia . . el hipnolismo. . . y tantos ien6menos guo antiguamen-te se consideraban iuera del alcance de las potencias normales del hombre y hoy constituyen objelos de exporicncias y esludios.
Muchos hay que deslumbrados por estos resullados mara-villosos sucumben a la opiniön de la gente incrčdula, do que el orden sobrenatural ha de desvanecerse por completo con atin mayor progreso cientilico que reducird lodo lo descono-cido y misterioso a iörmulas y elementos racionales.
Los cientiiicos sabios reconocen claramente que hay M-mites de actividades humanas y reconocen el mundo meta-iisico. Solo los de poco alcance se empenan en violar lo inalcanzable con bu bruta ignorancia o su atrevida incredu-lidad. Les da trabajo. y quč trabajo, comprender el funcionamiento de lo creado y ya se atreven a negar la existcncia del creador.... Como los ninos, que no les importa ni el costo ni el arte de sus chiches y los destrozan con un aire triunfal. . . .
Sobrepasa ya todos los extremos de la lögica humana el negar a Dios. Por eso pocos llegan hasta ese absurde. Pero aunque no lo niegan tampoco deducen las consecuencias lögicas. No les importa ni de Dios, ni del orden metafisico, ni de la ley de Dios y de la relaciön del hombre hacia El.
4Por quö serd?. . .
jCosa sencilla! iPor qu6 la piedra cae siempre hacia abajo? iPor quö el agua nunca corre cuesta arriba?. . Es, por-que la materia gravita hacia abajo. Por eso el hombre, materialista. entregado a sus propensiones carnales, gravitan hacia la materia. Solo la inteligencia desapasionada os capaz do penetrar hacia arriba, donde cstd la luz divina. Reciön cuando subordina sus tendencias materiales a la evidencia que le impone la razčn, logra desvincularse de las cadenas de la materia para hacerse dueno do ella segun los planes sublimes del Creador.
Si se opone el materialismo humano al mismo Dios, cudn-to mds renegard de los diez mandamientos, del pecado, de la Redencidn. la Iglesia. los sacramentos, la jerarquia, el sacer-docio.... consecuencias lögicas de la fe en Dios. He aqui por quö hay tantisimos que dicen:
YO CREO EN DIOS, PERO NO CREO EN LOS CURAS
Un Dios, allä lejos, que gobiema el sol y los astros les parece una cosa muy razonable, pero no les agrada que ese Dios se acerque para controlarles la vida. para imponerles las normas de conducta. para establecerles autoridades, y p.edirles cuentas de su vida . . .
iCrees en Dios? Creyendo que de El tienes la vida, la luz, la salud, los talentos . . . ipuedes adraitir que ese Dios no tlene ningün interes en como usus y abusas de Io que recibiste de El?
iPuedes negar a Dios el derecho de manifestarte quö conducta bas de llevar para ser digno del honor que recibiste; cčmo bas de vivir para agradarle; le puedes negar el derecho de castigarte si le desobe-deces? . . .
iQuien eres para aprobar o desaprobar lo que el eterno dueno tuyo dispone? La vida, los milagros, la pasiön y la resurreccičn de Jesucristo y la institucion de la Iglesia, no son cuentos piadosos de los "curas". sino son hechos bien historicos, que solo se atreven negar aquellos que ignoran la historia o que quieren falsificarla. Entre estos hechos historicos existe tambien la
INSTITUCION DIVINA DEL SACERDOCIO.
Nos cuenta el Evangelio con que cuidado prepa-raba Jesus a los apöstoles para hacerles "pescadores de los hombres" (Marc 1, 16). Quien lee los evangelios sin ningün prejuicio halla alli el hecho del sacerdocio
El 27 de mayo se realizö la peregrinaciön eslovena a Lourdes que fuö muy concurrida. El sermön estuvo a cargo del P.
Hčctor Gilardi
a salvo de toda duda: eligiö los doce apdstoles y les autorizö como han de prever para la Iglesia de las generaciones venideras.
En la ultima cena, instituyendo la Santa Eucaris-ita, encargö a los apostoles: Haced esto en mi memoria (Juan 15, 16). En la primera aparicidn, luego de la resurreccidn, les dice: “Como me envid mi Padre, asi tambien yo os envio. . Recibid el Espiritu Santo. A los que perdonareis los pecados les son perdonados; a quienes se los retuviereis les serän relenidos" (Juan 20, 22). Las apariciones siguientes y su despedida mišma en el dia de la Ascensidn junto con la oracidn sobre los apdstoles (Juan 17) son textos que documen-tan la seleccidn de los apdstoles para el ministerio sacerdotal, y su continuacidn en el clero. Tan es asi que hasta los tiempos del protestantismo no hubo con-fusidn alguna, fuera de las discusiones referentes a varios grados sacerdotales (diaconado, presbiterado, obispado).
Rajo la irrfluencia del racionalismo pusieron los protestantes en duda “el cardcter sacerdotal" abu-sando de la carta de San Pedro, que habla del "sacerdocio universal" (Ped L 2, 9). No hay confusidn alguna para el Iector de toda la carta, que nos dice primero, que la union con Jesus comunica a todo cristiano cierto grado en la vida sobrenatural y lo obliga tam-bičn al apostolado. Luego prosigue: "Ruego a los presbiteros, superiores que estän entre vosotros, yo tambien presbitero y testigo de las pasiones de Cris-to.. apacentad la grey de Dios, teniendo cuidado de ella . . ." (I Ped 5, 1, 2). "Prehiter" verbalmente es "viejo". En la literatura cristiana antigua es sinönimo de “sacerdote" constituido como tal por 'Ta imposiciön de las manos" de los apdstoles y sus sucesores.
EL SELLO SACERDOTAL
Por la imposiciön de las manos se confiere al ordenado el "caracter sacerdotal" igual como con el bautismo el "caräcter de cristiano". Es un scllo espiri-ttualmente impreso en el alma que ya no hay modo como borrarlo. Una vez ordenado sacerdote por siempre Ilevara el “scllo del sacerdocio" digno o indigno de la sotana que exteriormente simboliza su vocacičn. Por mäs pecador que sea jamäs perderä el poder de ministra de la Eucaristia y del perdön de los pecados a los moribundos.
Quien llega al sacerdocio no es como quien recite el diploma de mödico o abogado, pues para el sacerdote, si bien la preparaciön intelectual es indispensable, no es su esencia. Hubo grandes tečlogos que no eran sacerdotes y tambiön hubo y hay sacerdotes de poca preparaciön intelectual. Pues no los estudios y los talentos constituyen a los sacerdotes sino el sacramento de la "Ordenaciön" que administra el obispo.
El sacerdote es como un hombre cualquiera, se oye con frecuencia. .. Claro que si. Las mismas leyes rigen su vida fisica; lleva las mismas consecuencics del pecado original y buen cuidado ha de tener, para no sucumbir a las pasiones, pues tambien por las venas de el circula la sangre. Lo que tiene de distinto es el "sello" invisible en su alma que le que-darä para toda la eternidad que lo caracteriza comb ministro de Jesucristo. La ordenaciön no lo hace Santo, ni le garantiza el cielo. Le da las llaves para abrir el cielo a los demäs, pero a si mismo tendrä que cbrir-selas con una vida santa, con que debe corroborar sus palabras y acciones sacerdotales.
San Pablo destaca bien claramente que "el sacerdote es hombre, pero Dios lo llamö para que le sirva de intermediario entre la gente y El. Rodeado con la misma flaqueza tendrä compasiön con los demäs . . . (Hebr 5).
LA DIGNIDÄD DEL SACERDOTE no reside en su persona. Los talentos, los estudios, las virtudes, todo lo que hay de humano en el Io posee al mismo nivel que los demäs hombres. Si no se es-fuerza con todo empeiio luchando contra si mismo queda muy por debajo de Io que debe ser como guia de los demäs. Peor todavia: pues como el demonio sabe: tal pastor tal rebano — por eso pone en juego todas sus artimanas para corromper a los ministros de Dios. La caida del sacerdote provoca luego gran-des estragos entre su feligresia y asi se cumplen los planes infernales para condenar las almas. Asi es que el sacerdote, mäs que los demäs, tiene que vigilar cuidadosa y humildemente y buscar en kr oraciön Y en la mortificaciän el sosten, para no perder la al-tura a la cual Io elevö Jesus al eligirlo como su ministro.
La dignidad sacerdotal reside en el poder que se recibe sin mörito porpio, cuando Jesus le imprime ,el sello sacerdotal con la ordenaciön. Realizando el sa-crificio de la misa, sentado en el tribunal de la peni-tencia, junto al lecho del enfermo. siempre cuando ejerce su misiön sacerdotal, lo hace en nombre de Jesucristo, que se vale de las manos, palabras, gestos y persona de su ministro. Siendo instrumenta de Jesus, Sumo Pontifice, el sacerdote es "otro Cristo" co-locado asi por sobre los ängeles mismos, ya que ellos no tienen poder de oficiar la misa, ni de perdonar los pecados. Con las llaves de la feliz eternidad de sus feligreses, ministros de los sacrämentos y de la pa labra redentora de Jesucristo, tienen los sacerdotes tal dignidad que no hay ninguna mayor en este mundo.
Esta es la doctrina de la Iglesia acerca del sacer-docio. En el Evangelio, hallamos las palabras bäsicas de Jesüs que cimientan la autoridad sacerdotal. Las glos del cristianismo las compl.etan epistolas apostölicas y la historia de los primeros si-
SACERDOTES MALOS . . .
"Todos los curas son malos. De* mil habrä alguno bueno" me afirmaban el otro dia.
iDespacito, amigol Entonces yo ya no puedo pre-tender ese puesto! Pero, enfin icuäntos sacerdotes co-noce usted?
Resulto que no pasan de veinte ... y entre ellos hay uno que otro que no es tan malo que digamos . . . Y, a mi no me toma tampoco en cuenta con los 999, pues no me conoce bastante . . .
|Vaya una cosa! Cuando uno tiene odio a los sacerdotes ya no le encontrarä cosa buena. Si ve a uno hablar con una mujer, ya sospecha alguna cosa mala; si Io ve en compania alegre, ya lo marca por
bebedor; si pide dinero, lo califica de comerciäntd . > . [Que importa a esos tipos el motivo que guia al sacerdote! Lo que les interesa es sembrar odio contra el sacerdote, alejar la gente de el, muchas veces sin darse ellos mismos cuenta, de que estän asi cumplien-do los planes mäs diabölicos empujando al infiemo las almas que alej an del sacerdote.
[Son malos! asi me insistia. De Usted no digo nada.
Yo por mi parte pedi hechos concretos. Y saliö una historia, ya se pueden imaginär, lo mäs feo que pucde ser ... [Y al final! ja quö se reducen aquellos cuentos? . . . "Me lo decian" . . .	“Y, quien se lo
dijo? £Ä ver si lo podemos encontrar? . . . Finalmente no hay quien pueda hacerse responsable de aquella acusaciön que resulta una calumnia liana. [El acusa-dor siempre anönimol . . .
No es. que de mil sacerdotes uno es bueno, sino que de uno malo entre mil salen calumniados los 999 buenos. £por quö los necesitados acuden primero al sacerdote? £Serä porque Ies creen ellos tambiön malos?
Hay sacerdotes indignos. Desgraciadamente. En medio de los honores que el buen pueblo brinda al sacerdote, es tan fäcil sucumbir a los halagos de la comodidad, gustos, vanidad, carino . . .
El ejemplo y la misiön de Jesüs Buen Pastor se pierde de vista y del pastor se hace un empleado que trabaja por dinero ... Se abandona la mortificaciön de su propia came, se hace la oraciön con descuido, se predica a los demäs Io que no se cumple en su propia persona . . . Fatales serän las consecuencias para el y para su feligresia.
iQUE HAY QUE HAGER?
Ningün estado tiene mayores admiradores y peores calumnictdores que el sacerdocio. Sus enemi-gos ven todo malo y no hay virtud que no tengan co mo salpicarle. Por eso la prudencia siempre aconseja, no prestar credito a aquellas calumnias pero si bus-carle^ el origen. Asi la malicia pronto queda al des-cubierto.
Se habla de algün caso particular. Quizäs la acusaciön tiene anariencia de verdad ... Si hay funda-mento en aquellos cuentos, los buenos evitarän escän-dalo püblico, pero denunciarän el caso al la autoridad superior eclesiästica que ha de tomar las medidas necesarias.
|Ay, que lindo! se me decia . . . [Claro! Ustedes no quieren que se conozcan sus macanas, por eso prohiben revelarlas.
[Lögico, que nadie tiene gusto en ser difamadol le conteste, pero aqui hay otro motivo muy superior. La razön de la reserva con la cual se debe tratar el escändalo del sacerdote es la ruina moral que pro-
duce en el pueblo.
Por su sublime dignidad el sacerdote estä gravi-simamente obligado a una vida ejemplar; por su pro-pio derecho no tiene ningün privilegio, de que sus faltas se eximan de la critica püblica. Cuanto mäs grande es la obligaciön del sacerdote a una vida santa, tanto mayor es el crimen de calumniarlo, pero tanto menor su derecho personal a que sean ocultadas sus maldades. No se trata de la fama de "Fulano" sino de la "sotana". [Y! iQue se arregla con los chis mes? De ellos se valen los enemigos de la Iglesia y los cömplices del demonio. Un hombre recto no pro-cede difamado sino se dirige directamente al Fulano y a sus mayores, para que se elimine el escändalo.
No el derecho de Fulano sino el bien püblico es
Iti razön por la dual no hcm de publiCarse las faltas del clero. Siempre cuestti sacrificio el ser bueno. Las inclinacioneS malas y las tentaciones demoniacas em» pujan a todos hacia la corrupciön. Los sacerdotes, vo-Ceros de Jesus, tienen Iti mision de preservar la gente de aquellos peligros, para que no se condenen. Por tiso rešulta fatal parti la gente, si se quebranta la tioniitinzti que coloca en el ministro do Dios. Desilu-siontidos tibandonan el buen camino, desplomandose para siempre, Como victimas de aquellas calumnias 0 difamaciones.
Por tiso, por aquellas almas, redimidas oon la sangre de Jesus y creadas para la dicha etema, se dehti proteger la buena Jama do la sotana e imposi-bilitar el dar eurso libre a chismes. Como debe aislarse primero y eliminar luego til foco del contagio, para que la peste no haga estragos en el pueblo entero, asi debe oorregirse o alejar al sacerdote indigno y con euanto menos barullo, tanto mejor. Proceder de otra mtinera es eumplir el plan diabolico: "golpearč al pastor y se dispersarä el rebano . .
VOSOTROS SOIS LA LUZ DEL MUNDO
Vosotros sois la sal de la tierra, son las palabras de Jesus dirigidas a los sacerdotes: ”Y si la sal se pone insipida £con quö se le devolverä su sabor? Para nada mäs vale que para ser arroicda y pisada de los hombres (Mt 5, 13). . . . Sin luz hay oscuridad, sin sal la comida es sosa, sin gusto . . Tan impor tante como la luz para poder trabajar y el gusto para la comida es la misičn sacerdotal en el camino de la etemidd. La dicha temporal y eterna de los pueblos depende del clero. Si öste cumple su deber con toda santidad, desinteres y constancia, estdn aseguradas las bases de vida tranquila y de muerte feliz. El don mayor que Dios puede conceder a un pueblo es santos sacerdotes ....
Y tambien el castigo mäs fatal que puede tocar a un pueblo son sacerdotes indignos. A la ruina moral que ocasionan sigue la ruina econdmica y derrumbe total de todos los valores.
Pero los sacerdotes no son un elementa extrano, importado. Ellos son hijos y fruto del mismo ärbol que el pueblo mismo, por lo tanto su — honor o su ver-gtienza.
El pueblo pues no puede ser indiferente para la dignidad de su clero. Todas sus fuerzas vitales deben concentrarse, para poder farmar sacerdotes dignisi-mos. Todas las madres han de considerar como su ideal mayor, ver alguno de sus hijos ante el altar. Todo lo mejor mereče ser consagrado a causa tan Sublime, de la cual depende la salvaciön y Ia conde-naeiön etemas.	/
Encargö Jesus: Pedid y recibiröis . Si debemos pedir el pan de cada dia, cuänto mäs oraciones mereče cosa tan importante como un buen clero, de! cual depende la etemidad.
Cuäntos hay, que echan pestes contra los sacerdotes. Quö pocos son los que se acuerdan de Ia man necesidad de rezar per sus sacerdotes . . . Dirds quizäs: |Que rezen eilos, para eso son . . . ! Claro aue si! . . Pero no te clvides que estä en las manos de ellos Ia etemidad de todo ei pueblo y la iuya tambiön. Pues no has de desinteresarte de tu propia suerte. Rezando por los sacerdotes rezas por t$ mismo, pues lo que pides con Ia oracidn por los sacerdotes es la bendicidn que vendrä sobre tus asuntos temporales y etemos por la accidn del sacerdote, apoyada por ei mörito de tu oracidn. Como la aguja de! rcloi no puede desvincularse del resorte que a travös del mecanismo Ia empuja; asi nadie puede desinteresarse
de los sticerdotes sin propio dano.
EI pueblo que no concentra todos sus esfuerzoe para merecer buenos sacerdotes tendrä tales Cuales mereče: si en Iugar de rezar por eilos les calumniti, tendrä calumniados, tendrä indignos . . .
Almas nobles han comprendido esta verdad. Por eso vemos en la vida de santa Teresita un celo inectrt-sable en su oracidn y mortificaciones para los sacerdotes. Santa Teresa de Avila dirige a sus hermanas la süplica: Hermanas mias, empenemonos para alcatt zar tal perfeccion de merecer impetrar dos gracias; primera, un gran numero de sabios sacerdotes para la defensa de la causa de Dios, adomados con las virtudes que necesitan para su sublime mision y, se-gunda, para que Dios dö fuerza a los sacerdotes en la batalla —repito que esa es espantosa— para que Dios les preserve de los peligros del mundo y les cierre los oidos al canto de las sirenas de este peli-groso mar . . . Para eso tenemos que concentrar nuestras oraciones, gemidos, lägrimas y penitencias. El dia que vuestras oraciones, ayunos, suplicas y fla-gelacione^no persigan mäs tal objetivo, tendräis per-dido el fin por el cual os Uamä el Senor a esta casa.
Si las religiosas, en el abrigo de su claustro, sien-ten una necesidad tan grande de rezar para los sacerdotes, cuänto mäs necesitan la mano sacerdotal las personas que viven en medio de mil peligros mun-danos, expuestas a todos los errores y mentiras, en-ganos y malos ejemplos.
Por eso un catölico consciente no ha de aplaudir nunca las calumnias contra el estado sacerdotal. Pue de, si, admitir la triste verdad de que hay sacerdotes indignos, pero que sepa bien que Ia mclicia humaner instigada por el infiemo falsifica, miente y exagera en toda manera, espiando la vida del clero. Es muy fädl calumniar a uno, que estä ausente y generalizar luego el cuento.
Para conocer la inteneiön de esos cuenteros pre-gunte: “Perdone Usted, £reza Usted alguna vez per los sacerdotes?' ... Si queda sorprendido por tal pregunta, ya se sabe que de öl habla el odio; ya basta para desautorizar todo lo que dice. Seiä un ateo que no cree ni en Dios ni en la Iglesia o serä un instru-mento consciente del infiemo ... En todo caso el menos capacitado de juzgar con justicia de los sacerdotes.
El catölico verdgdero no vacilarä en tapar Ia boca a aquellos charlatanes, pero tampoco deseuidarä in-tervenir enörgicamente contra aquel indigno ministro de la Iglesia que da motivo concreto para el eseän-dalo, siempre teniendo presente su gran deber de rezar para que Dios dö a su pueblo y a la Iglesia muchos sacerdotes sabios y santos.
Pogled na Kobarid s Krnom.
Vista do Kobarid (Caporetto), por donde pasa la linea de demarcaciän en la Venecia Julia.

PO ARGENTINI SEM IN TJA
Naslednje jutro, 12. nov. je bila nedelja. Ker je bila tisti dan velika slovesnost 25 letnice ustanovitve v Puerto Rico, je bil odsoten superior Očetov Božje Besede, kateri vodijo župnijo v .Posadas in sploh v celi deželi Misiones. Tako je bil en duhovnik premalo in je bilo ravno prav, da sem jaz prišel.
Ali vam ne bo prezgodaj ob 6 zjutraj? so me vprašali, če bi mogel imeti mašo v samostanu sester "Svetega Duha", ki imajo tamkaj velik zavod.
Kaj mi bo prezgodaj! Saj sem vsako nedeljo tisto uro že na nogah. Dan je treba iskati zjutraj 1
Tako sem najprej opravil sveto mašo v samostanu, nato me je pa že čakala spovednica, da sem bil šole ob 11 uri prost. Prav ugajalo mi je med vsemi mašami. Prav taka navada je, kot jo imamo po Sloveniji. Med vsemi mašami je bilo petje prav po napevih kot so naši. Po argentinski navadi imajo ali samo orgle ali pa se dere kak solo. Zbor je redka prikazen in še manj pa, da bi se slišale naše melodije. Očetje Božje Besede so pa avstrijska ustanova, kjer so bili cerkveni napevi in navade prav iste kot na slovenskih tleh, zato se prav res nisem še v nobeni tukajšnji cerkvi čutil tako doma kot v Posadas ono nedeljo.
V PARAGVAJ.
Imel sem na razpolago še nekaj časa, kajti šele čez 2 dni opoldne gre letalo v Asuncičn. Torej danes popoldne bom skušal kar najbolje izrabiti. Najprej sem dognal, da živita oba brata Kokoravec preveč daleč, da bi mogel z njima skupaj priti ta dan, če naj izpeljem tudi načrt da obiščem mesto Encarnacičn. ki leži onstran reke v Paraguaju. Posebno pa sem želel obiskati jezuitski misijon v Trinidad.
Zato sem jo kar v pristanišče pobral, kjer sem imel ob 2 uri lančo. V Encarnacionu bom že dobil kak način, da pohitim tudi v 30 km oddaljeni kraj Trinidad, kjer stoje najmogočnejše in najbolje ohranjene zgradbe slovitih jezuitskih misijonov . . . Načrt brez krčmarja! Pac sem srečno prijadral čez vodo, naprej je pa bilo drugače kot sem menil.
Encarnacičn je staro mesto. Ena najstarejših naselbin na gornjem Parand. Je mesto, katero ima 20.000 ljudi in je bilo in še je tudi pomembno pristanišče, menda tretje po gospodarskem pomenu v Paragvaju. Toda muhasta reka Parand je ukanila paragvajske inženirje. Zgradili so namreč solidna pristaniška dela pred kakimi 30 leti in seveda z velikimi slovesnostmi o tvorili svoje delo in ga izročili prometu. Pa se je zgodilo, da je vsa zgradba služila le za muzej . . . Voda se je namreč pomaknila toliko nazaj, da so mogle do pomolov le male ladje, velike so pa od daleč solze točile, ker je bila voda prenizka.
Pa se je zgodilo še nekaj, kar je iz komedije napravilo tragedijo, katere ostanki so še danes vidni. 20 septembra 1926 sredi noči je nastal silovit orkan, kateri je med strahotnim nalivom razrušil vse mesto Encarna-cidn in tudi pristniške naprave, od katerih je ostalo samo še nekaj cementnih pilarjev, ki pričajo še danes o minljivosti človeškega dela. Samo redke hiše so ostale pokonci, a še tiste vse brez streh, katere je vihar raznesel na vse kraje, celo čez reko v Argentino. Še danes se poznajo vsepovsod sledovi tiste katastrofe, katera je zadržala napredek mesta tako, da komaj najdeš kako večjo zgradbo in v celem mestu ni niti eno tlakane ulice.
Nisem imel časa, da bi si kaj ogledoval ulice in stavbe, kajti pričelo je deževati in zato sem jo kar hitro pobiral, da pridem do cerkve, kjer sem upal najti
streho in način, kako izpeljati svoj načrt. Cerkev sem pač dobil ter streho in dva duhovnika tudi, ki sta mi marsikaj zanimivega povedala. Tam imajo duhovniki pravo misijonsko delo. Dolga je njihova fara 700 km in širok 50. Vse to oskrbujejo 3 duhovniki, katerih eden je vedno na potovanju z ladjo, vlakom, konjem ali motornim kolesom. Njihova fara obsega vse paragvajsko porečje po reki Parand navzgor. Seveda so to skoro sami gozdovi, toda tudi raznih naselbin je obilo. Prebivalstvo je pa večinoma še guarani, to je indijanskega plemena, katerim se je pa primešalo tudi nekaj črne krvi zamorcev, ki so prihajali iz Brazilije. Če prisluhneš razgovoru na ulici v Encarnacionu, najbrže ne boš razumel niti besedice, ker večinoma vsi govore guarani, za katerega so tako navdušeni, da ga imajo sedaj tudi v — denarju. Sedaj namreč v Paragvaju tako malo veljajo "pesi", da jih j.e treba sto za en “guarani". A guarani pa no velja več kot 1.20 argentinskega pesa.
Z obiskom v Trinidad ni bilo nič. Najprej je vreme slabo kazalo, potem pa ni bilo niti misliti na prevozno sredstvo. Avtomobila ni ker nafte ni niti za zdravilo, š konjem je pa stvar preveč riskirana, kajti v notranjosti Paraguaja, tudi na potu do Trinidad, ki je le kolovoz skozi gost gozd, je potovanje kaj nevarna stvar. Preje v mirnem času je bilo s 50 arg. pesi vse narejeno, ker je bil avto na razpolago in teh noben ravbar ni napadel, toda sedaj ni misliti. Moral bi ostati tam en teden, da bi se našlo kako primerno spremstvo . . „ Toliko pa nisem prijatelj starim zidovom, da bi čakal nanje tako dolgo.
PATRIOTI PA SO.
Torej ne bom nosil na prodaj svoje kože po para-guajskih gozdovih. Pa še to! Lahko bi se smejal drugi dan avijon, ko bi spravil v žep plačano vožnjo, ne da bi me moral voziti . . . Torej bolje je še danes nazaj na argentinska tla.
Pa m bilo tako lahko kot sem si mislil. Na paragvajski strani je rečna struga mnogo drugače kot na argentinski. Posebno one mesece je bilo to vidno, ker je bila voda tako nizka kakor že ne 70 let. Struga reke Parand je tamkaj normalna široka 3 km. Tedaj se je stisnila na polovico te širine, pa je bila tisti dan že znatno bolj široka, ker je voda tiste dni že porastla za 1 m. Mod tem ko na argentinski strani breg precej strmo ^ pade v globino in pridejo tudi velike ladje vsak čas do pristana prav ob bregu, pada na paragvajski strani obrežje prav polagoma in je že skoraj sredi reke postavljen pristan do katerega vodi dolg most čez plitvino od nabrežja.
Daleč tam na koncu mostu, sredi vode, me je čakala lanča za povratek. Le malo minut som imel zato sem kar brzo stopil, da ne zamudim. Ko sem hotel v lančo me ustavi mož in prosi za vozni listek . . .
Ti grdoba, sem si mislil. Daj ga mi, pa ga bom imel, in sem mu ponudil denar.
Ne, ne! Morate vzeti vozni listek tam, v Paragvaju! tako se je glasila postava.
DobrolTorej nazaj. Pa sem spet koračil nazaj v Paragvaj in se oglasil v čuvajnici ob mostiču, da kupim listek.	'
70 pesov! tako se je glasila cena.
70 pesov? Kako? Kakšnih? ... A, da! Paragvajskih! Spomnil sem se, da je to toliko kot 1 argentinski peso in nekoliko manj kot en guarani.
Nimam tega denarja. Tu je argentinski.
Ta pa ne velja nič za nas, in je zaničljivo odrinil bankovec.
Torej kaj sedaj? Jih vidiš Paragvajce! Ti se pa ne dajo kar tako. Tamkaj, pred mostom ki vodi na reko, ki je “mednarodna", je važna točka za ugled junaške paragvajske zemlje, zato morajo dokazati, da tam je edini denar ki kaj velja samo paragvajski. Hm, kje naj dobim sedaj denar. Tamkaj blizu je bila neka pivnica, kjer so mi povedali, da nimajo nič več paragvajskega denarja, da so že vse menjali . . .
Lepa reč! Torej oni tam poleg, oni, Paragvajci, nimajo paragvajsekga denarja in jim je zanj tudi malo mar, a jaz pa voznega listka ne dom tudi za 10 argentinskih pesov, ki veljajo 9 gvaranijev . . .
Moral sem dalje in kmalu dobil posestnika paragvajskega denarja, ki je z očividnim veseljem menjal, prepričan da ne zgubi.
Ko sem nato ponudil paragvajski denar za vozni listek se je možak samozadovoljno nasmehnil češ: Pa sem izvojeval bitko v slavo moje paragvajske domovine . . . Meni je pa rožljaje po žepu delalo nato napelje nekaj tistih nerodnih kovancev, ki so zanimiva stvar za numizmatičen muzej, toda za potnika pa nad vse nepriročno breme.
Kljub vsem tem “mednarodnim" sitnostim nisem lanče zamudil; pač ne zato, ker so brodniki vajeni takihle ceremonij in so me čakali kako minuto več. Ko je zabrnel motor in smo brzeli spet mimo ruševin onih pristaniških naprav scen ob pogledu na paragvajsko obrežje menil: kdor se za svojo čast ne postavi, je nima! Ker je Paragvaj majhen je pa zato bolj potreba, da se za svoj ponos več potrudi. In prav je tako, kajti je grdih jezikov, kateri Paragvajce na vse načine obrekujejo in pravijo da je Paragvaj nazdanjaška dežela. da je dežela kjer ni nobenega reda, kjer so sami varhi postave najbolj nevarni tatovi, kjer je vse nestalno .... Pa to so baje le grdi jeziki! Sram naj jih bol
Res je pa seveda to, da ni imel doslej interesa noben velik ameriški ali angleški bogatin, da bi vložil v Paragvaj velik kapital za zgradbo železnic in drugih podjetij, kakor so napravili v Argentini in zalo je pač dežela ostala v gmajni in bo še kaj časa gmajna, ker denar ne raste sam, napredka pa ni, če mu denar ne odpre možnosti.
Pred nami se je ponašalo zgledno mesto Posadas, za nami je pa ostal skromni Encarnacion, kateri ima samo eno veliko zgrddbo, to je žitno skladišče, skozi katero prihaja kruh iz Argentine, kajti v Paragvaju ne pridelujejo nikakega krušnega žita.
Edina želecnica. katero ima Paragvaj je podaljšek argentinske FCNEA, tiste ld vozi iz Čakarite v Posadas. To je pač posebne vrste železnica, ker kar dvakrat gre na brod in čez vodo: najprej v Zarote, da se prepelje v Entre Rio s, v Posadas pa zopet, da se prepelje čez Parand v Paragvaj. Tamkaj ima prvo paragvajsko postajo Pacü-Cuä. Ime pač jasno kaže, da mora biti na vodi, ker pač ni bolj "žabjega mesta" kot je po imenu to “predmestje" Encarnaciona. Od tam jo pobira vlak kar skozi sredo mesta po glavni ulici, tako kot kak tramvaj, med tem ko nabija z velikim zvoncem, katerega slišijo veliki in mladi z velikim veseljem redko kak dan dvakrat, kajti vseh vlakov s tovornimi vred je le 5 na teden.
DON SILVESTRE
Ves čas se je vreme nekaj kisalo, toda jaz le nisem hotel popustiti od mojega načrta, da poiščem oba brata Kokoravec, katera naj bi našel tam nekje na neki čakri .Toda kje in kako?
I, tamle nekje, v tej smeri kakih 10 kvader, morda
kaj več! tako so mi pokazali.
Dobro! Do noči je vsaj še ena ura in ni spak, da ne bi našel človeka med ljudmi. Pa sem jo pobiral po cesti, ki se je kmalu spremenila v brazdaste kotanje, en čas doli, pa spet gori. Spraševal sem kje je “regiment", kjer naj bi bili čakri obeh bratov. Bilo je gotovo kake 3 km pota do kasaren, toda kje pa sta brata, ki ju iščem?
Prav! Tamle vidim gostilno. Za marsikaj mi prav pride! Po pravici povedano sem bil že lačen in žejen pa tudi. kaj bi drugače. Saj sem imel za seboj že kakih 1.0 km hoje tisto popoldne in kar v dveh različnih državah, torej pravo "mednarodno lakoto in žejo" in pa v gostilni bom tudi kaj gotovega zvedel.
Ko so mi postregli se je začelo ugibanje.
“Kokoravek" . . . Hm . . hm . . dva brata in na kinti . . . tako je mož ugibal in sklical cel posvet, ki je kmalu prišel stvari na čisto.
Tak in tak človek je? Da, že vem. “El gordo" on je, Silvestre, ki vozi na trg s jardinero. Da! da! Toda sedaj ni več tukaj. Živi daleč tam naprej!
Delala se je že noč in kako naj najdem samoten dom zunaj na polju? Torej domov. Bom poskusil naslednji dan, kar sem tudi storil. In še po dnevi in pri polnem soncu ni bila lahka stvar izslediti med brežički in dolinami iskano čakro.
Najprej sem se peljal z omnibusom in nato dalje: tam blizu one šole, ki je na neki . . .
Ej, pesjan grdi. Saj veste kako je na deželi, kjer ljudje ne vedo vselej zagotovo niti kje je desna, niti kaj je leva; ce vam pove eno, je prav gotovo dvoje pozabil . . . Jaz pa le naprej. Pa mi pride nasproti nek mateo , kočija s kakršno se je najbrže vozil Abraham . . . No njega nisem videl v taki kočiji, pač pa oce.a župana iz Osoj, ko se je peljal da začne pravdo za Simona Sirotnika.
Hej mož! Kam pa? sem ga ustavil.
Očividno je mož čakal na mojo besedo. Sicer je pravil da ima nek “kompromiso" pa je bilo to menda le radi boljše kupčije. Kar hitro sv ase domenila in prav dobro se mi je možak obnesel, kajti brez njega gotovo ne bi ničesar našel. Saj je ni bilo žive duše nikjer, razen kake oslovske in kravje, ki so bile tam na paši. Še kak pes naju je tudi oblajal, toda človeka nisva videla. Toda on je dobro vedel kdo je “Don Silvestre".
"Evo, tu so njegove mule! Tamle je čakra", je ugotovil.
In ker ga nisva našla v prvi čakri, kjer bi moral biti^po njegovi sodbi, sva ga pa v drugi dobila in se je mez nemalo začudil nepričakovanemu obisku. Sicer je vedel da sem na potovanju tam skozi, ker sem mu pisal in me je tudi iskal prejšnje dneve. Naslednje jutro jo pa spet namenil, da me poišče, ker sem mu javil, kdaj me dobi ... Pa še bolj prav tako! Sedli smo k mizi in malo pokramljali, kako je tamkaj.
Živi r.e že živi, toda trdo je! Posebno je težava za vodo, kajti včasih so mnogo mesecev brez dežja, a zolen'ava hoče veliko vode. Imamo studence, tako mi je razlaeral in sva tudi obiskala studenec, katerega ima sredi čakre, toda ta zadnja leta je vedno mnj dežia in občutimo kako se manjša množina vode, ki jo dale studenec.
“Mateo" je že preje odjadral svojo pot. Meni je pa za odhod Silvester ponudil svojo “kočijo", tisto “jardir.ero", po kateri ga so poznali ljudje, s katero vozi korenje, solato, zelje in drugo na trg, in sva jo ubrala prav paradno z njegovo mulo.
Figura morda resni bila najbolj vsakdanja na takem prozaičnem vozilu in v črni duhovski suknji, toda
človeku se zahoče včasih malo romantike in me zato nič ni motilo, ko so nemarni krokarji radovedno stezah svoje vratove in obračali glave iz plota za svinjakom, mimo katerega sva ropotala in so me radovedno motrili češ: "ta je pa prav tako črn kot jaz" . . . Nič me niso motili zvedavi pogledi otrok, ki sva jih srečala. Spomnil sem se davnih dni, ko sem se prevažal doma po kolovoznih potih iz gozda ali na njivo z voli ali konji ... En spomin več: danes pa z mulo in na hardineri. Malo treslo je res, pa bolj če je treslo bolj hitro je šlo in tako mi je bilo tudi präv.
Nekaj zaradi izrednega načina vožnje, še več pa zaradi uslyge, da ni bilo treba kolovratiti peš skoro eno uro, sem pač nad vse hvaležen Silvestru za njegovo prijaznost. Le škoda, da tudi brata nisva našla tam kjer sem menil. Čakro je namreč dal v delo drugim on je pa za kuharja v mestu v hotelu, kjer sva ga iskala, a ga nisva dobila doma.
Naslednje jutro, ko sem ravno imel vse moje stvari gotove, mi sporočijo, da me išče nek mož. Bil je Pepe Kokoravec, s katerim sva imela še čas, da kaj ogledava in sva pohitela, da spoznam še najlepše točke krasnega mesta Posadas, ki se tako lepo idilično dviga nad reko Parana, kjer voda napravi velik ovinek in je pripravila na tistem kolenu idealen prostor za vzorno mesto, katero med podeželskimi mesti raste kot komaj katero drugo mesto v Argentini. Krasne stavbe, široke, lepo tlakane ulice, vzorno urejeni trgi in parki, to so odlike, katerih nima nobeno mesto ob Parana, ki se ponašajo s svojo staro zgodovino, kot Corrientes in Parana, ki sta pač idilični mesti po svoji krasni legi, gledani iz dalje, toda znotraj pa preveč tesno stisnjeni. NA LETALO.
Kar hitro nama sta minili dve uri, ki sem jih še imel in treba je bilo misliti na odhod. Ob II uri je treba biti nared.
Na agenciji je že čakal auto in kar sedli smo in pohiteli daleč ven iz mesta, kjer je letališče. Čakale so nas pogrnjene mize in že je stalo pred nami kosilo.
V letalskem potniškem prometu se drže namreč te navade, da potnikom vselej postrežejo z obedom, če jih ta ura najde v njihovih prostorih. Povedali so nam, da ima letalo izredno ugodno vreme in da bo prišlo pol ure pred običajnim časom in tako se je res tudi zgodilo. Kar nenadno je zabrnelo v zraku in pridrvel je ogromen^ptič. Potniki so prisedli k nam, a smo imeli mi dosti vec apetita kot oni, to je bilo prav očitno. Nekateri so se komaj dotaknili juhe, drugega pa sploh niso pogledali.
Kmalu so nas pozvali na odhod. Spet je zabrnelo.
ricahe.simol ETAOI SHRDL SHRD ETAOI ETAOI OAA TT Na Cirilovo nedeljo predlani.
Un recuerdo de la fiesta de la Cofradia en Ta Paternal
Za nami je ostal rdeč prašen oblak, zapluli smo nad* pokrajino, na katere robu je bilo videti mesto Posadas, zakrožili smo v zaletu v vis, da se je dežela pod nami nagnila, kakor da je pijana. Nato smo vzeli smer ravno proti mogočni reki, katera se je odprla pod nami v vsej mogočnosti svoje širine in brezkončne dolžine daleč tja gori naprej, kjer se je zgubljala v črnem gozdu in za nami, kjer se je zgubila za ovinkom.
Skoro ves čas smo imeli reko na desni strani. Naselja in čakre so bila nanizana n aargentinski strani kot mala mravljišča, katera so med seboj povezana z rdečimi cestmi in mostovi, ki križajo globoko urezane rečne struge, ki preprezajo deželo Misidnes. Dalje tamkaj pa se vleče gorska veriga, ki teče po sredi dežele Misiones, katere vrhovi so kakih 500 m visoki.
Pod nami je temnel tisočletni gozd, skozi katerega je rezala redka preseka (picada) ali se je vila reka ali potok, v katerega strugo smo samo za hip videli. Človek bi hotel, da bi kar postali v zraku, da bi si vtisnil v spomin divno pokrajino na levo in na desno, toda že je bila pod nami spet druga podoba in spet druga naselja in drugi rečni ovinki in struge. Bele gmote oblakov, ki so se postavile na južni strani kakor nam v pozdrav, so metale temne sence, ki so poslikale zeleno pokrajino spodaj z marogastimi lisami, kamor je padala njihova siva senca. Candelaria. San Ignacio, Corpus, Puerto Rico, Eldorado, Puerto Bemberg . . . so ostajali za nami. Vse bolj se je ožila pod nami struga reke Parana, ki se je pa spet kje bolj na široko odprla in vse bolj globoko v strugo je bila zajedena.
__ Sedaj pa pozor! Pridejo slapovi Iguazu. Kdo bi pač ne pogledal pozorno edinstvenega prizora, ki se nudi potniku, katerega ponese letalo čez te največje slapove, ki so celo bolj romantični kot Niagara v Severni Ameriki.
Pred nami je bil sam gozd in utesnjena šumeča reka. Iz višine kakih 500 m, v kateri smo leteli preje smo se spustili na kakih 100 m. tako da je bilo videti vse podrobnosti pokrajine pod nami.
Tamle! Tako so nam pokazali. Res. Prav tedaj se je odprl veličasten prizor. Bela stena peneče se vode se vleče daleč tja nekam in po drugi strani spet.
. dv®h. strani se vali šumna reka v strahovitem grmenju, la je preglušelo celo brnenje motorjev in v divjem vrtincu besni voda, katera spodaj umirjena odteka dalje. * v
demarkacijska ČRTA
Na podlagi nepopolnih podatkov, katere smo prejeli teče razmejitvena črta med obema zonama na Primorskem takole: Od Debelega rtiča (Punta Grosa) južno od Milje gre na Kozino, tako da pust, tamkaj 15 km širok pas. v katerem seže pri Kopru jugoslovanska zona do morja. Od tam gro čita mimo Trstu na Bepentabor. ob kračici železnici mimo Dutovelj. Štanjela. Rihenberka in Doren-borga do Gorice, tako da le ves čas meji1 ^železnica. Od Solkana dalje je meja S°ča, mimo Sv. Lucijo in Tolmina, Koba-rido. Žage in Bovca do Me-igarta. kjer pride na bivšo jugoslovansfec-italijausko mejo pri Radečah.
v Upravno so vsi kraji vzhodno od te črto v jugoslovanski oblasti, prometne žile pa, ki tečejo ob tej meji so v angleški upravi, a tudi za jugoslovansko cono enako svobodno na razpolago.
Upravno središče za Vipavsko dolino je Ajdovščina.
S SODELOVANJEM OŽJEGA GREGORČIČEVEGA ODBORA, SLOVENSKEGA DOMA in G.P.D.S. v Villi Devoto se bo vršila dobrodelna prireditev z lepim in umetniškim sporedom: petja, izbrane godbe. deklamacij-skih in dramatskih nastopov izbranih umetnikov.
Vstopnina: za moške S 1.50: za ženske in otroke $ 1.—.
^	CS	-K
SU K
FATIMA
TRETJE PRIKAZANJE — 13. julija 1917.
Kar je otroku zcmska mati, prav to je vernemu ljudstvu ona velika, močna žena, ki je peklenski kači glavo strla. Prav kakor on, se v svojih telesnih stiskah in potrebah za' teka k nebeški materi Mariji.
Komaj se je gorska narava začela spreminjati v prvih jutranjih barvah, že je hitelo nad 5000 ljudi, da vidi posve' čeno mesto, kjer se je Mati božja zemlje dotaknila, da po' ljubi ta sveti kraj, da si milosti izprosi. ....
Skrivnost svetega rožnega venca se je vzdigovala v ne' beške višave ter usmiljenja prosila. Pa, komaj je molitev na nebeška vrata potrkala, že se odprö nebesa... in zopet stoji Marija v svoji rajski lepoti pred svojimi otroci.
Kraljica nebes in zemlje, ljubeznivo pogleda svoje zem-eke otroke in nanovo priporoči kot najuspešnejše sredstvo proti grozotam vojne sveti rožni venec. Saj le potom molitve
tega; se izprosi svetu mir.	v	...
Ojunačena jo Lucija poprosi kakega čudeža, da se ljudstvo uveri o istinitosti prikazanj.
Nebeška Gospa, prijazno se smehljaje odvrne: "Da, storila bom čudež, ki bo vsem navzočim viden, povedala bom tudi kdo sem, — a vse to šele v mesecu oktobru. Želim, da se žrtvujete za nesrečne grešnike in, da prav pogosto ponav-Ijate: “Vse iz ljubezni do Tebe Jezus moj! V Tvoje roke polagam zadostilno vrednost svojih dobrih del za uboge greš' nike in, da se zadosti Brezmadežnemu Srcu Marijenemu.”
Svoje božje roke, poprej sklenjene k molitvi, razprostre in močan sij objame zemljo. Toda oj groza. . A V prividu zagledamo v ognjeno morje pogreznjene duše, žarečemu oglju podobne, črne, obdane in potopljene v plamen objem. Oblak dima veje na vse strani med množico v bolečinah in obupu zavrženih duš. Ostudne postave zlih duhov sliši-jo najostudnejšim živalskim podobam. Mi pa se strahu in grofce tresemo. Samo obljubi nebeške Gospe, da se ni prijel čas, da nas povede v raj, se je zahvaliti, da nismo smrtne groze skoprneli.
Mavrica, znanilka božjega miru je ovila nanovo to za' lostno zemljo, da smo lažje dvignili oči kvišku h Kraljici miru in ljubezni. Hrepeneče smo vili roke k Materi usmiljenja z eno samo prošnjo, da se milostno ozre na svoje uboge otroke, da nam pomaga dvigniti naše misli nazaj k Bogu ter, da ne zamre nikoli več v naših srcih močno hrepenenje in domo-tožje po blaženi, večni domovini.
Polna sočutja in milobe spregovori rajska Gospa: "Kraj groze ste videli, kraj, kamor se pogrezajo duše nesrečnih grešnikov. Le pobožnost k Brezmadežnemu Srcu Marijinemu bo otela mnogo duš večnega ognja in dala svetu mir. Vojska bo sicer končala. (I). Ako pa ne prestane svet s svojimi Žalitvami, bo izzvalo še hujšo jezo božjo. Nanovo bodo bruhali topovi ogenj, smrt in razdejanje, mnogo hujše od prvega nastane. (2). Noč, ožarjena izredne svetlobe (3) bo ono grozno znamenje, očitno svarilo, da hoče Bog kaznovati svet za vsa zločinstva in hudobije. Nov val vojnega gorja, lakote, preganjanja svete Cerkve, tudi svetega Očeta samega bo zajel ves svet....
Da pa se prepreči to novo zlo, želim, da se Rusija posveti mojemu Brezmadežnemu Srcu in opravi zadostilno sveto obhajilo prve sobote v mesecu. Kadar se bo to zgodilo se Rusija spreobrne in mir bo zavladal na svetu. V nasprotnem slučaju pa, bodo zadrhteli groze miroljubne vasi in mesta, ko se bodo črni grozeči oblaki zgostili in kot strela prešinili vso Evropo. Strašna vojska — preganjanje svete Cerkve. Glavar svete Cerkve bo preganjan, veliko katoličanov mučenih, vsesplošno opustošenje in uničenje velikih narodov. Ko pa bo sveti Oče posvetil Rusijo (5) mojemu Brezmadežnemu Srcu, bo le ta zadobila milost v očeh božjih in svetu se bo vrnil mir in blagostanje. Tudi Portugalska se bo utrdila v sveti veri."
BRATOVŠČINA ŽIVEGA ROŽNEGA VENCA vabi vse rojake, da se pridružite naši molitveni vojski. Prihajajte pridno k slovenski službi božji na Paternal in na Avellanedo.
Shod na PATERNALU 8. jul. ob 15 uri in 22. jul. seja ter shod.
Na AVELLANEDI 15. jul. seja in shod.
Kdor nima rožnega venca naj se oglasi. Imamo prav lepe.
ČETRTO PRIKAZANJE — 13. avgusta 1917 leta.
Sonce je metalo svoje prve jutranje žarke na gorske vrhove, da so bili kakor z zlatom okovani, ko je 15.000 glava množica hitela v Kova de Iria, presrečni kraj, po Devici Mariji posvečen. Iz nizkih dolin vsakdanjega prahu je dvigala svoje misli k Njej v onostranstvo... Roke so segale po rožnem vencu, srca so hitreje bila, usta so nehote šepe-
Po posvetni oblasti pridržana trojica izvoljenih otrok je
Po posvetni obalsti pridržana trojica izvoljenih otrok je ta dan izostala. Razburjena množica je hotela dati duška svojemu ogorčenju; nejevoljna se je pripravljala, da stopi pred samega mestnega župana. .. V tem jih iznenadi grom in takoj nato močan blisk.
Kakor na angelskih perotih priplava iz jasnih višin snežno bela meglica in obstoji na kraju prvega prikazanja. Srca navzočih so vtripala v nekakem skrivnostnem pričakovanju in jo zrla, dokler se ni dvignila, nežno in milo, vzhajajočemu
soncu nasproti.....Zadušene so bile maščevalne misli, srca
vseh so bila le ob prelepi Sončni roži, ki je odplavala proti nebu......
Umrlo je upanje v srcih nedolžne dečice, da se ta mesec snide s svojo prelepo Gospo. Pa temu ni bilo tako! — Par dni za tem (19. avgusta) v trenotkih, ko so najmanj pričakovali se jim sredi pastirske ravni prikaže sveta Devica. — To pot izrazi Željo, da se ji iz danih denarnih prispevkov sezida kapelica na kraju prikazni.
Topel materinski pogled in nasmeh je bil poslovilo do prihodnjega 13. septembra....
(1)	Končala par mesecev za tem.
(2)	Na povelje škofa iz Leira je izpričala Lucija v pismu svojo skrivnost leta 1938, ki je bilo v javnost dano šele leta 1943. Nanaša se na vojno, ki je imela v kratkem izbruhniti, saj Lucija jasno zatrdi: “To je vojna, koje začetek je pred durmi
3() Izreden severni sij v noči od 24 do 25 januarja 1938, viden v celi Evropi, ki pa je ostal zvezdoznanstvu nerazjasnjeni pojav.
(4) Posvetitev Rusije 31. oktobra 1942 leta.

Cirilova »a
Paternalu i Gotovo ^>di letos 8. jul' >‘«li rojaki v številu. Go Vje in deklet« L »rosimo
okusnega »D1 2 * 4-
Možki Pobite da n» v suha.
Za prijel1 vo bomo C nekaj z» y odru. j r Začetek 6,(5 Uri na Avale»
LA LITURGIA ESLAVA
El 7 de julio se celebra la fiesta de los apostoles esiavos, San Cirilo y San Metodio. Aunque griegos de nacimiento, nacidos en Salonica, tienen el honor de ser fundadores de la cultura eslava, pues ellos, al recibir la sublime misiön de anunciar el Evangelio a los esiavos en Moravia han prepa-rado para tal fin los libros necesario para su apostolado y con eso han puesto la base para el idioma literario eslavo.
En primer lugar invento San Cirilo el abeccdario, ya que para el idioma eslavo no aleanzaron las letras griegas. Tienen esas nuevas letras cierta semejanza con las mayus-culas griegas, pero son diferentes. Hoy solo se usan en los confundirse la eseritura de San Cirilo con la “ciriliza", que libros litürgicos del rito que se Hama ‘glagol”. No ha de son letras usadas hoy dia por los esiavos ortodoxos (rusos, ucranios, servios, bulgaros).
Otra dilicultad que teman que venccr los fundadores de la cultura eslava fue la del idioma. En aquel entonces no existian todavia grandes diferencias entie varios grupos esiavos. Cirilo sabia el eslavo que se hablö en Salönica, cuya poblacion se componia de muchos esiavos.
Al empezar la evangelizaciön de Moravia, los apostoles ya teman hstos dos libros: el misal y el ritual. Indescriptible fue la alegria del pueblo en Velegrad cuando por primera vez oyeron en sus propias p.ilabras “las glorias de Dios" Asi to relatan tres eseritos antiguos donde se dan muchos deta lies de las hazarias de los dos apostoles. Estos eseritos han sido compuestos en idioma eslavo y con letras de Cirilo y Metodio por los discipulos de čstos santos misioneros.
HUBO MOTIVOS POLiTICOS que ocasionaron una empresa de tanta trascendencia cultura . En aquel los arios (850) ya se habia despertado la con-ciencia nacional eslava. Lo motivaron los mčtodos nada evaiv ge kos de los misioneros alemanes que venian de Salzburgo entonces sede principal del cristianismo alemän. Mas adietoš aquellos misioneros al rey de los alemanes que al sucesor de ban I edro en Roma, se emperiaban mucho mas por con-quistar nuevas tierras que por convertir las almas, valien-tlose del evangelio como pretexto para sujetar a los vigo-rosos pueblos esiavos.
Aqui tuvo ya principio la lucha milenaria entre los germanos y los esiavos.
^ Coincidio eso con la epoca de gran tirantez entre Roma y Constantinopla, pues ya entonces estaba en marcha el gran cisma de Oriente.
Rastislao, principe de Moravia, en vista del peligro alemän, se dirigiö a la Santa Sede en Roma, pidiendo con-sejo. Su gente no entendia a los misioneros alemanes y pedia por consiguiente que se le mandasen los que pudiesen ser entendidos por el pueblo. El Papa Nicoläs V le aconsejo que se dirigiese a Constantinopla y efectivamente llcgo allä su legacion en 863.
Ya se ve, que no se trataba de una aventura caprichosa, sino que todo siguiö un plan bien premeditado.
Aunque en Roma no teman simpatia hacia la admi-sion de nuevos idiomas litürgicos, y no accedieron jamäs a autorizar el idioma alemän ni frances, a pesar de repe-tidas insistcncias en aquella čpoca, aprobo en cambio papa Nicoläs con agrado el eslavo como idioma litürgico. En vista del inminente peligro, de que los pueblos esiavos por en antagonismo germano, se inclinasen hacia el Oriente griego, que no se oporna a la introduccion de idiomas na-cionales en la liturgia, opto Roma por conceder a los esiavos una concesiön tan especial.
LA OPOSICION GERMANA
No demoraron las autoridades alemanas eclesiästicas (balzburgo y Ratisbona) y politicas su reaccion. Graves acu-saciones se levantaron contra los dos santos apostoles, de-
VELIKA PRIREDITEV “SLOVENSKEGA DOMA” bo 22. JULIJA ob 5 pop.
V dvorani "Centro Armenio", ulica Acevedo 1353. Pri sporedu bodo sodelovala vsa slovenska društva, ker je prireditev 16-Ietnice kulturnega delovanja Sl. D.
nunciändoles como herejes. Para poner termino al pleito, los llamo el Papa a Roma y llegaron alli en 867, tributänduseles una recepcion magnifica. Se constituyö una comision para examinar la doctrina y los libros de ellos, terminando todo con una misa eri el idioma y liturgia eslava, con lo cual fue solemnemente aprobado el nuevo idioma para lengua li-türgica.
Mäs todavia. Los dos hermanos trajeron consigo tam-bičn 50 jovenes de Moravia y Eslovenia que fueron luego ordenados sacerdotes para celebrar las iiturgias en aquel idioma. Cirilo murio a los pocos dias, pero a Metodio lo ordenaron arzobispo con sede en la antigua ciudad de Sirmio en Panonia, subordinändole a Panonia y Moravia, creando asi la Iglesia catolica eslava subordinada directamente a la Santa Sede.
Increible fue la oposicion de los obispos alemanes que se apoderaron de Metodio con violencia y a los tres arios recien lo dejaron libre merced a la intervencion energica del Papa Hadriän II. Pero de nuevo levantaron calumnias contra la ortodoxia de Metodio que otra vez saliö triunfando contra todos sus enemigos con un nuevo decreto por el cual aprobo el Papa Juan VIII solemnemente y con un decreto bien extenso la liturgia eslava y la fe apostölica de San Metodio.
El curso posterior de Ja historia no favoreciö a la cultura eslava y a la obra de San Cirilo y San Metodio. La politica germana prevalecio en Panonia y Moravia despues de la muerte de San Metodio (885). Los papas šiguientes n° han temdo fuerza suficiente para poder sujetar a los poderosos reyes germanos que obligaron a los debiles prin-cipes de Moravia y Panonia a desterrar a los sacerdotes de ta liturgia eslava.
Pero quizas esta tragedia mišma fue el punto de salida del, P»so K'gantesco que luego hizo la obra de los santos apostoles. Los expulsados discipulos de San Metodio Ilevaron su liturgia a la Carmola, Istria y Dalmacia donde hay todavia hoy regiones que la conservan. Mayor sin embargo tue cl exito que tuvieron aquellos portadores de la liturgia eslava, que se refugiaron a Bulgaria, Servia y Rusia, pues todos esos pueblos aceptaron de ellos la luz del Evangelio
y el libro eslavo que forma asi la base de todas las litera-turas eslavas.
Cierto es, que estos tres pueblos, por su vinculacion con Constantinopla, quedaron mäs tarde separados de Roma, pero hay un lazo muy grande que les une con los pueblos esiavos unidos con Roma: los dos apostoles esiavos, los santos hermanos Cirilo y Metodio, que constituyen tambien la base para la reconciliacion deseada.
La liturgia de san Cirilo en el Oriente eslavo fue mäs tarde modificada y adaptada al idioma mäs moderno, pero en Dalmacia e Istria se conserva hasta hoy dia el mismo rito y mismo idioma eslavo con el cual celebraron la misa estos santos.
Muchas vcces a traves ne los siglos se renovaron los ataques contra la liturgia eslava en los paises catolicos, pero la, Santa Sede saliö siempre en su defensa, hasta que el papa Pio XI volvio a reimprimir su misal (1926) concediendo «i todos los paises catolicos de idioma eslavo que pueden introducirlo si el pueblo asi lo desea.
Si bien no se llegö todavia a la puesta en präctica de dicho privilegio, fue aceptada con gran satisfaccion otra concesion del mismo papa Pio XI, que autorizö para la misa at*na cantada la epistola y el evangelio en el idioma nacional, como tambičn en la administracion de todos los sacra-mentos y bendiciones que contiene el rito romano.